Mama In Korean Mga Nobela at Kwento

Kinaladkad ako ng mga tauhan ni daddy papasok sa loob ng gate. "Daddy! Please! Saan mo ba ako dadalhin?! Anong bang kalokohan ito?!" Nagsusumigaw na sabi ko. Subalit bigla rin naman akong natigil ng bumungad sa akin ang napakalaking mansion. Kakaiba ang mansion na nakikita ko ngayon. Sa sobrang laki nito halos hindi kona makita ang kabuohan. "Si Marco??" Rining kong tanong ni daddy sa tatlong taong sumalubong sa amin. Kung titingnan parang mga high end bodyguards ang pormahan ng mga ito.

ang may galit sa tinig na sabi ng kaniyang Mommy ng umaga na kumakain sila ng breakfast . She frowned ,ang bilis naman makarating sa Mommy niya ng ginawa niya ."Mom she sit on my chair ,alam mo namang ayaw kong may ibang umuupo doon ."ang maarteng sabi niya na pinandilatan ng mata ng Mommy niya .

Nang humakbang siya palapit sa akin ay napaatras ako. Oo, natatakot ako sa kanya. Pakiramdam ko ay hindi na ako ligtas. Bumuntong hininga siya at lumayo ng ilang dipa sa akin. Nakita ko parang nasaktan siya sa ginawa ko. “I’m sorry. Hayaan mo sa susunod ay hindi na kita hahawakan at gugulatin. Tara, kumain na tayo. May pinadala sa akin si mommy na mga korean food. Di’ba gusto mo ‘yon?”

"Bad ka! You hurt my mama! Bad ka!!! Bad ka!!!" Hurt his mama? Sinong mama? "What are you doing kid?" "You hurt my mama!!" Kumunot lalo ang noo ko. Sinong mama ba ang tinutukoy niya? I'm so clueless. Wala akong ka-idi-ideya kung sinong mama ang tinutukoy niya. Kaninong anak ba 'to? "Sinong mama?" "Bad ka! Inaway mo si mama. Give her back to us. Bad ka!"

ani Miriam, bakas sa mukha ang pag-aalala. Napatigil si Alexa sa kanyang ginagawa. Hindi niya alam kung dapat pa ba siyang makinig. Ngunit ang sunod na sinabi ni Miriam ang nag-udyok sa kanya upang pumayag. “Si Adrian ang ama ng anak mo, hindi ba? Alam ko ang lahat, Alexa. Kailangan mo siyang makita bago mahuli ang lahat.” --- Muling Pagkikita

Itinuro naman ng bata kay Kara ang sala set kaya naupo sila doon. “This is grandad’s house. Mamita and I live here,” paliwanag ni Kara sa anak na patuloy na iginagala ang tingin sa paligid. Iniangat ni Kyros ang kanyang tingin si ina. “Mama, Mamita?” tanong ng bata na ang hinahanap ay ang tiyahin ni Kara na si Olivia. “Mamita is working,” maiksing sagot ni Kara dahil hindi pa naman maiintindihan ng bata kung sasabihin niyang nagpa-iwan sa Singapore ang kanyang tiyahin.

“Mamaya po, dad.” “Bakit mamaya pa?” “Gusto ko munang malaman kung ano ba ang kalagayan ni Kingston.” “May pasok ka pa buka–” “Maaga pa naman, dad. Hayaan mo na lang ako, kung gusto mo ay ikaw na lang ang umuwi,” sabi ni Mavie na ikinagulat ko. Walang salitang umalis si daddy ninong. “Bakit ka gano’n sa daddy mo?”

Pero ang mga salita niya ay naging dahilan para mahulog sa kawalan ang puso ko. “Sa tingin mo ba ang ganyang klaseng kasinungalingan ay magiging sapat para maawa kami sa iyo, Holly? Nagpapakababa ka talaga ng husto para lang umuwi kami, ano? Sa tingin mo ba madali pa din kaming maloko tulad noong bata ka pa? Huwag mo kalimutan kung paano namatay si Ina, Ama at Lolo,” malamig niyang sinabi. Hindi, hindi iyon. Hindi ko iyon kasalanan!

Galit na bungad ni Mommy. Nailayo ko saglit ang phone ko sa aking tainga dahil sa lakas ngunit agad din itong ibinalik. "I'm sorry, okay? What's the matter ba?" Buntong hiningang tanong ko. "Your Dad and I bought you and your sister a ticket to Amanpulo. I guess it would be great if you'll spend some time to each other since nasa Korea si Demion." Turan ni Mama.

Mainam nga na hindi siya ang tunay kong magulang dahil sa totoo lang, sukang-suka na ako sa kanila. Ilang minutong makaalis si Mama ay siya namang pasok ni Ara. May hawak siyang first aid kit at halatang natataranta. "Seniorita okay ka lang ba? Sinaktan ka ba ng Mama mo? Gagamutin ko ang sugat mo."