Mga Pamagat Ng Dulang Pilipino นิยาย & เรื่องราว

Alaga lang ba pwedeng may tawagan? "Anong pet, cute nga ýon eh." Kung ayaw niya eh di wag. "Bahala ka," Ýon, kunwari pa na ayaw, gusto rin pala. "Ahmp, sweetheart," suggestion ko. "I'm not sweet." Oo nga, parang hindi bagay. "Honey," "Nah, too old," Oo nga common na rin. "Wife and Hubby?" "Nah," "Bakit?" "Ayaw ko lang," Wag pilitin, iba na lang.

Binasa ni Father Mer ang ilan sa mga nakasulat subalit hindi niya maintindihan ang kahulugan ng mga ito. "Sa araw at gabi, ako ay nananalangin na pawiin nawa ng maykapal ang aming takot." "Ang Villapureza ang simula." "Paano ba lulutasin itong napakalaking daluyong ng kawalang pag-asa?" "Ang katapusan ay isang tubig na umaagos mula sa isang lagusan." "Isang madilim na ulap ang nakadapo ngayon sa aming bayan."

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

Panimula ni Phillip na biglang kinatahimik ng mga bulong bulungan. "Namumuhay ako ngayon bilang isang doctor sa General Doctor ng Saint Carmel Hospital sa katauhan ni Phillip Santibanez. But my real name is Arcibal Phillilp De Leon sound pamilyar ba Paula?" Tanong ni Phillip sa biglang natulalang si Paula. "Ako ang nagiisang anak ni Geronimo De Leon ang may Ari ng apat na asukarera ng bohol" Sounds pamilyar ba Donya Remedeios?"

Manghang tanong ko. Napaawang ang labi ko nang makita kung gaano karami ang laman ng net. May mga dumating dala ang mga malalaking batya na tinatawag nilang "banyera". Makapal iyon at mukhang mabigat. May mga marka pa ng kung anong pangalan, siguro'y pangalan ng may-ari. "Yeah. Mostly referred to as tulingan ni Luzon. But we also have tulingan here. To us Ilonggos, aloy is the smaller version of tulingan," sagot ni Caio.

Hindi raw niya ito gusto! Minsan iniisip ko kung talagang itinakwil na ba ni mama ang pagiging Pilipino niya. Pero minsan naririnig ko siya sa salitang tagalog sa tuwing tumatawag siya ng Pilipinas. Iyon nga lang ay purong ka-malditahan ang pinapakita niya sa mga tauhan roon. Ibang iba si Papa kay Mama. Pinay si Mama at Half Columbian-Italian naman si Papa. Iba ang mundo nilang dalawa, pero nagkakasundo naman sila sa maraming bagay.

“Good, by the way, bukod sa tinola, ano pa bang Filipino dishes ang gusto mo?” “Kare-kare, longganisang lucban, adobo. . .pero I doubt kung makukuha mo iyong panlasang gusto ko. Ibang klase kasi si Lola. . .” “Puros lola mo naririnig ko saiyo ah. Bakit iyong Mama mo ba hindi nagluluto?”

Mukhang habang tumatagal, lalong nagiging pabaya at rebelde. ”G-ganon ba?” ”Oo, kaya lengua ang iluluto natin ngayon, para umuwi siya. ”Wow! Dila nga!” kapit ko ang malapad na pirasong karne na mainit-init pa mula sa pressure cooker. ”Dito pala gawa ang lengua?!” ”Kaya nga tinawag na ’lengua’, eh!” inis na bulong ni Mercy. ”Spanish `yun, ibig sabihin, ’dila’!”

Pinaglalaban ng mga Pilipino ang bansang Pilipinas mula sa pagsakop ng dayuhan. Maraming nagkalat na mga bangkay sa daanan, sa buong paligid. Naghalo ang malansang dugo sa hangin, ang nasusunog na buhay na balat ng mga tao, at ang amoy ng pulbura galing sa mga gamit ng iba’t ibang klase ng baril.

“Baby Duzz!” “Mama!!” “Naku, Serena. Hindi talaga ako pwedeng mag-ala ng anak mo. Pakiusap lang, sanayin niyo na mag-asawa na kausapin ‘yan in tagalog dahil nasa PIlipinas tayo!” napupurwisyo pang birong sabi ni Panying habang inaabot sa akin si Duziell. “Panying, nakakaintindi ang batang ‘to ng tagalog. Niloloko ka lang.”