My Life As A Student Essay Novels & Stories

"Tsk! We can make fun naman with her mamaya, right? Wala naman tayong other job e." Nagsimula nang magsunod-sunod ang pagtibok ng puso ko. Anong pinagsasasabi nila? May balak ba silang gawing masama sa 'kin? Never ko pang na-experience sa buong buhay ko ang mabugbog ng estudyante o kaklase. At ayokong maranasan 'yon. Hindi ko pa rin sila iniimikan o tinitignan. Nagulat pa akong bigla nang may humawak sa kamay ko at iniharap sa kanila ang palad ko.

At wala din naman ako plano na ipag kalat ang tungkol sa aming dalawa nito. Sabi ko nga gusto ko lang ang tahimik na buhay. Sure naman kasi ako na pag nalaman sa buong campus ang pag papakasal namin nito ay malamang na mahalukay din kung sino ba ako talaga. Ayaw ko na mangyari ang bagay na yun. Tama na ang pag kilala lang nila sa akin ay isa lamang akong ordinary na estudyante doon at umaasa lamang sa pagiging scholar ko kaya ako nakakapasok sa eskwelahan na iyon.

Isa akong scholarship sa pinapasukan kong university at kinakabahan akong mawala ang pagka scholar ko. "Gosh! Don't deny it anymore. I know when you're nervous and when you're not," umiiling niyang saad sa akin. Ngumiti na lamang ako sa kanya. Nasa second year college na kaming dalawa at ganun din ang apat kong kaibigan kaso iba-iba nga lang ang kursong kinuha naming anim. It's very difficult to be a college student because you have to get along with different classmates in every subject you have. Mabuti na lang at sa mga ibang subject ko ay kaklase ko ang mga ibang naging kaklase ko dati.

Ganito naman talaga ako noon pa, kaya no question na mahal ako ng mga naging estudyante ko at kahit karamihan na sa kanila ay nagsipagtapos na ng Junior High School, pero never nila akong nakalimutan. As what others say, karamihan daw ng nagtatagumpay sa career ay malas daw sa personal at family life. I think this is true in me. But it's okay. Matagal ko na namang natanggap ang lahat na wala na talagang magmamahal sa akin ng totoo except kay Alex. I mean, I am talking to a romantic love.

Pag aaya naman nito sa akin. Tatanggihan ko pa sana ito kaya lang naisip ko na wala nga pala akong kasama na kakain ngayong lunch. Ayaw ko naman na maki gulo pa sa canteen at pag tinginan ng mga student doon na akala mo ay isa akong artista na minsan pini picturan pa ako nakakailang kaya ang ganun.

gulat nitong tanong kaya naman tinignan ko siya at binitawan na ang kaniyang kamay kaya ibinaba niya na iyon. "He's just a student. He don't know what he's doing. Also, he's a graduating student, what happened might affect his studies and I don't want it since I don't want his effort to go in vain just like that. It's not that I was killed or raped so I'm fine."

__________________________ Ang nangyaring 'yon ay hindi ko inaasahang pangyayari-na akala ko hanggang sa mga movie ko lang mapapanuod ngunit nagkatotoo sa tunay kong buhay. Galing ako ng university kong saan ako nag-aaral.Dahil wala akong pamasaheng pauwi,naglakad akong mag-isa.Pero ang daan na tinatahak ko ay isang short cut pauwi sa bahay nila larry at wala rin akong naging kasabay ng mga sandaling 'yon.

SOFIA’S POV Hindi talaga maiwasan ng mga studyante na hamakin ang lahat huwag lang bumagsak sa subjects kahit pa anong kapalit nito ay hindi na ito magdadalawang isip pa, kahit nakataya na ang pagkatao nito. That is life of being students but it is not the solution in every problem just find ways, do not do such thing that might ruin your reputation as a human being or students.

I said in my cold voice and started to walk away. Ganito lagi ang takbo ng buhay ko. Bully and then walk away. Walang pakialam ang estudyante sa grade ngayon. Basta makatapos ang priority on their f-cking low grades. Anak mayaman sila kumbaga. "They had all of the luck in their lives but they were not using it for the right one, unless using it to the worst." My life was simple, until it became worse because of him. I lost everything I've dream of because of stupid decisions that I've been made. Kulang na lang maging manhid ako. Nakakasawa din naman umiyak ng umiyak.

"Summer before my first sem in college, nakipagtrabaho ako bilang waitress sa isang restaurant. Nag-ipon ako para sa pag-aaral ko. Kaya nang first year college ay nag-focus ako sa pag-aaral. Pinagkakasya ko ang padala ni nanay. Nakapasok ako sa dean's list at nagkaroon ng partial scholarship kaya nabawasan ang mga bayarin ko." He looks so drawled in the topic, kitang-kita iyon sa paraan ng pagkakakunot ng noo niya. I know this look, madalas ko siyang makitang ganito kapag kaharap ang kaniyang laptop. To think that he's interested in my life makes me happy. Finally he's giving it a try to know me. I can't help but think that he might stop judging me if he hears my story. Hindi ako nagpapaawa,