روايات وقصص ضمن My Life Story Essay

Napapailing-iling na lamang ako. "Katulad mo, hindi ko rin kaya na isulat ang sarili kong kwento. Gustuhin ko man pero pagdating sa gitna o di kaya ay wala ka pa sa gitna mawawalan ka na ng gana. Ewan ko ba, ayaw ata sa akin ng sarili kong kwento." Mapapatawa na lamang ako kapag naiisip ko ang bagay na ito. Bakit sarili ko pang buhay hindi ko maisulat?

"Ikaw Nadia? Anong kwento mo?" "Kahirapan din ng buhay, may isa akong kapatid na pinapaaral. Wala na kasi kaming magulang kaya ako ang nag tra-trabaho para makapag aral siya." kwento ko. "Hindi ko nga siya gustong iwan pero wala akong magawa." "Hirap talaga ng buhay 'no?"

Buong pagkatao na ata ni Lira ang na kwento niya sa mga ito. Hindi niya maintindihan ngunit magaan sa kaniyan pakiramdam ikwento sa dalawa ang tungkol sa kaniyang buhay. Syempre may times pa ‘rin na hindi siya kumportable mag kwento sa iba tungkol sa kaniyang buhay lalo na wala naman kaganda ganda ang takbo ng buhay niya..

Masakit, pero ito yung katotohanang nangyayari sa buhay isang tao. I am Carla Ysabelle Sabanal, my friends call me Cara and this is my story. Naks! Pangalan palang tunog mayaman na, diba? Well, salamat sa Nanay at Tatay ko. Kung hindi dahil sa kanila, hindi niyo ako makikilala. Char! So, simulan ko na ang kwento ng buhay ko. Ay, mali! Hindi lang pala ako ang bida sa kwentong ito dahil dalawa kami.Well, ang part ko nalang muna.

And I need to admit that I had an unforgettable journey. Isang karanasan na sinubukan ako sa maraming beses at paraan. Kahit ang buhay ko ay nalagay sa alanganin. Sabihin ng swerte lang na hanggang ngayon buhay pa rin ako. Hindi maipagkakaila na challenging din ang mga experience ko. This journey gave me so many lessons in life, turned me into someone that I didn't think of becoming before.

Wala mang kasiguraduhan kung sila talaga pang habang buhay but I can already tell that their story will be like a rocky road trip. ~•~ A/N: Kindly rate<3

Big-time na talaga siya! Halos isang taon na rin mula nang huli kaming magkabalitaan. Ganoon din siya sa akin, kaya noong matapos kaming mag-almusal, todo palitan kami ng kuwento tungkol sa naging buhay namin. I only told her the safe parts of my story. The call center job, the bankruptcy, and how I ended up broke. Hindi ko na sinabi ang tungkol kay Rev. Wala akong balak, sa totoo lang.

Na kung bibigyan niya ng meaning ay hindi ito naniniwala kay Tayler. Tumango siya. “Hindi ka naman obligado na i-kwento ang personal na buhay mo kaya okay lang. And yes, marahil ay writer ako pero bukod sa pagpapantasya at travel ay wala pa akong naisulat na masama laban sa kapwa ko.” Awa ang nararamdaman niya para sa sarili. Ibinaling niya sa car’s compartment ang pansin. “What about a song?” Leigh suggested.

Pinakiramdaman ko ang sarili ko at nang handa na ako ay agad kong sinimulan ang pagkwento. "Hindi ko naabutang buhay ang mga magulang ko. Ang sabi sakin ni kuya pati na rin nina nana at apa ay bata pa lang ako namatay na sila. May sakit daw sa baga ang dalawa. Nagpaopera sila pero hindi nila kinaya. Hindi ko sila naabutan ng b-buhay." Nabigla ako sa biglaang paggaralgal ng tono ko. Nagbabadya na rin ang luha ko pero sa halip na pigilan ito ay balak kong hayaan na lang ito kung sakali mang tumulo at nagpatuloy sa pagkwento. "A-alam mo bang ang swerte mo. K-kahit kasi naaksidente si----kayo, buhay pa rin ang mga magulang mo." Napalingon ako sa kanya at biglang napakunot ang kanyang noo.

“Hindi! Hanggang grade 7 lang ang natapos ko dahil kailangan kong tulungan na kumita ang mga magulang ko. “So how are you able to understand English? Not gonna lie, just now I'm quite impressed that you can speak fluent English awhile ago with the waitress.” “Huwag ka ah! Ganito lang natapos ko pero sa buong pag-aaral ko, palagi akong academic achievers. Na offer-an pa nga ako ng scholar's pero iyon nga, may bone cancer si mama at acute diabetes si papa. Sa awa ng diyos at sa tulong ng mga malunggay, bayabas at ano-ano pang mga damo at dahon ang nilalaga ko sa kanila ay medyo napapabuti ang lagay nila sa ilang taon. Basta madami akong karanasan. Sa napakamurang edad, naging tendera, waitress