Okay In Korean Novels & Stories

(⚠️ WARNING HARD SPG) "How's your feeling,?" he asked her while laying down on the floor and rested his head on his folded arms. "I will never be okay again, even though these wounds will be healed but the scratch will remain forever, and that's a remembrance all the pain you made," she said while closing her eyes, she was shocked when he lay down next to her. "Would you tell me How can I erased that's scars," he said and she even feels his Fragrance breathe upon her neck. he wrapped his arms around his waist like he apologizing to her. "Let me go," she said and he release his arms. "What İ mean, is let me go home, İ won't sue you just take me back where the Placed I used to," she said and he just sighed. "NO," he said and she faced at him. "What do you mean no, you asked me what you need to do how to erase the scars you made," she said. "You can request anything except to let you go," his voice cold. READ AND ENJOY!

"When you turn twenty-four, you will carry my first born. Mark my word, Ms. Gwyneth Clair Elizabeth Louise Garcia-Abernathy." Ito ang linya ni Ace Caleb Sansmith—ang nag-iisang tagapagmana ng Sansmith Innovation which caused Gwy na maging conservative sa kaniyang fashion choices just to avoid his obsession with her. Ang buong akala niya, madi-distract ito sa nerdy attire niya ngunit mas lalo pa nitong pinakita sa kaniya na disidido pa itong tuparin ang minarkahang linya. Okay lang sana kung sinabi nito na gagawin siyang asawa, papakasalan, baka kiligin pa siya ngunit pinaparamdam lang nito sa kaniya na isa lamang siyang babaeng target nito upang aánákan. At talagang pinaramdam sa kaniya ni Ace na gagawin nito ang lahat, maging ina lamang siya ng maging anak nito, at dahil sobrang ayaw niya, gagawin rin niya ang lahat upang maiwasan ito. Sino kaya sa kanila ang magwawagi? Gaano ba katigas ang isang Gwyneth Clair Elizabeth Louise Garcia-Abernathy, upang hindi lalambot sa karisma ng isang Ace Caleb Sansmith?

Bettina Alvarez is a loving wife, beautiful and independent. Ginawa niya ang lahat para matugunan ang pagiging mabuting Asawa. She loves her husband more than anything, siya ang buhay niya. But how can she stand in her feet when her ground is slowly shattering in pieces. Gumuho ang lahat ng pagmamahal na iyon nang malaman niyang may nauna sa sinasabi niyang sakanya lang. Ang pinakamasakit pa ay may labing isang taon itong anak na mas matanda pa sa relasyon nila. She thought it's okay, ayos lang at kaya naman niya iyong tanggapin. She just needs his explanation, saying that it was a mistake, na hindi sinasadya ng asawa niyang makabuntis noon. She can accept it. Pero tila nabasag na baso ang lahat ng malaman niyang peke lamang ang kasal nila. All that happened in their wedding ten years ago flashed in bettina's memory like a recorded film, his beautiful smile na lalong nagpapatibok sa puso niya. That beautiful smile, na ngayon ay hindi na siya sigurado kung para sakanya ngang talaga.

Wanted: Mayaman, matulungin, at mamamatay na... sana. Joke lang ‘yon ng kaibigan—pero ang ending? Natagpuan ni Jenica ang sarili sa harap ng pinakamayamang lalaki sa siyudad: si Alexander Fuego, nasa wheelchair, naghihingalo, at nag-alok ng kasal na parang promo lang sa mall: "Marry me now, and inherit everything when I die." Siyempre, sino ba naman ang tatanggi sa instant yaman? Pero may problema: Hindi ito namatay. Ilang taon na ang lumipas, buhay pa rin si Alexander Fuego—fresh na fresh, at parang si kamatayan pa ang natigok sa halip na ang lalaki. Kaya tumakas si Jenica, dala ang sikreto: buntis siya sa tagapagmana ng Fuego Empire! Fast forward, balik bansa si Jenica. Mayaman na rin. Confident. Glamorous. Pero—wait lang. Si Alex? Gumaling na, mas hot pa, at may fiancé? Excuuuse me? Buhay pa siya, pero may balak na itong magpakasal sa iba? Game na. Pupunta si Jenica sa engagement party. Hindi para bawiin si Alex. Hindi para manira. Okay fine... maybe a little.

