Paano Ipakilala Ang Sarili Mga Nobela at Kwento

agad na nilahad ang kamay sa unang nilapitan. “I’m Janelle,” pagpapakilala ng isa. Nakikita lang niya ito sa TV. Maganda talaga siya sa personal. “Yeah. I know you. Janelle Salvatori, right?” Ngumiti ito sa kanya at tumango.

Nodding, I furrowed my eyebrows, thinking for another one, "Afternoon?" "Magandang hapon." "Thank you?" I asked. "Salamat." He replied. We continued on and on. I jotted down everything he said to me into my small notebook, where a few pages of my so-called 'masterpiece' (what Eion strongly disbelieved) was left unfinished. I turned to another page. Biting my bottom lip, I looked up in wonder, "But how do I have to introduce myself?" "Then it's Ako po si Snow Waterstrings." He answered. I mumbled thanks.

'Di pa ba sapat ang sakit at lahat Na hinding hindi ko ipararanas sa'yo Ibinubunyag ka ng iyong mata Sumisigaw ng pagsinta More and more people are dancing. Hope everyone is happy. I hope everyone has the courage to say how they feel. Ba't 'di pa patulan Ang pagsuyong nagkulang Tayo'y umaasang Hilaga't kanluran Ikaw ang hantungan At bilang kanlungan mo Ako ang sasagip sa'ýo There is a student who confesses his feelings for his crush. The woman answered yes and the two hugged. Ouch, is this destiny? Face to face?

Isipin naman nila paki-usap, anong kabutihan ng pag aaral kung mamatay kana, hindi ba? Lumuha na pala ako hindi ko napansin. Sinampal ko ang sarili ko, ""Ralph, hu 'wag kang mag alala. Malapit na tayong maka 'laya."" Mahinang sambit ko sa 'king sarili. Nag patuloy nalang ako sa'king pag lalakad habang sinusundan ang liwanag ng buwan. ""T-tulong...

Pero agad niyang kinalma ang sarili, at pilit na nagsalita nang maayos. "At sa tingin mo, papapasukin ako doon kapag ginamit ko ang pangalan ko? I am a nobody, Oscar. I need to lie in order to get in. I needed to go to that auction to see some... old friends. I'm sure you know them too."

Mabuti pang pumasok na. "Huwag mo nga akong itulad sa'yo, Ate!" inis kong sabi at saka dumiretso na sa banyo para maligo. "Mahal ko naman ang sarili ko kahit papano! Hindi ko ibebenta ang dignidad ko!"

Halos umiyak na ako subalit pinigilan ko pa rin ang sarili ko. Sa ikatlong pagkakataon ay muli kong sinubukan siyang kausapin. Iwinagayway ko pa ang aking kanang kamay sa tapat ng kanyang mukha para lang mapansin niya ang aking presensiya. Bahala na kung magmukha man akong bastos! Iyon na lang kasi ang tanging paraan na naiisip ko. "Hey!What's wrong with you Mr. CEO?"

Sa ganitong paraan ay hindi siya nakakalimot magdasal at makinig ng mga aral ng Diyos. “Pangalawa, love and value yourself first. May mga taong ang pagpapahalaga sa sarili ay sa panlabas lang pero walang totoong dangal sa kalooban. You are God’s greatest creation so act like a royalty because your dad in heaven is the real King. Hindi ibig sabihin nito na magiging mayabang ka, pero hindi ka rin papayag na tratuhing mababa o mumurahin ng iba.”

I handed him my CV and plaster my patented professional smile. "Good morning. How are you today, ahm, Genessia? May I call you by your first name?" My smile was automatic. "Yes, Sir. Or you can call me Gen. I'm great. A bit nervous but I'm good, thank you." "Perfect.Gen it is," wika nitong nakangiti man sa 'kin bakas ko ang pagiging istrikto. Isa-isa n'yang ipinakilala ang mga kasamahan. Ganito pala ang feeling ng sasabak sa American Idol or sa Talentadong Pinoy, kinakabahan ka't nasusuka at the same time.

Napatango siya nang makita niya ang sarili sa harap ng salamin. "Tuloy parin ang buhay, at tuloy parin ang pagbabanat ng buto self. Lalo na sa mga oras na ito, kailangang-kailangan natin ang kumayod ng doble. Fight lang, problema lang 'yan, isipin nalang natin na habang may buhay, may magandang solusyon. Yes, that's right... Smile to the fullest, Dynee. Remember, you are the Dynee Andrada, the fighter Dynee." Taas noong sabi niya sa sarili sa harap ng salamin.