Memory Pictures Quotes Novels & Stories

Pagkatapos, naging mapanglaw ang ekspresyon sa mukha ni Sophie, “Hindi masyadong maganda ang memorya ng tao. Madalas, walang natatandaan ang iba. Naaalala lang natin ang ilang mga bagay kung paulit-ulit natin itong nakikita o nababasa. Kagaya lang ito ng pagkakabisado natin sa mga libro natin habang nasa high school.” “Sa mga unang araw pagkauwi namin galing ng Japan, malinaw na malinaw pa ang mukha at itsura ng tagapagligtas namin sa isip ko. Pero, pagkatapos ng ilang mga araw, nagiging malabo na ang itsura niya sa isip ko. Kailangan ko siyang isipin lagi para lumalim ang impresyon ko sa kanya at hindi siya makalimutan ng utak ko, pero mukhang hindi pa rin ito gumagana. Natatakot akong maka

Pikit na lang ako, tinitiis ang bawat galaw niya. Muling bumukas ang pinto. Pagkatapos ng lahat ng sakit at kahihiyan, aasa pa ba akong may tutulong? Pero hindi. Isang camera ang ipinasok ng isa sa mga tauhan niya, saka iniwan sa isang tripod. Nakaposisyon iyon sa diretsong harap ko. “What the hell is that?!” sigaw ko. He smiled. “Memories,” sagot niya, malamig at puno ng pananakot. “I want to remember every second of your suffering.”

“Oo... medyo marami lang talagang pumapasok sa isip ko ngayon. Sobrang naghahalo-halo lang.” Sinalubong ni Ma'am Elena ang tingin ko nang may malambing na pag-unawa. “Huwag mong pilitin ang sarili mo, hija. Memory is a strange thing. Minsan, kapag mas pinipilit mo itong alalahanin, mas lalo itong nagtatago at lumalayo.”

Ay mali, insecure pala ang tawag don. Napabuga na lang siya ng hangin at itinuon ang tingin sa kalsada. Saka unti-unti siyang napangiti. "I think that's very you." Napakunot-noo siya. "Anong ibig mong sabihin?" "You preserve memories..." his voice was quiet, "...without needing to be at the center of them." Natahimik siya. Hindi niya naisip iyon. Hindi rin niya napansing ganoon pala ang nakasanayan niya.

It was me and the kids, may video kami together na masayang naglalaro, naglalakad, masayang nagkukwentuhan, nagkukulitan sa loob ng bahay, nakavideo pa kung saan kami naghahabulan hanggang umabot kami sa labas ng garden. Masayang kumakain, may picnic pa sa garden pero sa kasamaang palad, inulan kami. Pero the best dahil marami kaming pinag-kwentuhan. Sa mga places na napuntahan namin, hindi ko alam kung sino ang photographer namin dahil ang ganda ng kuha. “Picture….picture … in one, two, three, memories….” At hindi na tumigil ang luha na umaagos sa aking mga mata na makita ko na habang natutulog ako ay hinahalikan nila ako sa pisngi at binubulong na sana maging mommy nila ako forever.

“It’s fine, dadaanan ko rin naman yang souvenir. Para isang lakad na. Binuksan yun ni Macy at ganun na lang ang saya niya ng makita kung ano yun. “A planner?” namimilog ang mga matang sabi niya. Ngumiti si Mike at bahagyang tumango. “It’s inspired by Kdramas. Every month has a quote from a drama.” anito. “Thank you.. Hindi ko talaga inaasahan ‘to.” masayang sabi ni Macy. Nagkibit balikat si Mike. “Some things are better when they’re unexpected.” anito. Nahihiya at the same time, natouched si Macy.

hanggang doon lang. Bahagyang napakunot ang noo ni Kent. "No childhood photos?" Napatingin si Marikit sa screen, pagkatapos ay natawa. "Daddy never liked taking pictures." "Really?" Tumango siya. "Sobrang bihira." "Not even birthdays?" Umiling siyang muli. "Mostly memories lang." Tahimik na tumango si Kent. Pagkatapos ay tila may bigla siyang naalala. "What about your mother?"

Narinig ko yung shutter sound ng cellphone niya at napatingin ako, sa akin nakatutok yung camera. "Pinicturan mo ako?" nangunot ang noo ko. Pinakita niya yung picture. "Remembrance." "I-delete mo nga yan! Amin na nga!" pilit kong kinuha yung cellphone pero nilayo lang niya. "Huwag! Ang ganda nga nung shot eh," tumitig siya sa akin at natigilan ako, halos nakayakap na ako sa kanya sa ayos namin. "Ang ganda mo."

Wala rin naman akong magawa sa phone niya kaya inopen ko na lang ang camera nito. Until I remember, wala pa ata kaming pictures nang magkasama. Hindi rin namin naisipang kumuha ng litrato sa Coron! Wala tuloy remembrance. “Salubong na naman ‘yang kilay mo.” Napalingon ako sa kaniya nang sabihin niya ‘yon. Ngumuso lang ako. “Wala man lang tayong pictures.” Mahina siyang tumawa. “Wala ba?”

Sakto namang may kapo post lang si Martin. It was a blurred photo pero nahulaan niyang silang dalawa iyon sa Marriage Booth. May nakalagay pang qoute na “In a world full of temporary things, you are a perpetual feeling.” ― Sanober Khan. "I wish I could forget what the heart remembers." - Martin. **************