Lost Dreams Mga Nobela at Kwento

Hindi uso ang ngiti, rolyo ng mata siguro oo. I was brought back to reality because something suddenly happened. Hindi namin inaasahan ang biglaang pagtalon ng sinasakyan namin ng madaanan nito ang humps papasok sa kanto. Hindi ganon kaluwag ang tric kaya naman hindi ko sinasadyang magkauntugan ang mga ulo namin. Sabay pa kaming umaray at saka ilang na nagkatinginan. I expected her to roll her eyes but to my surprise, she mouthed 'sorry' in a low tone.

"Then it's not my fault if you saw that thing there." "I'll rip that pocket–" "Don't you dare, it's one of my collection, Cassidy. I'm gonna burn your laptops and computers–" "Shut up, both of you." Napaangat sila ng tingin at napatigil sa pagsusumbatan nang magsalita na ako. Naririndi ako sakanilang ingay lalo na't umagang umaga. Mga aso't pusa. "Where's Donya Carmila and Don Henry?"

Nananatili pa ring malamig at kalmado ang boses ni Karmine. Tuluyan ng bumagsak ang luha ni Astrid na ngayon ay may kasama ng mumunting paghikbi. She's hurting, big time. Napatitig siya sa mukha ng lalaking kaniyang pinakamamahal. If only she can turn back time she will but she can't. She regret that she chose to follow her dreams more than what her heart's truly desire. Her heart broke even more when the man of her dreams and the woman she loathed the most—kissed. Umiiyak na tumakbo siya palabas ng opisina nito. Agad naman siyang sinundan ng kaniyang mga magulang ng hindi nagbibitaw ng salita kay Karmine.

"Tommorow is the last day of our deal. Bukas ala singko ng umaga, magkita tayo sa port. Kailangan mong bumalik para sa pagproseso ng annulment. If you change your mind, then don't go. That means, you're choosing me. Pinipili mong makasama ako. I'll wait there Frahnss" Lumapit siya sa aking muli. Hinalikan niya ang noo ko bago siya tahimik na umalis sa bahay. When I'm already alone, mas lalo lang akong humagulgol. Hindi ko alam kung anong oras ako tumigil kakaiyak basta no'ng wala na akong mailabas ay tuluyan na akong natulala. I feel tired again. Naghilamos ako ng mukha dahil sobrang hapdi ng mata ko sa kakaiyak. Kahit pa hirap na hirap ako iabsorb lahat ng narinig ko sa kaniya.

Hindi maitago ng mga ito ang ngiti sa labi dahil nakaligtas sila sa parusa at fines. Tumayo si Serene pero hindi siya agad naglakad palabas, sa halip ay hinarap niya ang dati niyang asawa at malamig niya itong tiningnan sa mga mata nito. “Dylan West, sana ay ito na ang huli. Ayaw na kitang makita o makasalamuha man lang. Please disappear from my life…forever,” walang emosyon niyang sabi na mabilis namang ikinatango ni Dylan.

Kumunot ang noo ko nang makitang hindi nakasara ng maayos ito. Isasara ko na sana pero napatigil ako ang makitang may nakaipit na isang bagay kaya hindi masara. Binuksan ko ang drawer para ayusin ang bagay na yun at isasara ko na sana uli nang mahagip ng mata ko ang isang larawan. Nasisiguro kong si Lennox ang nasa larawan pero di ko maaninag yung isa. Kukunin ko na sana pero biglang may nagbukas ng pinto na syang kinatili ko.

Halos mandiri siya kung paano niya magagawa iyon, lalo na kay Grayson na paniwalang paniwala naman dito. “That white lotus ha? She need to go back where she belong, mas bagay pa siya sa garbage bag. Ang kapal ng mukha, kapag nasa harap si Grayson parang napakamahiyain at hindi kayang gawin ang kawalang hiyaang bagay. Kapag nagsasalita siya akala mo kung sinong anghel, pero halos masuka na ako sa malakas na amoy ng green tea. No need to be so confused about Grayson's mind. He's losing her mind. Malamang may problema talaga siya sa utak!

Nagdisguise na siya upang walang witness na makakitang nandoon siya o kahit sino sa kanilang magkapatid. Pero mas pinili ni Katherine na ituloy ang kasal at iwan si Dylan sa ere. Pinag-isipan ni Elijah ang sinabi ni Roman, napagtanto niya na may punto nga ang matanda. The Jamestons and Frosts took Dylan from them, now they will give them war. Sumandal siya sa kinauupuan at ngumisi. “Fine. I’ll marry her, then I will burn down their empire.” —---

Pakiramdam ko hindi ko na naman mapipigilan ang pagluha ko. Sa bawat pasko na dumaan, magkasama kami lagi ni Jairus. Mula bata kami, umaasa ako na hanggang pagtanda iyon. Pero ngayon pakiramdam ko, magkaiba na kami ng landas na tinatahak. Siya, papunta kay Vinalyn. Habang ako ay narito, I'm stuck loving him. I can't let go. *****************

Hindi ko magagawa ‘yon! Nagising ako na mahapdi ang mga mata dahil dinamdam ko ang sinabi ni manang. Ang pagsisi sa pagkawala ni Xander ay nasa akin. Dahil sa iyak kong ‘yon ay hindi ko namalayan na nakatulog pala ako.