Pagmamahal Sa Sarili Quotes Novels & Stories

"Naku Tyrone mahal ko pa ang buhay ko." "Edi ipaubaya mo na sakin ang pag mamahal mo sa sarili mo, ako nalang magmamahal sayo." Napairap ako sa kanyang sinabi, kinikilig na naman ako, hindi ko tuloy maiwasan mapaayos ng upo mula sa hita niya. Bakit ba palagi akong pinapakilig ng lalaking ito, baka mamaya himatayin nalang ako dahil sa sobrang kilig.

Napabuntong-hininga ako habang pinipilit hanapin 'yung tamang salita kasi paano mo ba ie-explain sa isang tao na binago niya buong pananaw mo sa pagmamahal sa loob lang ng isang araw? “For today,” mahina kong sabi. "For the effort. For being... you.” Narinig ko 'yung mahinang paghinga niya sa kabilang linya. “At first date ko 'yun,” dagdag ko bago pa ako mawalan ng lakas ng loob sabihin. “Like… totoong first date.” Tahimik ulit. Tapos natawa siya nang mahina. “Really?”

“Ganoon ko siya kamahal.” I don’t know how my tears are formed inside my eyes. Sa kaniya nanggaling ang mga salitang iyon. Love isn’t selfish. Iyon ang pag-ibig na meron siya. Hindi perpekto pero hindi din makasarili. Pero sa kabila non ay naiwan pa din siya. Iniwan. Sinaktan.

“Pero kapag nasanay sa sakit ang puso mo, magiging manhid ’yan. At kapag naging manhid ang puso ng isang tao, makagagawa siya ng mga bagay na makakasakit sa kanyang kapwa. Dahil manhid na siya at hindi na nakararamdam ng awa sa iba.” Wala sa sariling napahawak ako sa dibdib ko, sa tapat ng puso ko. Hindi naman siguro mangyayari sa akin ’yun? Kasi ngayon lang naman ako nakaranas nang ganito. Ang masaktan nang dahil sa pag-ibig. “Kaya kung ayaw mong maging manhid ang puso mo, iwasan mo na ang mga bagay na nakakasakit sa damdamin mo.”

Tiningala niyang muli ang lalaki at pinahid ang luha sa pisngi nito. "Sana pala hindi na lang ako nag-I love you too kasi iiyak ka naman pala." "I'm just- just so happy dahil finally, narinig ko na rin ang matagal ko ng pinangarap na sabihin mo. Thank you so much for loving me. Salamat dahil tinuruan mo akong magmahal at magtiwala ulit. Salamat dahil muli mong binuo ang pagkatao ko."

charrr! Subalit ngayon ay damang-dama ko na ang sakit. At tila ako'y paulit-ulit na sinasampal ng katotohanang kailangan ko ng tanggapin sa sarili ko na mananatiling memories na lang ang lahat at hinding hindi na maaring mangyari pang muli. Marahil ay kailangan ko na lang talagang harapin ang panibagong buhay na itinakda saakin ng kapalaran kasama ang sanggol sa aking sinapupunan.

A quote, scrawled in his elegant hand: “To love is to recognize yourself in another.” I stared at it, my fingers brushing the paper like it was something fragile.

Thanks for your constant love and support. You guys are really precious to me! Don't forget to love yourself! Love, Mahek_Salvatore. ................................

dagdag pa nito, Hindi tuloy niya lalo nagawang umimik. "Kaya ko naman ang sarili ko. Nanggaling ako sa mahirap na pamilya kaya hindi na bago sa akin ito." "Hay, Ewan ko ba sa 'yo. Masyado mong pinapahirapan ang sarili mo. Masyado mong ginagantihan ang sarili mo. Hindi naman Ikaw ang dapat na parushan pero bakit hindi mo kayang mas mahalin ang sarili mo?" imbes na isipin ang mga sinasabi nito, mas pinili niyang ipagsawalang-bahala. "Aalagaan ko ang sarili ko kahit na anong mangyari." walang-gana niyang lintaya.

Ano bang ginawa ko para gawin sa'kin 'to! Marahan akong tumayo mula sa pagkakadapa ng mapatid ako ng sarili kong mga paa. Napadaing pa ako sa kirot na naramdaman ko sa tuhod ko. At kung 'di ko lang mahal ang sarili ko at ayos lang sa akin ang mapahiya, baka umiyak na ako sa sunod-sunod na kamalasan ko.