Paano Mamatay Novels & Stories

Nag-suicide raw ito na siyang ikinamatay nito. Hindi matanggap ni Mama Carmina ang pagkamatay ng kanyang anak kaya hindi niya ipinaalam sa mga kaibigan at kamag-anakan nila na patay na si Mavi. Palihim niyang ipina-cremate ang bangkay ni Mavi at inilagay sa altar na nasa loob ng kanyang kuwarto para palagi niya itong kasama. At nang araw na masalubong ko ang kotse ni Mama Carmina ay ang araw na handa na siyang pakawalan ang kanyang namatay na anak. Dinala niya ang abo ng kanyang anak at ikinilat sa mataas na bangin sa Baguio. At nang pabalik naa siya sa Maynila ay doon naman niya ako nakita.

"Nando, nakikita mo pa ako, di ba?" Napakunot ang noo niya habang nakatingin sa akin. "What do you mean?" "Namatay na ako sa patibong doon. Teka paano ka namatay? Waaaah!" Bigla akong napaigtad nang maramdaman ko ang marahang pitik sa noo ko. Napadilat ako sa gulat at agad na napahawak doon. "Aray." Napakurap ako.

“Kung totoo man, ano ngayon? May halaga pa ba ang katotohanan?” Nangyari na ang lahat. Wala nang makakabura sa pinsalang iyon. Marahil ay naalala ni Mama Sandy ang malagim kong pagkamatay. Lumuhod siya sa sahig. Tinakpan ang mukha ng dalawang kamay. At napaiyak nang malakas. “Ano ba itong nagawa namin sa'yo?”

Magkasalikop ang mga kamay niya at bumulong sa sarili niya. Isang ingay ang maririnig mula sa pinto. Isang katulong ang nagsama ng grupo ng mga lalakeng nakauniporme. Pinalibutan nila ang lugar kung saan ako namatay. Wala silang nakitang kahit na ano. Namatay ako sa natural na paraan. “Anong nangyayari dito?” pumasok si Gary sa bahay, matindi ang ekspresyon. Kita din ang iritasyon niya.

Ang isang tinamaan ng bala sa binti ay ligtas na at kasalukuyang nagpapahinga. "Anong kinamatay nila? Hindi naman ako naniniwalang namatay lang sila sa bugbog," dagdag ko pa. "Yes. Hindi sila namatay sa bugbog dahil wala naman silang masyadong tama, namatay sila dahil sa epekto ng tranquilizer at parehas lang din ang rason doon sa limang kritikal na natitira." "Bakit agad sila namatay? Ang pagkakaalam ko sa tranquilizer ay pampatulog lang 'yon?" Nagtatakang tanong ko.

Lumingon pa ako sa paligid, baka sakaling may nakikinig sa amin. Umiling naman si Kier. “Kahit itago niya ang impormasyon tungkol sa nangyari, imposibleng hindi nakarehistro ang pagkamatay ng isang tao. Ang nangyaring aksidente, puwedeng maitago iyon, pero hindi ang kamatayan.” Napakagat na lang ako sa ibabang labi. Kung ganoon, bakit wala siyang makitang kahit anong mas malalim na impormasyon tungkol sa pagkamatay nito?

Bigla kasing nanariwa ang sakit ng kanilang pagkamatay. "My parents were both died, Luke. They died three months ago. They died in front of me. And the day we met for the first time was the day we cremated their body and put their remains into my family's mausoleum," hindi ko napigilan ang pagtulo ng aking mga luha. Hanggang ngayon ay sariwa pa ang sugat na nilikha sa aking puso dahil sa pagkawala nila. "At alam mo ba kung ano ang mas masakit, Luke? Ang pinatay ang mga magulang ko sa harap ko at wala man lang akong nagawa para matulungan sila dahil sa mga panahong iyon ay bulag pa ako."

“We need to. Mamita was found dead in her bedroom. She died in her sleep.” Oh… ********************************************************************************************************************************************************************************************************************************** DITO NA PARA SURE MABASA.... Thank you sa mga patuloy na nagbabasa at nagbibigay ng gems. At sa mga nagrereklamo na mahaba na ang story ay never ko naman sinabi na maiksi ang story na ito. Kung naguguluhan na kayo dahil sa haba ay tigilan na basahin.

sa kanya, posible talaga siyang patayin! Pero buhay pa rin siya. Hindi lang niya alam kung panalo ba siya o talo. Kasi minsan, ang mamatay ay hindi naman gano’n kahirap. Minsan, ang kamatayan ay pahinga. Wala ka nang kailangang isipin o takasan. “Bibigyan pa kita ng isang huling pagkakataon,” malamig ang boses ni Daemon. Nagsindi siya ng yosi, at sa gitna ng usok, natatakpan ang mukha niya.

"Bakit naman? Kasama ba sa makikita mo ang pagkamatay ng... tao? " Tumango siya. "Oo... Kung hanggang kailan lang sila mabubuhay," sagot niya. "Paano kung mamamatay pala ako sa future? G-gusto kong malaman—" "Lahat naman tayo ay darating sa kamatayan,” putol niya sa sinasabi ko. Napapadyak ako ng paa dahil sa inis. "I mean, kailan at sa anong paraan, paano, at saan?"