Novel & Cerita No Friend! ไม่เอาเพื่อนนะครับ

ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับฉันเลยเพราะฉันไม่เคยมีเพื่อนพอโซ่พูดแบบนี้มันเลยทำให้ฉันรู้สึกตื้อๆในลำคอ "อืมเพื่อนทำไมหรือเธอไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉัน" "ฉันไม่เคยมีเพื่อน" "เรื่องนั้นฉันรู้แล้วเอาเป็นว่าฉันจะยอมลดตัวเป็นเพื่อนกับคนไม่สวยอย่างเธอก็แล้วกัน"

"ไม่เอาค่ะ" "อย่าดื้อได้ไหม แค่ลงไปนั่งเป็นเพื่อนฉันกินข้าวหน่อยเนี่ยมันยากขนาดนั้นเลยหรือไง"

“ฉันมาเรียน ไม่ได้มาหาเพื่อน” “ชีวิตคนเราจะไม่มีเพื่อนได้เหรอ” “ฉันมีเพื่อนแล้ว ไม่ได้อยากมีเพื่อนเพิ่ม”

แต่ก็ยังดีไม่ไปยุ่งผู้หญิงของคนอื่น เพราะเช่นนี้ เธอจึงเป็นห่วงเพื่อนจากคุณอาผู้ช่ำชองเรื่องนารีมากรัก เธอถึงได้นัดคุณพ่อของตัวเองในวันนี้และโป้ปดเพื่อนไปอย่างรู้สึกผิดอยู่ในที ก็ดีกว่าสายเกินไปจนเพื่อนของเธอเสียหายล่ะนะ “มันไม่มีอะไรหรอก แกไม่ต้องห่วง อีกอย่างเ

คุณเพื่อนสนิท 17 ไร้ความชัดเจน “กูเอาออกไม่ทัน” “ไฟแล้วถ้าพลาดขึ้นมาล่ะ” “ก่อนเข้ามอเดี๋ยวแวะซื้อยาให้”

“ครับ” “มึงคิดกับมุกดามากกว่าเพื่อนรึเปล่า” “ผมชอบเธอ แบบที่ไม่ใช่เพื่อน” _______________________________ ไปบอกชอบแฟนเขาเฉยเลยนายหยางงงงง เดี๋ยวก็ไม่ตายดี🥹🥹🥹

"เออ แค่เพื่อน" "ถ้างั้น... วันนี้ขิมจะไปนั่งดูใหญ่ซ้อมบอลนะ เพื่อนกันไปดูเพื่อนซ้อม คงไม่เป็นไรมั้ง" "ไม่อยากให้ไป" ใหญ่ปฏิเสธ

"คิดจะมีแฟนเป็นหมอก็ต้องเข้าใจนะยะว่าเขาไม่ว่างตอบไลน์ตลอดยัยเพ้อเจ้อ อารมณ์ดีแล้วสินะยะ" "อย่าดุเพื่อนสิ เพื่อนใจบางน้าาา" "ใจบางหรือใจหยาบ! " "แร๊งงงงงง แต่ไหน ๆ ก็มาแล้วขอนั่งพักสักชั่วโมงแล้วค่อยกลับนะ"

‘กูไม่เอา’ เป็นสามคำสั้น ๆ ที่สั่นคลอนความมั่นใจของคนฟังได้อย่างรุนแรง จรัสรักก้มหน้างุด มองมือซึ่งกำลังบีบประสานกันไว้บนหน้าตัก ไม่กล้าสบตากับใครทั้งนั้น นอกจากความมั่นใจจะลดฮวบ เธอยังรู้สึกอับอายอีกต่างหาก “เฮ้ย อะไรวะ เอาหน่อยดิ ไหน ๆ ก็มาแล้ว” กฤษณ์ไม ่พูดเปล่า แต่จับและดันร่างสูงของเพื่อนนั่งลงโซฟาตัวเดียวกับเด็กที่เจ้าตัวเพิ่งปฏิเสธแบบไม่คิดว่าไม่เอา “น้องเขานั่งรอมึงตั้งนาน มึงก็อย่าใจร้ายใจดำนักสิ น้องครับ ชงเหล้าให้เพื่อนพี่หน่อย เอาเหมือนของพี่เลย แต่ขอเข้ม ๆ”

ไม่อยากละสายตาไปไหน “เอม เดี๋ยวมา” ซิกก้าดึงสติของเพื่อนด้วยการชูสมาร์ตโฟนราคาแพงครึ่งแสนเชิงบอก ก่อนจะลุกออกจากห้องไปทั้งที่ยังไม่ทันจะได้รับคำตอบจากเพื่อน