Once Falling Slowly Novels & Stories

Tumalon siya nang hindi nagdadalawang-isip. Hindi kinaya ng tela ang bigat niya at napunit, ngunit kahit papaano ay nabawasan ang bilis ng kanyang pagbagsak. Ramdam niya ang hangin sa kanyang mukha at ang mga sanga na nababali habang bumabagsak siya, unti-unting bumabagal ang kanyang bagsak. Inayos niya ang posisyon ng katawan, tinuro ang mga daliri ng paa pababa, at gumulong nang tumama sa lupa.

Nilabas ko ang cellphone ko at tinignan kung may mga notif ba. "Kingina wala man lang yata nagmamahal sa akin..." sambit ko no'ng wala man lang kahit isang notif akong natanggap. Pambihira! Lance Sebastian Jimenez: The 5 centimeters per second comes from the speed at which cherry blossoms petals fall. Lucas Pagal: Petals being a metaphorical representation of humans, reminiscent of the slowness of life and how people often start together but slowly drift into their separate ways.

"Pagkain o di kaya gamit? Bibili kaya ako ng bagong salamin ko?Medyo luma na itong gamit ko." Habang naglalakad siya ay bigla siyang nakaramdam na para bang may sumusunod sa kanya. Bigla syang kinabahan. Hinawakan nya ang kanyang shoulder bag kung saan naroon ang sobre na pera niya. Binilisan niya ang bawat hakbang. Pinigilan niyang lumingon at dire-diretso lamang siyang naglakad ng mabilis. Bawat segundo ay mas lalo siyang kinakabahan at nararamdaman na may sumusunod sa kanya.

Umangat ako ng konti para maramdaman ang labi niya ngunit lumayo siya at humalakhak. "No kissing. Sagutin mo muna ako." Halos pumiglas ako. Gusto ko siyang halikan. Ito ang tanging paraan ko. "I'm falling, Lance." Marahan kong sinabi, sabik sa kanyang halik. Humaplos pa ulit ng isang beses ang kanyang braso sa aking dibdib at isang pamilyar na pakiramdam ang umawit sa aking sistema.

At naiwan si Selene sa loob ng elevator na nanginginig. Kasi fuck. Fuck, fuck, fuck. She was falling. Falling for the one person she shouldn't fall for. At hindi niya alam kung paano siya

Hindi niya sinsadya ang mga nangyari! Nang tuluyang bumagsak ang comforter, pakiramdam niya ay naging slow motion ang lahat ng bagay. Ang panlalaki ng mga mata nila ni Ellaine, ang pagtaas-baba ng dibdib niya sa paghinga, ang pagnganga ni Ellaine. Lahat iyon, naging slow motion sa paningin niya. Pero tanginang mga mata niya!

“Well… you did.” Outside, rain started to drizzle again, tapping lightly on the windows—like the world itself was conspiring to set the mood. And though Kaella tried to focus on her work, her mind betrayed her, replaying that subtle look, that quiet admission hidden between words, and the thought that maybe… just maybe… she was falling for him a little more.

Bakit parang may bagyo? “Careful with that one,” wika ko habang tinuturo ang isang glass display case. “That height is too low for the main collection.” Sumulyap sa akin ang contractor bago agad inayos ang stand. Nasa gilid lang ako, hawak ang tablet ko, binabasa isa-isa ang layout plans.