Novel & Cerita Liwanag Sa Dilim Kwento

Walang ilaw napaka dilim Akmang lalabas na sana ako ay siya din namang pagsara bigla ng pintoan kaya umusbong naman ang takot ko,takot hindi dahil sa dilim kundi takot na ba'ka kung may sinong tao ang nandito at saktan o d kaya'y patayin ako...

Nilamon na ng kadiliman ang buong lambak at ngayon, ang tanging liwanag na natitira ay ang nanginginig na sinag ng kaniyang flashlight. Biglang gumapang ang malamig na takot sa kaniyang likuran. Takot siya sa dilim. Mula pagkabata, kinikilabutan na siya sa ganitong klaseng katahimikan, iyong tipong para bang may nagmamasid mula sa kung saan.

bulalas niya, tsaka hinila ang kumot sa ibabaw ng kanyang ulo at tuluyang nagtago. Parang isang ostrich na nagbabaon sa buhangin. Sa dilim, narinig niya ang isang mahina at malalim na tawa mula sa tabi niya. Magaan. Halos hindi marinig. “Ganyan nga.” Lumundo nang kaunti ang kutson nang humiga na rin ito, tsaka namatay ang ilaw. Nabalot ng tahimik na dilim ang kwarto.

Panlalaking mata na sabi ni Selene at kita niya na iyon ngayon dahil kaharap niya ito. Mula sa kakaunting liwanag na nagmula sa bintana ay kita niya si Selene. “Bakit ka naman kasi nagtatago sa dilim? Kanin aka pa jan ramdam ko,” Napairap sa kaniya si Selene dahil doon. “Sinusubukan lang kita,”

Ngunit may isang boses sa dilim—isang bagong banta. Red lights, baril, at ang nakatukod sa dilim—hindi ko nakita kung kanino. Ngunit sa mata ni Torren, ramdam ko ang kakaibang tensyon—walang kontrol, pure obsession, at panganib. Abangan ang susunod na kabanata… Dear Readers, Huwag kalimutang mag-iwan ng bakas o reviews, malaking tulong ito para mapaganda pa ang story ko….Huwag niyo ring kalimutang i-add sa library niyo para sa updates….Salamat

‎At sa pagbukas nito— ‎hindi lang panganib ang pumasok. ‎Kundi ang nakaraan. ‎Ang lihim. ‎At ang pangalang matagal nang nakabaon ‎na ngayon, handa nang maningil. Dahan-dahang bumukas ang pinto. ‎Parang sinadya— walang ingay. ‎Walang pagmamadali. ‎Walang takot. ‎At sa pagitan ng dilim at ilaw— ‎isang pigura ang tumayo.

Ngunit bago pa siya makapag-isip ng malalim— May narinig siyang yapak ng takong. Mula sa dilim, isang babae ang lumitaw, dahan-dahang humakbang papasok sa liwanag. Nakataas ang baba, may malisyosong ngiti sa labi, at mapanuyang tingin na parang matagal nang may inipon na galit. Tumingala si Fae at kaagad na natigilan.

Dorita POV* "Pito halika tignan natin ang liwanag nung buwan" saad ko "Oo nga bakit parang ibang-iba ang liwanag ng buwan ngayon" nagtatakang tanong naman ni Pito "Tama ka p-pero bakit parang may mas nagliliwanag sa banda roon."wika ko naman sapagkat mayroon akong nakikitang naliliwanag sa isang malaking puno. Nilapitan namin ito at nakita namin kung paano lumutang ang mga walang malay na Sangre Larka at Luna na Alipin.

Madilim. Nakalulunod. Para kang sinasakal. Nakatatakot. Mawawalan ka na lang ng buhay kapag pinasok mo ito. Kahit hindi natapos ang kuwento ni Manang Olivia, kahit papaano’y may nalaman ako. Alam ko na kung ano ang kuwento ng madilim na anino na kumukubli sa kaniyang mga mata. Hindi ko alam. Hindi ko malaman. Dahil sa nalaman ko ay nahabag na lang ako sa kaniya at nakaramdam ng awa. Pareho kaming biktima ng nakaraan.

nahihirapang wika niya habang pilit nilalabanan ang kanyang libido. This time, nag-angat ulit ito ng tingin subalit nanatili ito sa ginagawang pagpapala sa kanyang dibdib. "Go on, tell me while I'm doing this..." pilyong sagot nito saka lalong ginalingan ang pagmasahe at pagsispsip nito sa kanyang dibdib..