My Life Story Essay Mga Nobela at Kwento

Hindi mabubuo si Calcifer kung hindi ninyo siya sinuportahan sa kung ano mang masamang desisyon ang kaniyang napag-isipan. Ito’y hindi pamamaalam kundi pagsisimula sa panibagong yugto. Magsisimula muli sa umpisa at tatahakin ang bagong lakbayin sa ibang lugar. Kung nasaan man ako mapunta ay aking bitbit ang mga kuwento kong medyo may kuwenta at mga aral na natutunan ko sa pagsusulat. Nasimulan ko na ito limang taon na halos ang nakakalipas sa pamamagitan ng kuwentong ito kaya kung ano man ang aking harapin ay sigurado akong may panibagong kwento akong maitatalakay sainyo.

“You are the missing piece of me I spent years on finding, Zalaria. You ended all my nightmares and gave me my dreams. I don't regret discarding the life I used to have for this... for you... for our children and for the family we're building.” Wala rin akong pinagsisisihan. I used to think that my story is the most unfortunate story that has ever written. It's full of flaws, dull moments, sorrows, pain, and anything one can think about an unfair life. But I realized, it's not my life if I didn't experienced all of those. All those tragic led me to this ending— a not so perfect but a happy and contended ending.

Nakahiligan kong makinig sa kwento at masasabi ng ibang tao about stuffs lalong-lalo na sa buhay. You know, I really thought I have my whole life figured out at twenty. Na kailangan ko lang makapagtapos ng pag-aaral, find myself a decent job, and do good just so I could give my family a comfortable life. Now that I achieved all of it, I don't know what comes after. Maybe, just maybe I was really able to figure out a part of my life but not fully. There are still gaps which I need to fill in. Hindi ko naman sinasabing sa love life pero parang gano'n na rin.

》AERA SUMMER P.O.V.《 All I ever longed for was a simple life. Hindi ako mahilig sa bisyo, sa kayamanan. I just wanted a peaceful life—makapagtapos ng pag-aaral with a Bachelor’s degree in Accountancy. Ngunit doon pa lang pala magsisimula ang totoong kwento ng buhay ko—nang makapasok ako sa isang sikat na university, dahil sa natanggap kong full scholarship.

tanong ni Jessa. "Oo naman," turan namin ni Zendi. "Medyo lang," sambit naman nina Lilibeth at Shammy. "Nice, ayon... share ko lang sa inyo 'yung ginawang story ng kaibigan ko. Medyo true to life to pero s'yempre, may dagdag bawas din. Inspired 'to sa sarili niyang buhay. Nakakaantig lang kasi kaya nais kong i-share sa inyo. Malay natin, ma-inspire din kayo sa story niya," pahayag pa ni Jessa.

Buo ang katahimikan, pero puno ng damdamin. Nasa isip ko lang: Kung dati, ang kwento ng buhay ko ay tungkol sa paghahanap ng sarili—ng direksyon, ng halaga—ngayon, ito ay kwento ng pagmamahalan, ng pamilya, ng bagong simula. At ang pinakamagandang bahagi ng lahat… Wala na akong kailangang hanapin pa. Dahil narito na sila.

"Pero ang Diyos lang ang nakakaalam kung anong magandang plano para sa akin." Hindi ko na pinansin ang mga boses sa paligid ko, ang mga tahimik na usap-usap. Hindi ko na pinansin ang mga titig at ang mga kwento tungkol sa akin. Isang bagay lang ang alam ko—ang mga pagsubok na ito ay magiging parte ng aking kwento. Magiging parte ng buhay ko.

Walang umpisa, at mas lalong walang wakas. Hangga't hindi nangyayari? Walang magaganap na kaayusan. Walang pagbabago at mas lalong maraming mga nilalang ang mapapahamak. At mayroon ring pagkakataon sa buhay ko, na nasubukang mamuhay bilang normal na tao. Ngunit hindi ko maiwasang ilabas ang tunay kong katauhan. Naging bahagi rin ako at naranasang tumira sa mundo ng mga tao. Kung saan lahat nang binabasang kwento sa mga bata, puro kathang isip lamang na kwento.

“Maaaring gayahin nila ang aking itsura, ang aking mga salita, at ang aking kwento. Ngunit ang buhay ko ay binuo sa aking mga pinagdaanan—sa hirap, sa sakripisyo, at sa mga aral na natutunan ko. Ang pagkatao ay hindi ibinebenta, hindi ipinagpapalit, at hindi inaagaw. Ito ay nabubuhay sa kung sino ka talaga. At kung ang tadhana ang naglagay sa akin sa pwestong ito, wala nang sinuman ang makakapag-alis sa akin dito.” Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang pagbabago sa paligid. Ang mga tingin na puno ng pagdududa ay napalitan ng paggalang at pagkilala. Napatunayan ko hindi lamang sa kanila kundi pati na rin sa aking sarili na ang aking pagkatao ay matibay at totoo.

Noong wala akong ibang makapitan kun'di ang sarili kong kamay, habang nagsisikap na itaguyod ang araw-araw upang mabuhay. Wala akong ibang alam dati kun'di ang sumayaw at umindayog sa saliw ng maharot na musika. Palakpak ng ibat-ibang tao na karamihan ay lalaki ang siyang nag papalakas ng loob ko. Habang hinahanap ko ang pamilya ko'y, ang bahay aliwan ang humubog sa pagkatao ko. My family never ever tried to ask me about my story. Maybe they wanted to asked... but maybe, they wanted me to say it willingly. Ganoon pa man ay tinanggap nila ako ng walang alinlangan. But just like before, my story remained untold. Tulad ng kung paano rin banggitin ng mga nakilala at nakasama ko noon sa mga nag t