Litz Bianca Novels & Stories

Nanlaki ang mga mata niya habang nakatingin sa unahan. “Si Sebastian at Bianca,” bulong niya, halatang naiirita. Pagtingala ni Ysa, nakita niyang papalapit ang dalawa. Maganda ang ngiti ni Sebastian. Gwapo, matangkad, at maayos ang tindig. Si Bianca naman ay suot ang puting bestida, ang galaw ay parang paruparong lumilipad. Bagay sila. Walang dudang bagay.

Larawan ako ng kasiyahan ng makipagkitang muli kay Bianca. As usual, she looked gorgeous. Kulay itim ang suot nitong damit. Hakab na hakab iyon sa katawan nito which shows off her sexiness. Nakasuot ito ng sunglasses at pulang pula ang mga labi nito. kaakit-akit siyang tingnan. Mabilis ko itong nilapitan at binati. Ngumiti naman siya sa akin.

tanong ko ulit sa kanila habang lumalakas ang tibok ng puso ko. “Hindi po, sir.” sagot ni Lito at napabuga ako ng hangin. “Nakatakip po siya ng hoodie na itim tapos may face mask pong suot. Nalaman lang po na babae dahil may hibla po ng buhok niya na lumabas mula sa hoodie. Kulay brown po.” I fucking knew it! Si Alison nga! I sat frozen, staring down at my phone, my thumb hovering uncertainly over Bianca’s name on the screen. May ilang missed calls siya sa akin. Tinatawagan niya ako.

Si Bianca, puno ng determinasyon at lihim na pagnanasa na makuha siya. Pagbalik ni Elias sa tabi ni Lyra, napansin ng babae ang kakaibang titig ni Bianca bago ito tuluyang lumayo. “Who is she, really?” tanong ni Lyra sa asawa habang paalis sila ng ballroom. “Dr. Bianca Martinez,” sagot ni Elias, ngunit malamig ang boses. “A surgeon. Nothing more.” Pero sa loob-loob niya, ramdam niyang may kakaiba. At sa unang pagkakataon, may naramdaman siyang hindi niya maipaliwanag—isang babala.

“Let go of her Ace!“ Galit na turan ni Bianca na agad akong kinabig palapit dito. “I just want to talk to her.“ Sabi ng lalake kaya nagulat na lang ako ng bigla itong suntukin ni Bianca kaya nakakuha kami agad ng atensyon sa ibang estudyante. “Don't you even dare to come near Sonata, or else you will what consiquence you will face.“ Galit na turan dito ni Bianca at saka na ako hinila palayo dito. Walang umik ng ilang sandali si Bianca nang makapasok kami sa sasakyan nito na nandito na pala sa labas ng university. “I am so sorry Sonata promise hindk ka na non guguluhin pa.“ Sabi nito kaya napatango lang ako. “You know how to punch and thank you so much.“ Sabi ko dito habang nakangiti kaya nap

’ Iyon ang mga katagang pilit inuukilkil ni Kiara sa kanyang isipan habang pigil ang galit at sapu-sapo ang tumamang noo. Pero hindi pa nakuntento si Bianca, ubod-lakas nitong hinila ang kanyang buhok paitaas para magtama ang kanilang mga paningin. "Masaya na 'ko no'ng nalaman kong umuwi ka sa bundok, e! Pero bumalik ka pa talaga!" ani Bianca na nanlilisik ang mga mata. "Remember this, slut! Sa oras na malaman kong nandito ka pa, 'di lang 'yan ang matitikman mo!" litanya pa nito sa mismong mukha niya saka pabatong binitiwan ang buhok niya at pagkatapos ay diretso-diretsong lumabas ng unit.

“Planong gawing inspirasyon mo ‘to sa lahat ng ididisenyo mo, Bianca… every strap, every tease, every shiver.” Yung boses ni Renzo, mababa at puno ng kontrol, parang sinasabi niyang hindi lang ‘to sex, ito na ‘yung simula ng bagong Bianca na magdidisenyo ng lingerie na makakapagpabaliw sa buong mundo. Naka-spread ako sa kama, cuffs sa wrists ko, ice cream pa rin natutunaw sa dibdib ko habang dinidilaan niya ‘yung nipple ko na parang gusto niyang kainin lahat ng lasa ko.

Hindi man lamang niya inalis ang tingin sa larawan nila Bianca. Ilang segundo pa ang lumipas bago muling may nagsalita. “I never thought I'd live long enough to see Sebastian care about someone.” “Neither did I.” Dahan-dahang napalitan ng bagong larawan ang projector.. Unti-unting lumitaw ang detalyadong profile ni Bianca. BIANCA DAHLIA RIVERA-MONTEMAYOR Executive Assistant to the CEO. She is exceptionally capable and sharp-minded, regarded as one of the company's strongest assets because of her outstanding talent and dedication.

Dahan-dahan akong lumingon, tatlong babae ang nakatayo sa likuran ko at pare-pareho silang maayos manamit at halatang galing sa mayayamang pamilya. Ang nasa gitna ang unang humakbang palapit sa akin, mahaba ang kulot nitong buhok, mapulang labi, at nakasuot ng mamahaling relo at ganun rin ang bag na agad kong napansin. Ngumiti ito, ngunit hindi umabot sa mga mata ang ngiti niya. "I'm Bianca Santilla l." Iniabot niya ang kamay. Magalang ko iyong tinanggap. "Carmela."

Kung ganito ang almusal ko– Umiling ako para alisin ang kung ano man ang pumapasok sa isip ko. Ang halay, Crysaline! Sakto naman na pagharap niya ay nahuli niya akong tinititigan siya kaya agad akong nag-iwas ng tingin. Grabe na talaga. Quotang-quota na ako sa kahihiyan. Kung pera lang ‘to, mayaman agad ako ngayong araw pa lang.