Note Booking Novels & Stories

Account lang kung tawagin pero patay naman para sa mga iilan. Naisipan kong i-log in ang sarili kong account pero naintriga ako sa isang application notepad. Wala ako sa sariling binuksan ito at ang unang bumungad sa'kin ay ang mga files na may iba't-ibang petsa at taon. I grew curious. Nahila ang atensyon ko sa petsa kung kailan umalis ako. Habang binabasa ang mga nakatala roon ay kumirot ang dibdib ko. He only wrote two words "she's gone" na may emoticon sa dulo.

Alamin kung saan nakatago ang spare keys o mga secret entries. Gumawa ng maliit na notebook na may notes, sketches ng mansion layout, at schedules. Lumabas ako sa kama at dahan-dahang lumapit sa desk sa tabi ng bintana. May lumang drawer doon na medyo nakakalimutan ng staff. Binuksan ko, at doon ko natagpuan ang lumang notebook ni Messiah—para sa notes niya sa investments at plans. Hindi ko kinuha. Pero sinilip ko. So organized. So controlling.

"Bahala ka. Huwes o enggrandeng kasal, pero hati tayo. At kung nabubuhay pa sina Mommy at Auntie, I'm sure sasabihin nila na hati tayo sa gastusin. Baka hindi din sila papayag na gumastos tayo." Nakasimangot pa din siya. "Sige na, please. Huwag na natin pang pagtalunan 'to." "Okay." Bumuntong hininga siya. Mukhang napipilitan pero wala naman na siyang magagawa pa. Tiningnan ko ang iba sa listahan niya. I also checked the note's date. Nagawa ang note na 'to one year ago. Pero iyong ibang details na nadagdag ay kailan lang.

pagtatapat ko sa kanya, “Mag-iisang linggo na rin tayo dito eh. Gusto ko silang kamustahin.” “Do you want to call them?” “Pwede ba?” “Wait here.” Bumangon siya at pumunta sa bed side table. Binuksan niya ang cabinet doon saka may kinuhang isang cellphone at maliit na notebook, “This phone is untraceable, you can use this to contact anyone you want.” “Eh yung notebook?” Inabot niya sa akin ang mga ‘yon. “Nakalista dyan ang mga phone numbers ng mga kakilala natin.”

Inilapag niya iyon sandali sa ibabaw ng kabinet at saka niya binalikan ang dalawang matanda sa kusina para sabayan sila mag-agahan. Kinuha niya ang notebook. Medyo magaspang ang cover nito. Gawa yata sa balat ng hayop. Hindi nga lang niya mawari kung anong klase. Sa pinakagitna, nakaukit ang pangalang, "Padre Mauricio Espejo". Sino kaya siya?

Habang lumilipas ang oras, may mga napapansin akong maliliit na bagay sa harapan ng desk ko. Kapag aalis lang ako saglit sa desk pagbalik ko may mga sticky notes ng nakadikit roon. Sino na naman ang may pakana nito? 'Sino pa nga ba ide si Tristan?' sagot ng utak ko. May sticky note sa desk ko na nakasulat, "Don't skip lunch today." May smile pa sa dulo. Meron pang nakahandang bottled water sa gilid ng PC ko bago magsimula na naman ang overtime ko.

Tumango si papa, "Nasabi nya nga. Sya na daw ang bahala don, may kinuha syang notebook sa bag mo kanina, sabi nya hiramin daw nya kasi kailangan nya." I nodded, it must be my planner dahil alam nyang doon ko nilalagay lahat ng schedules ko pati na ang nga nakahanda naming plano para sa booth. Surely, yon ang gagamitin nyang reference para sa meeting nila ng mga kasama namin mamaya. Bumuntong hininga ako, siguradong kalat sa school ang nangyari at ako ang tampulan ng atensyon kapag pumasok ako.

Paglabas niya ng banyo, nagtungo siya sa maliit na dining area at napansin ang isang note na iniwan ni Sebastian sa mesa. --- Marina, May business meeting lang ako ngayong umaga. Babalik ako bago mag-lunch. Huwag kang gumala kung saan-saan. Mag-order ka ng pagkain kung nagugutom ka. – Sebastian --- Napakunot ang noo ni Marina habang binabasa ang note. "Huwag gumala? Ano ako, bata?" bulong niya sa sarili. Pero kahit naiinis, hindi napigilan ng mga labi niyang bumaluktot sa isang maliit na ngiti. Kahit paano, nagpaalam naman pala.

Nanghina ako bigla. "Pupunta tayo sa kabilang building dahil don gaganapin 'yong meeting ko this morning." Wika niya. "Para hindi ka maout of place sa mga lakad natin, use this book para maging updated ka palagi. Mula ngayong araw, trabaho mo na rin na ayusin 'yong scheduled ko at sagutin 'yong mga tawag ng mga negosyante na gustong makisosyo sa akin, maliwanag?" Ibinagsak niya 'yong black notebook sa sofa na kinaroroonan ko imbes na iabot ito ng maayos. Binuklat ko 'yong notebook at nanlaki ang mata ko sa mga schedule niya ngayong araw.

Ilang sandali pa ay tumawag muli si Claire sa kaniya. Lalong bumilis ang tibok ng puso ni Kristine. “Claire, ano? Naroon daw ba?” “M-Ma’am Kristine…” nanginginig ang boses nito. “Late na po tayo.” “Ano’ng ibig mong sabihin?” “Nadala na raw po ng hotel ang notebook sa Almonte's Corporation.” Bigla ay nabitawan niya ang kaniyang cellphone at nahulog sa lamesa. Hindi puwedeng mawala ‘yon, at lalong hindi puwedeng mapunta sa kamay ni Daveron!