Lagi akong ikinukunsidera ng pamilya ko na tagapagdala ng kamalasan. Dahil ito sa nakikita ko ang countdown bago mamatay ang mga kamag-anak ko. Sinabi ko sa kanila kung kailan mamamatay si lolo, ama, at ina. Nagkakatotoo ito dahil sa iba’t ibang mga aksidente. Ang tatlong mga kapatid ko ay kinamumuhian ako mula sa kaibuturan nila dahil sa tingin nila isinumpa ko ang mga magulang ko at lolo. Ang nanay ko ay namatay matapos iluwal ang nakababata kong kapatid na babae, pero ang mga kapatid ko ay walang tigil siyang iniispoil. Sinasabi nila na siya ang suwerte nila dahil nagiging okay ang lahat para sa pamilya sa oras na iluwal siya. Pero hindi ba’t namatay si Ina noong iniluwal siya? Sa ika-18th kong kaarawan, nakikita ko ang death countdown kapag tinitignan ko ang sarili ko sa salamin. Bumili ako ng urn at naghanda ng pagkain. Gusto ko kumain ng huling beses kasama ang mga kapatid ko, pero walang nagpakita sa kanila noong nag zero na ang timer...

"You left without saying a word, Ciana. Hinanap kita, naghintay ako. Umasa akong babalikan mo 'ko dahil baka sakali na maisip mo ako," napatitig ako sa mga mata niyang kulay kayumanggi ngunit lumuluha. "Tapos ngayon babalik ka na para bang walang nangyari?" nakagat ko ang ibabang labi kasabay ng pagyuko sa kaniyang pangunguwestyon. "Sinisisi mo 'ko kasi hindi kita magawang kausapin ng maayos? Pansinin tulad nang dati?" napapikit ako ng matapos niyang sabihin iyon ay hinampas niya ang pader sa aking tabi. "You think I'm okay? Nasasaktan ako Ciana, kahit sorry man lang galing sa mismong bibig mo wala akong natanggap." Tinitigan ko siya ngunit ako mismo ang nasaktan nang umaagos na ang luha sa mga mata niya. "I'm sorry," mahinang sabi ko. "This is not the right time to do that, because I can't f-forgive you for l-leaving me." Malamig niyang sabi ngunit bakas ang hirap sa pananalita. "Mahal kita at nakalimutan kong may gusto ka nga pa lang iba," hindi ko siya makapaniwalang tinitigan dahil sa sinabi sa akin. "I'm leaving." Paalam ni Mateo tapos tumango at lumabas na ng kwarto.

Kailangang pakasalan ni Harvy Austria, ang kanyang assistant na si Dahlia Vega dahil sa hiling ng kanyang lolo na may karamdaman. Ngunit nakapangako na siya sa kasintahan niyang si Audrey na ito ang pakakasalan niya. Subalit ang last will ng lolo niya ay nakakadismaya. Ibibigay lahat ng kayamanan kay Dahlia kung sakaling hindi niya ito pakasalan. Sa loob ng tatlong taon, kapag hindi sila naging ikay, maaari na silang maghiwalay at makukuha niya ang kanyang mana. Kaya kinausap niya si Dahlia, at nalaman niya ang mga kondisyon ng dalaga. Walang side chick habang kasal, magkikita pero privately lang. Ito ang hahawak ng kanyang pera. Aalisan muna ng ATM si Audrey, para matutong magtrabaho. Magiging sweet sila at okay sa harap ng ibang tao. Ngunit nahihirapan siya sa ganitong sitwasyon, lalo na at nasa paligid lang niya ang dalawang babae. Lalo pa at habang tumatagal, ang timbangan ng puso niya ay nahahati na. Pero kailangan niyang tuparin ang pangako niya kay Audrey. Matagalan kaya ni Dahlia ang pasakit na ibinibigay niya dito? O susuko na lamang ito para bigyan naman ng dignidad ang sarili?

