Once Falling Slowly Novels & Stories

kung may darating man na pagsubok sa buhay namin, alam na namin kung paano to haharapin. It's not an Offensive Downfall anymore, I think our Offensive Downfall is officially Signing Off.

Sigaw nito at mabilis na sumugod. In-anticipate niya ang pagsuntok nito kaya naman nakaiwas siya pero ang hindi niya napaghandaan ay ang kasama nito na may hawak na baseball bat at kasunod pala nitong umatake. BLAG! _____ "Alisson!" "Ali!" Hindi siya umabot. Naging slow motion ang lahat ng nasa paligid maging ang pagbagsak ni Alisson sa malamig na semento.

"Sir-— Doc! " "What— oh call Mr. Damzon! " Marami ang dugo na nawala kay Jaez at dahil sa pagtakas nito kagabi ay nagkaroon ng complication sa ulo niya dahila upang maramdaman niya ang ganong bagay at himala na lang na naka uwe itong ligtas at nakapag-maneho kaya naman kahit ang mga doctor ay nagtaka ngunit hindi na sila nagulat sa naging kinahinatnan ni Jaez.

Sa gitna ng kaguluhan, isang putok ang umalingawngaw. BLAG! Tumigil ang lahat. Bumagsak si Julio, hawak ang tagiliran. Dumadanak ang dugo mula sa kanyang katawan habang ang dalawang salarin ay mabilis na tumakas, iniwan siyang walang malay sa semento.

Kung nagamot lang sana agad si tatay matagal na sana siyang gumaling hindi na sana umabot ng mahigit isang taon. Tapos na ang klase ng mga bata at nagpapaligsahan pa kung sino ang unang makakapagpakita ng star na nakuha nila sa school. Dahan-dahan lang po baka madapa kayo. Sita ko sa kanila dahil baka masaktan pa. “Tita Lessy, If you can't fall, you won't learn to stand either." Oo na po! Alam ko yan. Kaya nga ako mga 1050 times ng nadapa para siguro matutong tumayo.

Things are slowly falling into place. We are where we really have to be. Hindi pa man gano’n kaayos ang lahat, alam ko na kung nasaan man kami ngayon, it was fate that dictated this for all of us. And I am just glad that things are slowly becoming peaceful for all of us. And I'm hoping that will be the case until the end.

What was happening? My world slowed down like a drip in the faucet, gradually… carefully falling down. And I saw them jumping and bobbing their heads savagely. Pero bakit sobrang tagal? Sobrang gaan? Their feet… They were taking so long to land. Parang… nakalutang sila ere.

Sa bawat pag-iwas ko ay mas lalong lumalakas ang kagustuhan kong makita at makasama siya. I think I'm slowly falling for him. "Xander." Wala sa sarili kong tawag sa kaniya at naglakad papalapit rito. Nang makalapit na ako ng tuluyan ay nahinto ako sa aking kinatatayuan nang lumingon ito sa akin. "Miss me?" Tanong niya at hindi ko namalayan ang sunod-sunod na pagtango ko rito.

Pag-akyat niya sa tuktok, huminga ako nang malalim. Pagbaba niya, lumapit ako. She is going down faster. Enjoying every steps. Nung malapit na siya sa baba, halos takbuhin ko siya nung makita kong di nahawakan ng assitant ang rope. She missed a steps and she fell. “ Shit!” Mabilis ko siyang sinalo. My heart was racing. “Do you even realize how reckless that was?” tanong ko, galit pero mababa, halos pabulong sa pagitan naming dalawa.

Ngunit hindi ko na nalaman ang sumunod na pangyayari dahil bigla na namang bumilis ang paggalaw ng lahat na dumating sa puntong hindi ko na makita kung anong nangyayari sa paligid. Saka lamang bumalik sa normal ang paggalaw ng lahat nang tuluyan ng malagutan ng hininga ang aking mga magulang. Tumalikod na ang babaeng may hawig ang mukha kay Papa. Ngunit bago pa man siya mawala sa paningin ko ay hindi nakalagpas sa aking mga mata ang paghulog ng isang butil ng luha mula sa kaniyang mata. It falls down in a slow motion manner na tila ini-emphasize ng sitwasyon ang kaniyang nakatakas na luha.