No Friend! ไม่เอาเพื่อนนะครับ 소설 & 이야기

คนแถวบ้านไม่มีใครกล้ายุ่งกับฉันหรอก เรียกได้ว่าพวกเขาน่ะเกลียดขี้หน้าฉันด้วยซ้ำ แต่ฉันไม่แคร์หรอกนะเพราะมันไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องแคร์ ฉันไม่มีเพื่อนหรอก ไม่ใช่ไม่มีคนคบนะแต่ฉันนี่แหละที่ไม่คบใคร ฉันไม่ต้องการเป็นเพื่อนกับใคร อยู่คนเดียวสบายใจกว่าเยอะชิวๆ ไปเลยไม่ต้องกลัวใครน ินทา ไม่ต้องมานั่งระแวงเพื่อนนกสองหัว?

“ไม่เอา! ฉันจะกลับแล้ว” “เข้าไปเป็นเพื่อนหน่อยแค่ไปนั่งดื่ม ถ้าแกไม่สนใจผู้ชายเค้าก็ไม่มาเทคแคร์แกหรอกก”

“ผมไม่ได้อยากเป็นเพื่อนสักนิด” อี้เฟยหยางเอ่ยเสียงแง่งอน หน้าคว่ำน้อยใจนิดๆ “เป็นเพื่อนกันไม่ได้เหรอคะ”

"ไม่มีอะไรให้ช่วยหรอกครับ" "เมื่อไหร่จะคุยกันตามปกติสักทีวะ คุณ'ครับฟังแล้วแสลงหูฉิบ! เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือไงวะ เพื่อนก็คือเพื่อน ถึงจะไม่ได้เจอกันนานยังไงก็เป็นเพื่อน"

“อื้อ ฉันไม่มีเพื่อนที่ไหน” “บังเอิญจังฉันก็ไม่มี....งั้นต่อไปฉันฝากตัวเป็นเพื่อนเธอได้มั้ย” “เอาสิ....”

"ก็เราเป็นเพื่อนกันไง เพื่อนเดือนร้อนก็ต้องช่วยเพื่อนจริงไหม" คำว่าเพื่อนที่เหนือให้ฉันมันเจ็บมาก ฉันจะบอกเหนือได้ไงว่าฉันไม่ชอบคำนี้เลย

} >>{"แน่ใจหรือครับว่าคุณยินดีจะช่วยผม" {"เอ่อ..ค่ะ"} >>{"ถ้างั้นวันหลังไปทานข้าวเป็นเพื่อนผมหน่อย ทานคนเดียวมันเหงายังไงไม่รู้"} {"ได้สิคะ กลัวแต่ท่านจะเบื่อคนแก่แบบอิฉันมากกว่า"}

พอไม่มีเพื่อนคนไหนสนใจฉันจึงกระซิบกับคิน “อย่าเว่อร์คิน กูกับมึงเป็นเพื่อนกัน ถึงจะได้กันแล้วก็ใช่ว่ามึงจะหึงกูกับทุกคนได้ เข้าใจไหม” “แล้วกูหึงเพื่อนไม่ได้เหรอวะ” “จะหึงกูให้มันได้อะไร เพื่อนก็คือเพื่อน แฟนก็คือแฟน เพื่อนกับแฟนไม่ใช่สิ่งเดียวกัน แยกให้ออก แล้วทำตัวเหมือนเ ดิมซะ”

เธอเผลอทำแก้มป่อง “พูดเหมือนไม่ค่อยมีเพื่อน” เขาอดมองทางหญิงสาวไม่ได้ “นี่ๆ มีแฟนหรือยัง”

ผมตะเบ็งเสียงใส่มัน ถึงแม้ความเป็นเพื่อนรัก เพื่อนสนิทที่ผมกับม่านหมอกมีต่อกัน มันสิ้นสุดลง แต่ความห่วงใยแบบเพื่อนของผมก็ยังมีอยู่ ให้ตัดขาดเลย ผมทำไม่ได้ ปากผมมันก็พูดไปแบบนั้นแหละ แต่เอาเข้าจริงผมก็ทำไม่ได้อยู่ดี “เพื่อนเหรอ? มั่นใจเหรอว่าแค่เพื่อน” “แล้วมึงอะไรนักห นาวะ?!” “ขอให้มันแค่เพื่อนเถอะ ม่านหมอกสวยขนาดนี้ มึงอาจจะคิดมากกว่านั้น”