May pangit na mukha ng isinilang si Banjo Canoy. Makakapal na mga kilay, maitim at busargang mga labi at ang pisngi ay tinadtad ng pimples. Kaya sa kanyang kabataan siya ay tinawag na Mamaw or pinaiklig Halimaw. A face that only a mother can love. Dahil sa itsura ay nilait siya ng mga tao. Ngunit ang mas masakit ay hinamak at pinagtawanan siya ng babaeng kanyang minahal. Naitanong tuloy niya sa sarili kung bakit siya nasasaktan at nag-durusa gayong wala naman siyang nagawang mali. Hindi naman niya ginustong isilang na pangit. Okay lang sana ang magdusa kung may nagawa siyang kasalanan kaya’t nausal niya ang mga katagang, “Pahiram na lang sana ng kasalanan” upang justified naman ang sakit. Ngunit nang mag-iba ang takbo ng kanyang kanyang buhay at hinangaan at kinabaliwan na siya ng halos lahat ng babae ay unti-unti na niyang pinakawalan ang poot sa kanyang dibdib. Ang galit na naipon dahil sa panlalait sa kanya noon ay tila apoy na tutupok sa mga nang-api at nanlibak sa kanya lalo na ang babaeng dumurog sa kanyang puso. It’s payback time. Sila naman ang luluha sa kanyang mga bisig.

Sa mismong araw ng kanyang divorce, nagsuot si Dorothy Navarro ng pulang bestida—hindi para mang-akit, hindi para magpakitang okay siya, kundi para alalahanin ang minsang pagmamahalan na ngayo'y ganap nang nawala. Pagkatapos niyang talikuran ang isang sirang kasal ng walang halong drama, ang huli niyang inaasahan ay ang mapansin ng pinakanakamisteryosong CEO sa bansa—si Theodore Velasco. Tahimik. Mapanuri. Mapanganib sa mga taong humaharang sa daan niya. At tila may alam ito tungkol sa matagal nang tinataguang katotohanan: ang pagkamatay ng tiyahin ni Dorothy—isang kasong tinapos ng mundo bilang "suicide." Ngunit isang tawag lang, isang paper bag ng kape, at nahulog si Dorothy sa isang masalimuot na mundo ng lihim, kapangyarihan, at paghilom ng lumang sugat. Upang mabuhay sa bagong laban, kailangang mamili ni Dorothy: pagkatiwalaan ang lalaking walang emosyon ngunit may hawak ng katotohanan—o layuan ang tanging taong handang bigyan siya ng proteksyon, kalayaan, at isang bagong apelyido—Mrs. Velasco. Ngunit ang kasunduang kasal na ginawa para sa paghihiganti… ay baka mauwi sa totoong pagmamahal. Magtatagumpay ba si Dorothy bilang maging tagapagmanang pinagkait sa kanya noon? O ang pangalawang pagkakataon niya sa pag-ibig ang tuluyang magpapabagsak sa kanya?

Antonette met Lucas noong gabi ng eighteenth birthday niya at mula noon, hindi na siya naka-recover. Ninong niya ito sa binyag, pero hindi na 'yon ang tumatak sa isip niya. The way he looked at her that night. The way he smiled, like he saw something she didn’t even know she had. Pati ‘yung pagkakasabi niya na ang ganda niya sa suot niyang dress, tumatak sa utak niya. His deep voice. His body under that sleek black suit. Lahat ng ‘yon, hindi niya makalimutan kahit limang taon na ang lumipas. Matagal siyang nagkunwaring okay lang. She tried to forget. Pero sa bawat saglit na naaalala niya si Lucas, may apoy na nabubuhay sa loob niya. She wanted him. Badly. Lagi niya itong napapanaginipan, hinahawakan siya nito sa paraan na hindi niya kailanman aaminin sa iba. Pero panaginip lang lahat. At bawat paggising niya ay punong-puno siya ng frustration. Then dumating ang chance. Umalis ang parents niya for a six-month business trip at sa bahay ni Lucas siya pansamantalang tumira. Her Ninong. The man she had no right to want but couldn’t stop thinking about. This time ay hindi na siya uurong. She was going to seduce Lucas. Kahit gaano pa kamali iyon. Kahit may kapalit. And she won’t stop until her Ninong is hers.