Marceline Adventure Time Song Novels & Stories

Nanatili siyang nakatitig sa monitor habang inaalala kung saan niya narinig ang boses na iyon. "You want to join us?" "Come here…I'll teach you how to play like we do—" "Marcello..." Mahina niyang bigkas. Isang malutong na halakhak ang kumawala mula sa bibig nito. Ilang segundo pa ang lumipas bago ito tumigil sa pagtawa. "I'm sorry. I was just glad you still remember my voice." "Are you planning to show yourself now? Come and face me, Marcello. Let's end this tiring game already," tamad niyang turan.

Sa halip na tumuloy sa kanyang destinasyon ay pinili ni Aiden na magtago sa likod ng pader para makinig pa sa kung ano man ang takbo ng usapan ni Marcella at ng taong na sa kabilang linya. “What do you mean?” Biglang nagbago ang tinig ni Marcella na siyang ikinagulat niya. “You’ve got to be kidding me. Talagang hindi pa natututo ang mga siraulong ‘yon?” Mas lalong nangunot ang kanyang noo, ngunit isang ngisi ang umangat sa kanyang labi. Marcella, you have a lot of skeletons hiding in your closet, huh.

Hanggang sa hindi niya namalayan na si Marc ang naiisip niya sa bawat kataga ng kantang yun. 🎶Like a river flows Surely to the sea Darling, so it goes Some things are meant to be Take my hand Take my whole life too For I can't help falling in love with you For I cant help falling in love with you🎶 Nagpalakapakan at hiyawan ang mga kasamahan niya matapos niyang kumanta. Bumalik na siya sa pwesto niya. Umurong si Leslie at Marc sa upuan ng lumapit siya kaya umupo siya sa gitna ng dalawa.

Nauna na akong pumasok sa kwarto habang nasa kusina pa si Maybelline at tinutulungan si Manang sa paghuhugas ng pinggan. Kinuha ko iyong gitara ko para magpractice ulit ng kanta ko para kay Maybelline saka ako umupo sa couch. ♫ Have I told you lately that I love you Have I told you there's no one else above you ♫ Pinikit ko ulit ang mga mata ko para imaginine ang mukha ni Maybelline. ♫ Fill my heart with gladness Take away all my sadness Ease my troubles that's what you do ♫ Pero tumigil ako sa pagkanta ng marinig ko ang mga yabag ng paa niya papalapit sa kwarto namin hanggang sa binuksan na nga niya iyong pinto.

Naririnig ni Maricel ang tuloy-tuloy na tunog ng tubig mula sa kabilang linya. “Ano'ng ginagawa mo?” “Naghuhugas ng kamay.” “Ano'ng maruming hinawakan mo?” Sagot ni Cindy, “Hinawakan ko ang junior ni Attorney Casper.” Tahimik si Maricel ng ilang segundo. “Cindy, artista ka. Lagi mong tandaan 'yan.” “Baka marinig ng mga fans mo ang mga kabastusan mo.” “Wala akong pakialam, Mars.” Walang gana niyang sabi habang hindi na nakaimik si Maricel.

Hindi pa siya nakaka-react ay tumatalon na ang mga dolphin sa gilid nila at parang nagsasayaw na rin dahil sumasabay sa himig. Napatakip ng bunganga si Fianna pati na rin ang nasalikod sa pagkamangha. Habang pinapatugtog ni Marcellus ang mandolin ay walang nagsasalita at namayani ang nakaka-aliw nitong himig na parang madidinig din ang mga liriko na damang-dama ang paghalo ng malungkot at nagsisising mensahe, na sinasabayan pa ng agos at simoy ng hangin. Mga alas kwatro na rin kaya nakikisalo pati mga nahuhulog na dahon ng puno. Maya-maya pa ay hindi namamalayan ni Fiannang nakangiti na pala siya ng bahagya. Habang ang mga mata ay parang nahipnotismong sinasalubong ang malalim na titig ni Ma

Kinabahan si Marcella na pinagpapawisan ang kanyang mga palad, bagama't sinabi niya na ang insidenteng ito ay biglang dumating, kaya't hindi siya handa sa pag-iisip, ngunit ang isang sorpresa ay eksakto kung ano ang kailangan niya, at hindi na niya kailangang gumawa ng kaguluhan sa ibang mga lalaki sa hinaharap, at hindi na niya kailangang mag-alala tungkol sa kanyang sikat na brand na binabayaran. Sunod-sunod na naglakad ang mga tao papunta kay Marcella na may dalang mga bulaklak, at inilabas din ni Louei Cervantes ang singsing na brilyante na inihanda sa umaga sa oras na ito. Siyempre, peke ang singsing na brilyante, play lang, hindi pa banggitin na Marcella pa rin ang kabilang partido, at

Hindi kailanman. At that moment, a soft melody filled the room. Napalingon siya. Her assistant quickly pointed to a small black box on her desk. “May iniwan din po siya. Parang music player.” "Salamat, iwan mo muna ako." Arielle pressed play. A familiar male voice, Marcus’ voice, drifted out, low and heartfelt, reciting words like a poem, not quite a song but close enough to feel like one. > “If I can’t be the reason for your smile today,

They thought that no matter how hard or how painful it felt, they would continue to smile as long as they had each other. "I wished to sail on the clouds, where my fantasies reside." The twins both hear the lovely and familiar voices. They both turned to their left and saw Jane and Regina singing the children’s song composed by Jane’s brother, Tedson. “I wished to ride on the train, where my dreams move fast. And I wished to catch a butterfly, where my desire was alive. " The song was so deep, even though it was only for children. "Skipping classes again?" Jane asked while looking at Lucio.

Kasunod nito ay iniabot ni Arvin ang isa pang mikropono kay Vincent. "Bro, kayo na. Dalawang lalaki ang kumakanta ng love song. Ang weird pakinggan." Napatingin si Vincent sa screen. Lumang kanta iyon. Isa sa mga kantang halos lahat ay kabisado ang lyrics. Eksaktong dumating ang bahagi ng kanta na nagsasabing: "I will love you until the end of time..." Ngunit hindi agad nakasabay si Vincent. Mabilis na sinalo ni Mitch ang linya.