Mahapdi Ang Mata Novels & Stories

Hindi ko kayang makita ang sakit sa mga mata ni tatay. Wala na ring ampat sa pagtulo ang mga luha ko hanggang sa naramdaman ko na lang na may kamay na marahang humahaplos sa aking likod. Pag-angat ko ng tingin ang luhaang mukha ni General Montenegro ang bumungad sa akin. Nakaluhod ito sa gilid ko at punong-puno ng luha ang mga mata. Mabilis siyang inalalayan ni Gaden na umupo sa aking tabi.

S-Sobrang lamig. “Damn it.” Naramdaman ko ang mainit na kamay na marahang humaplos sa aking mukha. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata kahit sobrang nanghihina. When I opened them, the most beautiful pair of eyes met mine. Ang kislap kaniyang kulay abong mga mata ay parang nagsasabi sa aking kung gaano siya nag-aalala.

"Di-did you just say, I need an appointment before talking to you, Hycent?" Marahas siyang bumuga ng hangin saka tumayo at namulsa. Tuluyan niyang hinarap ito at isang pagkakamali 'yun dahil nagtama ang kanilang mga mata. Nakita niya ang pagdaan ng sakit sa berdeng mga mata nito. Pero hindi dapat siya magpadala.

nag tataka na tanong ko dito. Bigla naman itong sumimangot tapos sinamaan pa ako ng tingin. Kainis Apaka mqldita talaga. Pero bakit ang ganda pa rin nya kahit na naka simangot pa siya nyan. Malala na talaga ako nito. Baka naman may sira na ang mata ko. Kailangan na ba na magpatingin ako sa Opthalmologist nito baka may problema na ako sa mata hindi ko lang alam.

Pagdilat niya, doble-doble pa rin ang paningin niya. "Hala ayaw bumalik ng mata ko," reklamo niyang kinabahan bigla at kinusot ang mata. Lumakas ang tawanan. "Bakit mo kasi tinitigan ang dulo ng daliri ko?" pigil tawa namang tanong ni Matteo. Dumilat siya ulit. Malabo ang paningin niyang dikit pa rin. "Woi, gàgi duling parin!" malakas na boses na sabi na ni Yanvi.

Ngunit ang mga mata nito, naroon lang sa kapirasong papel na hawak niya. Hindi bale na, mas malapit naman niyang nakikita ang makakapal nitong kilay at mahahaba nitong pilik mata. Pati na rin ang mga namumula nitong pisngi dahil sa pagod sa pag-eexercise, kitang-kita niya. ‘Ang gwapo.’

Hindi ba napapagod ang babaeng ito sa ginagawa nya? Nang mapalingon ako sa gawi nila nahuli kong tumingin sa gawi ko si hilaw kaya napabalik ako sa pinagtataguan ko. Mga ilang sigundo ang lumipas sisilip sana ako ng mabangga ag ilong ko sa kung sino sa harapan ko. Aangal na sana ako ng makita kunh sino ang nasa harapan ko ngayon. Nakatingin lang ito ng seryoso sa akin at nakapamulsa lamang ito habang nakatungong nakatitig sa akin. Patay kang bata ka! Ngayon ko lng nakita ang mga mata nito ng malapitan. Ang greyish na mga mata nito na parang malulunod ka kapag tumitig dito. At parang dinadala ka sa ibang dimensyon.

At nahihiya ako dahil nahuli niya akong umiyak. “Kaya dapat matuto ka na maglagay ng contact lenses,” aniya at tiningnan ako. “Ang ganda ng mata mo, Ma’am.” Tumikhim siya. “Kaya sobrang sayang para takpan. Mukha kasi siyang marmol.” Nagbaba ako ng tingin. “Sana nga ay itim na lang ang mata ko…” Nang sa gano’n ay nasa tabi rin ako ni Papa.

Mas matikas ang kanyang mukha kaysa sa litrato. Ang lalaki ay may malalim na mga mata na tila hindi mo mabasa, at ang kanyang manipis na mga labi ay nag-iiwan ng malamig na impresyon. Sa bawat galaw niya ay ramdam ang likas na dignidad at kapangyarihan. At marahil ay naramdaman nito ang kanyang titig kaya bigla itong tumingin sa kanya. Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata.

madiing kwento niya. Alam niyang tuwing gabi ay kayumanggi ang mga mata nito pero pagsikat ng araw ay itim. "And you know what more strange?" nakangising dagdag niya. "Ano pa bukod sa mata? Nagiging manananggal siya?" natatawang komento nito. Umiling siya, "Her attitude. Mabait siya't hindi mataray kapag kayumanggi ang mga mata niya, kabaligtaran kapag itim ang mga mata."