Maria Clara Monologue Script Tagalog Novels & Stories

Sagot naman ni Kiel. “Ihatid mo na nga ako, Kiel. Dala mo ba ang sasakyan mo? Ha—” “No need beacuse we are going home Natasha Marie Silvestre.” Napamulat ako at agad bumaling sa gilid ng marinig ang nakakatakot na boses ng asawa ko. Nanigas ako sa aking kinauupuan. Oh, gosh! Nandito nga siya! Lagot na talaga.

"Tapos ka na kapag nalaman ng mga babaeng pinagtataguan mo kung saan ka pwedeng matagpuan." "Jav, I really don't know what's gotten into me but I don't want this to stop now. I can't." Hirap ang loob niyang sambit. Gumuhit ang pait sa kanyang ngiti. "I'm completely going out of my mind." "Then go to hell, Marco." The signal expired and all he could do is cussed desperately.

Baboy talaga. Kinagat ni Miaka ang pangibabang labi niya at nagsimulang kumawala ang mga luha niya. Nilapitan ko siya at niyakap. Nagsimula ng humagulgol si Miaka, nanginginig ang buong katawan niya. “B—bakit—nagkaganito ako? He’s right; I’m just a whore— A slut—Nobody wants me unless I spread my legs infront of them,” humahagulgol niyang sabi. Her face was on her knees.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

“Clara Gonzales, Sa mga tala sa kalangitan, muli kitang susulyapan. Tulad ng dalisay na agos ng tubig, ala-ala mong mananatili sa aking isipan.” “Si Milagros ang kababata nina kuya Mateo at ni Clara, kinakailangan na ni Kuya na magpunta noon sa Madrid. Ngunit sa araw ng kan'yang paglisan ay iyon din ang pagkamatay ni Clara. Hindi man masabi ni Kuya ay batid kong sinisisi nito ang sarili sa nangyari sa kasintahan.”

I must forgive you You must forgive me too If we wanna try to put things back the way they used to be 'cause there's no sense in going over and over The same things as before So let's not bring the past up anymore I immediately put down the microphone. "A-Ayoko na, kayo na ang tumapos." I say while my heart keeps hammering so fast. "Tapusin mo na. Ang ganda kaya ng boses mo. Emotera eh, ang lamig pa. Go Klara." Marian put back the microphone ngunit ibinalik ko sa kanya. "Ako na nga ang tatapos niyan." Lakas loob na hinablot iyon ni Rica kay Marian.

God will never give you hardship without making you happy in the end. Mas lalong dumiin ang paglapat ng kanilang mga labi, iginalaw niya iyon upang mas palalimin ang halik nilang dalawa. The overwhelming joy is filling his heart, to be kissed by the woman he love is the best thing that ever happened in his life since the day he decided to be alone. "Maria," bulong niya. She hummed. "Mahal kita." She smiled, her cheeks turn red. "Lakas makaCrisostomo Ibarra at Maria Clara, oh irog ko ako'y laplapin mo." Sabay silang natawa ng malakas sa kalokohan nito.

Walang hiling na kapalit, gusto lang kitang mahalin, uh Ikaw ang aking laging nais makapiling Hindi Maria Clara kundi Maria Makiling Binibining napakaganda at wagas, walang wakas Samahan mo 'ko, sabay tayong mangarap nang mataas Kapag nariyan ka, bumabagal ang ikot ng mundo Hindi kita dapat ginugusto pero natutukso Ano man ang sabihin nila, hindi kita ipagkakaila 'Pagkat ikaw lang ang minamahal ko, oh, aking diwata No'ng nakita ko siya 'Di makapaniwala Sa taglay niyang ganda, tinamaan din ako Teka, bakit ganito? Ba't napapa-rap ako? 'Di ba, sabi ko sa 'yo, 'wag mo na akong isama?

Von's POV “Von! Yung kapatid mo!” “Clara!” “Anak! Claire!” “Claire!” Dali-dali akong tumakbo para saluhin siya, pero huli na. Mabuti na lang at malapit lang din si Scott sa pwesto niya kaya naagapan siya nito. “Maryose ano bang nangyayari? Anak! Okay ka lang?” “Clara, gising.” Sinusubukan namin siya kausapin pero mukhang nawalan na siya ng malay.

Maria: [humagulgol ng mahina] "Kean, sana maalala mo pa ako, kami ng anak mo. Sana maalala mong kami ay mayroong magagandang alaala na hindi ko kayang kalimutan… kahit na ang lahat ay nagbago." Habang ang mga salita ni Maria ay nauurong sa kanyang mga labi, nakatayo siya sa kalye, nakatingin sa mga ilaw ng lungsod. Alam niyang ang tadhana ay may dahilan sa bawat nangyayari, ngunit hindi pa rin maaalis ang hinagpis sa kanyang puso. Ang mga araw ng saya nila ay tila isang panaginip na nahulog sa lupa. Maria: [sa kanyang isipan] "Sana… sana ay hindi na lang ako umalis. Sana ay hindi na lang ako nagpadala ng sugat sa puso ko. Sana ay nandiyan ka pa…"