Matigas English 소설 & 이야기

Parang baliw nitong wika sabay dila sa kanyang tenga pababa sa kanyang leeg. Isang impit na iyak ang kanyang pinakawalan. Hindi na niya kaya pang pigilan ang kanyang sariling manginig at matakot sa ginagawa ng lalaki. Mariin na lang siyang napapikit nang sumigid ang kirot mula sa presko niyang sugat sa noo. "Ang tagal kong hinintay ang araw na ito. Makakaisa na rin ako sa hayop na Velasquez na yan," nagbubunying halakhak ni Mattias sabay punit sa suot niyang damit.

Pagdating nila sa Japan, unang tanong ni Margarette, "Now we are free from Dad's clutches. We can do what we want. Is there anything you want to do or go to?" Naiilang siyang tumingin dito. Buti na lang nakaintindi siya ng English kahit papaano. "Pwede ba akong magtagalog lang?" Ngumiti ito at tumango, "Sure kuya." Slang ang tagalog nito dahil mas sanay itong magsalita ng Mandarin, pero para mas makaintindi siya, nag-english ito at tagalog. "Wala dito ang gusto kong puntahan," sagot naman niya.

"M-Magiging powerful na aso rin po ba si Tomato?" Hindi nito mapigilan tumawa. "Yes, pagdating ng panahon, pero sa ngayon dapat mo muna s'yang dalhin ulit sa milatary compound para ma-training." "Okay po!" Tumango ito. Tahimik s'yang pinanood ang dalawa pero hindi nawawala ang sorpresa sa mga amta niya. Lalong gumagwapo si Matthias sa kanyang paningin.

“Mas matalino.” “Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Margaux. Tumingin si Margarita sa kanya. “Hindi natin siya lalapitan bilang kalaban,” sabi niya. “Lalapitan natin siya bilang kakampi.” Napangiti si Margaux, mabagal. “Plastic ulit?” tanong niya. “Hindi,” sagot ni Margarita. “Mas pulido.”

PAG-AALAY Para sa matalik kong kaibigang si Bianca, at sa pinsan kong si Jomari na nangarap na maka-talik ang matalik kong kaibigan… Maganda ba ang langit? *** "MAMAMATAY NA AKO..." paulit-ulit na sinasabi ng maliit na boses sa isip ko. Walang iba kundi sa akin ang maliit na boses na iyon. Ito na yata ang pinaka nakakatakot na sandali ng buhay ko. Narito ako sa isang silid na bahagyang nasisinagan ng liwanag. Bahagya ko ring nasisilayan ang mukha ng walang hiyang kasulukuyang lumalapastangan sa akin! Nakangisi siyang parang isang demonyo!

“Minsan naiisip ko… paano kung hindi tayo nagkatagpo? Paano kung hindi nilapitan ni Marites sina Mommy at Daddy?" Sa totoo lang, iyon ang malaking pagkakamali ng Marites na 'yon kung ang gusto pala niya ay maghiganti kay Dad. Marites or Teresa, kung anuman ang pangalan niya, the moment na binigyan niya ng chance na makita at makasama namin si Margareth ay nilagay na niya sa panganib ang lahat ng plano niya. Pasalamat na lang ako at greedy siya, alam ko na ang kayamanan na namin ang habol niya.

Hindi siya magpapaapekto roon. Mayamaya pa’y bumaling siya kay Matt na may imbing ngiti sa kanyang mga labi. “I won’t quit `til the time I succeed. Wala pa palang kasiguraduhan ang kung anumang nakaraan nila ng babaeng `yon kaya’t hindi pa rin ako susuko. I’m willing to do whatever the risk might be.” Napailing na lang si Matt sa sinabi niya. Tumayo ito at naglakad papuntang pinto. “Magbihis ka na. Magluto ka na raw ng tanghalian natin sabi ni Tita.”

Sapat lang ito para sa lahat ng damit ko sa bawat panahon. Ang lahat ng nasa attic ay luma at laspag na, maliban sa maliit na kama sa gitna. Nagawa ko lang ito na mapalitan dahil ang luma ay bumigay ng hating gabi. Isang pirasong kahoy ang tumusok sa mattress at sumaksak sa akin. Hanggang sa araw na ito, marahil may hindi pa din ako natatanggal na piraso ng kahoy sa bewang ko.

“I-Ibig mong sabihin… Ang taong yan…” “Oo, si Frank Lawrence,” sabi ni Matis na naiilang na nakatayo sa pinto. Nakita siya ni Kat sa sandaling iyon at kaagad na sumama ang mukha niya, sabay sinigawan si Matis, “Bakit ka bumalik? Gusto mo pa ba ng bugbog?!” “H-Hindi…” Para bang mamamatay na si Matis habang nakatayo siya sa pintuan, hindi siya sigurado kung anong gagawin niya at hindi man lang siya makapasok o makaatras.

"Kasi Mommy food tastes happier." Napangiti si Marikit. Hindi niya alam kung saan natutunan ng bata ang ganoong mga salita. Pero bawat simpleng pangungusap nito... unti-unting binubuo ang mga puwang sa puso niyang matagal nang walang nakapuno. --- PAGKATAPOS kumain... Tumakbo si Mithi papunta sa bookshelf. "Mommy!" "Hm?"