My Life As A Student Essay Mga Nobela at Kwento

Gusto ko na rin makita ang school na papasukan ko. Gusto ko rin magsuot ng uniporme ng isang estudyante. Gusto ko magsulat ng mga nasa board. Nais kong magrecite sa harap ng aking mga kaklase. Gusto ko mag quiz. Gusto ko making ng mga lecture. Namiss ko na ang pagiging buhay studyante ko. “Yung namatay daw po riyan sa may kalsada tabi ng talahiban,” ani ko kay Maria. “Hindi niyo po narinig yung malaking balita na iyon?”

Ni minsan hindi ko man lang narinig na nakipag-basagulero ito kahit na ang totoo galing din ito sa mayamang angkan. Marami kaming mga ka-classamates niya ang nalilibre niya ng mga pagkain kapag nakakasabay namin siyang kumain sa canteen. Iyun nga lang dahil pahinto-hinto ako sa aking pag-aaral, hindi na ako nakasabay sa kanya hangang sa napag-iwanan na ako. Twenty two years old na ako ngayun pero nasa third year pa rin ako sa kurso kong business management. Minsan, parang gusto ko nang sumuko. Ang hirap ng ganito. Pahinto-hinto sa pag-aaral at minsan aminado ako sa sarili ko na nawawalan na din ako ng gana na mag-aral.

I was feeling sleepy waiting kaya naman hindi ko napigilang maidlip sa inuupuan. As I was dozing off parang dinala ako sa isang panaginip. Panaginip sa nakaraan. I was a college student back then. First year, to be exact. I was bullied dahil sa itsura ko. I was wearing thick glasses at hindi talaga marunong mag-ayos. My hair was a mess dahil sa pagmamadali kong mahabol ang una kong klase.

Buti nalang at maaga pa, hindi ako maaagawan ng tricycle sa highway kung sakali. Noong makapasok ako sa campus ay pakiramdam ko lahat ng kulay nito ay hinigop at itinapon. All the things I see, it looks colorless, lifeless to me. Wala na nga siguro akong gana matapos ang nangyari. Pinipilit ko lang na lumaban dahil ayaw ko maging pabigat sa aking mga magulang. Inaasahan nila akong mag aral nang maayos at tutuparin ko ang pangako ko sa aking sarili na magiging fashion designer ako. Come on, Asheia! It's been days!

》AERA SUMMER P.O.V.《 All I ever longed for was a simple life. Hindi ako mahilig sa bisyo, sa kayamanan. I just wanted a peaceful life—makapagtapos ng pag-aaral with a Bachelor’s degree in Accountancy. Ngunit doon pa lang pala magsisimula ang totoong kwento ng buhay ko—nang makapasok ako sa isang sikat na university, dahil sa natanggap kong full scholarship.

Hindi ko pa rin alam kung paano ako napunta sa buhay na ito. Ilang linggo pa lang ang nakakalipas, isa lang akong ordinaryong college student na ang pinakamalaking problema ay kung paano hahatiin ang oras ko sa pag-aaral at part-time job. Pangarap ko lang noon ay makatapos ng kolehiyo at tulungan ang pamilya ko. Ngayon?

Anong klaseng hangin ang umihip sa utak nito para maging mabait ito sa kanya at nagiging madaldal na? Hindi niya na lang ito binara at sinagot na lang ang tanong nito. “Parte kasi ako ng student’s council sa school. Kahit na gusto kong magpahinga, they won’t let me, telling me that I have a responsibility I need to partake. Hindi ko namang pwedeng bumalik ako ng Manila para sa kanila. May thesis pa akong need ng revision. Nakakapagod ang buhay ko.” “And how does it connect to the pictures you’re taking?”

Dahil sa inis ko ay umalis na lang ako sa cafeteria at hinayaang pagbulongan ng mga studyante dito. My life here is so damn hard. Maraming nangyari sa tatlong taon na pagmamalagi namin dito. Kahit na madaming nangyari ang sa akin ay hindi pa rin siya mawala sa isip ko. He's been always here in my mind and in my heart.

“I miss being a college student. I miss getting drunk and not having to go to work the following morning. I miss waking up wanting to puke my guts out and go to school with a hangover. “It was filled with fun and endless what ifs. Everything seemed possible during those times… you know, when we’re still not thinking about what would happen in the future and the biggest dilemma is getting through the next major exam.” I lived the same kind of lifestyle when I was still a student. I rest my head against hers. “It kind of sucks to grow up, huh?” “Sobra,” sagot niya. “I hate not really having enjoyed my life. I had Maeve to think about.”

Nagpatuloy ang buhay ko hanggang sa naitaguyod ko ang aking sarili kaagapay ang mga piling tao na makapagtapos ako ng pag-aaral. Ang bilis ng panahon, magtatapos na ako ngayon sa kolehiyo. May mga napagdaanan man na problema sa apat na taon ko sa kolehiyo, hindi naman kasing laki at kasing bigat sa dating napagdaanan ko.