Naghintay Kaba Wala Na Novels & Stories

Naiintindihan niya ba ako? “Wala akong mapuntahan!” I barked again. “Wala akong pakialam kung wala kang mapupuntahan. Salamat sa pagsagip mo pero hindi ka pwedeng sumama!” Naiintindihan niya ba talaga ako?

Yohan: Hey Where’s my reply? Hey! You didn’t reply ‘I love you too’ kanina. I was waiting for it. Babe. No load? Nanginginig na ang kamay ko at halos hindi ko na mapigilan ang pagngiti ko. Magtitipa na sana ako ng reply ngunit halos mahulog ang phone ko sa sahig nang bigla na lamang siyang tumawag. Napasinghap ako at agad bumangon sa kama.

nahihiya kong sabi "no bigat para sa'yo then maglalakad pa tayo punta sa building baka hindi mo kayanin since i isang building lang din naman tayo ako na munang bahala dito hanggang sa makarating ka sa floor mo" hindi na niya hindi na niya ako inantay pang maka sagot dahil nauna na siyang maglakad sa akin

Kabanata 15 Free They say that the only thing constant is change. Lahat naman daw nagbabago, hindi mo namamalayan, isang araw hindi ka na pinapansin, isang araw, hindi na ganun ang turing sayo, isang araw hindi ka na mahalaga. Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit may mga taong hindi kayang maging totoo sa sarili nila, bakit kailangang magbago? Para saan?

Tanong naman ni Night habang nakasunod sa akin. “Wala naman, buti walang nadamay. Hindi pa rin sila magkanda-ugaga sa paglabas. Buti na lang kahit mga natataranta ay walang nasaktan.” Good. Buti walang nadamay at nasaktan na mga inosente.

I wanted to cry but my eyes always fail me. Knight: Bakit hindi ka umuuwi? Hatid kita doon gusto mo?' Me: Di naman dapat hinahatid kapag di jowa eh. Para di naasa :< Knight: So kaya ka nandito eh hindi dahil namimiss mo na mommy mo. You miss that person na hinatid ka pero di nagcommit?

"Paalis ka na? Have you eaten yet?" "Hindi pa nga eh. Maya maya pa siguro. I'm going to meet Nathalie." Malapit na ang cr ngunit hindi ko pa binababa ang tawag. Panigurado namang wala pa sina Nathalie roon sa bagal nilang kumilos. "Why? May pupuntahan kayo?" "Ewan. Wala naman kaming plano ngayon. May sasabihin lang daw siya." "Okay. Take care. Walang gimik ha."

Ngumiti ang lalaki—isang ngiting walang bahid ng awa. “Matagal na tayong hindi nagkikita, Enrique,” malamig nitong bati. “Miss mo ba ako?”

Kakaiba! Naiiba na ito sa inosenting Anak mayaman na si Kaytie Aghubad. Mapangahas niyang inabot ang palad ng dalaga na nakapatong sa may lamesa. Ikinatuwa niyang hindi ito umiwas man lang. “Kung pahihintulutan mo, gusto sana kitang ligawan.” Parang may bombilyang sumindi naman sa kasuluksukan ng utak ni Kaytie.

Nagalit tuloy ako sa walang kwentang dahilan. Ang hirap pa namang manuyo ng babaeng hindi pa handang makinig sa'yo. Sarado ang tenga, sarado ang isip – hindi ako mananalo.