Madiskarte Sa Buhay In English นิยาย & เรื่องราว

Parehong mamungay ang mga mata. “Nagbabagong-buhay na ako, Madison... Ayaw ko nang maging fuckbòy...” pag-amin ko sa kaniya sa namamalat na boses. “We should stop...” Muli niyang inilapit ang mukha niya sa akin. “Edi magbagong buhay ka. Pero pagbigyan mo ako ngayon. I’d rather be fuckéd by you than by random men outside,” sagot niya na ikinaawang nang bahagya ng mga labi ko.

“Si Vivienne? Naku, tumatanda na at pumapangit.” “Oo nga, mukhang losyang na. Bukod sa mabait at mahal ka, Damian, wala naman siyang ibang maipagmamalaki.” “Tingnan mo naman si Marisse, ka-edad lang niya pero mukha pa ring dalaga parang edad na bente pa rin.” “At ang ugali, Diyos ko, si Vivienne, nakatali sa bahay, puro gawaing-bahay ang iniisip—walang buhay, walang sigla!”

VERONICA POV "Mukhang pagod na ang lahat. Malapit na din gumabi at kailangan na nating umuwi." narinig kong wika ni Madam Carissa. Agad akong nagpasalamat. Sa wakas makakatakas na ako sa lugar na ito. Hindi ko na kayang subukan pa ang ibang rides na iyan

“Listen, Madison and listen very carefully. Walang mali sa‘yo, Sweetheart. Walang kulang sa‘yo. Wala kang kasalanan. Hindi ka pangit. In fact ay maganda ka. Magandang-maganda ka, Madison at walang babae—pangit man sila sa paningin nila o hindi—ang deserve at karapat-dapat na saktan, lokohin at ipagpalit ng mga mahal nila sa buhay pero ganoon talaga ang buhay, Madison. Minsan kasi may mga tao talaga na hindi marunong makontento sa kung ano ang mayroon na sila. May mga tao talaga na walang pagpapahalaga sa kapwa nila. May mga tao talagang sasaktan ka at lolokohin ka in the course of your life but it’s not enough reason for you to give life up. Nasasaktan at umiiyak ka ngayon kasi naloko’t nasa

"Pagkatapos nating pumasok dito, ibig sabihin ba ay wala nang kwenta ang buhay natin?" "Sa madaling salita, kung nagmamalasakit ako sa kanyang buhay o kamatayan, hindi ko hahayaang manatili siya dito pagkatapos makita ang pagbabantay." Si Madam Celeste ay naglabas ng ilang salita mula sa pagitan ng kanyang mga ngipin, "Ang mga lalaki ay pare-pareho, hamak."

" Gaya ng kasabihang talo ng madiskarte ang magaling. " Minura siya nito dahil sa labis na sakit na nararamdaman, ngunit ininda lang nito at mabalasik ang mga mukhang binalingan siya. " F*ck you!!" sigaw nito. "P-patayin mo na ako! Dahil kung hindi... kung hindi ay_"

Mukhang selosa ito. “May nadinig akong salitang sex.” Tumawa ng malakas si Derrick. “Sweetheart nakakahiya kay Ms. Maddison. Share ang sinabi niya at hindi sex.

"Madali lang hanapin ang pera kung may diskarte ka sa buhay. Pero ang tunay na pagmamahal, miminsan lang iyan na dumating." Muling binuhay ni Dark ang makina ng sasakyan. "Huwag mong iasa sa ibang tao ang buhay mo, Cassandra." Shit. Bigla na lang na tumulo ang aking mga luha. "Hindi ko iyon sinabi upang saktan ka. Sinabi ko iyon upang maliwanagan ka."

Nabalitaan ko na sumasailalim din siya sa physical therapy kasama ang kanyang anak na nag-aaral ng sign language para matutong makipag-usap. “Hinding-hindi ako magsisisi na magsimula ng bagong buhay dito sa New Jersey. Malayo sa katawa-tawang buhay ko dati,” ani Maddison na may tunay na ngiti sa labi. "It's been 3 years since we left Denmark. Simula noon, hindi ko na dinadalaw ang aking ama sa kulungan. Buti na lang at na-update ako ni Eureka at kaibigan ko pa rin siya.”

"Wala na ba talaga? wala na ba talagang pag-asa?" Sa tanong ni Karina ay napatingin naman si Margaux sabay bumuntong hininga lang at umupo sa bato na nasa tabing dagat. "Kahit meron, hind ko na pwede ipilit...all I want is to give the peaceful life she desire and that life didn't include me and I understand...masiyado nang nasaktan si Ley, ang dami kong pagkakamali sa kaniya, she deserved to be happy and not to be with me"