Pamilya Tula Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Miguel: (nakangiti ng bahagya) "Puwede po ba akong sumama?" Jal: (buong puso at maligaya) "Oo, anak. Laging laging puwede." Miguel: (tumingin kay Jal, ang mata ay puno ng inosenteng kalituhan) "Bakit hindi na ba pwede kayo makipagbalikan ni Mommy, Dad? Bakit hindi niyo kami pwedeng maging isang buong pamilya?"

Sabi ko. "Sige, ako na mauna. Again ako si Sophia Neñaria, kung nakabuo na kayo ng conclusion na mayaman ako I will clear that precious minds, hindi po kami mayaman ng pamilya ko. Ang masabi ko lang siguro, ang pamilya ko ay makakain ng tatlong beses sa isang araw, pero at least masaya at healthy. Dalawa kaming magkakapatid." Sabi ni Soph.

Mapakla naman akong tumawa "At ano ang nangyari sa pamilya mo? BAkit gaano ba kayaman ang pamilya mo at bakit kayo apektado sa panggigipit ng mga Montenegro? Ang sabihin mo sa akin, natakot ka noon na baka hindi ko na maibigay ang luho mo kaya bigla ka na lang naglaho na parang bula. Takot kang maghirap kaya mo ako iniwan noon diba at noong nalaman mo na marami na ulit akong pera, bigla ka na namang nagpakita. Ngayun sabihin mo sa akin, talaga bang mahal mo ako or mahal mo ang pera ko? seryosong tanong ko dito. Lalo naman itong napahagulhol ng iyak "Hindi din naman boto sa akin ang Mommy at Daddy mo eh. Dumating ako noon sa point na naguguluhan ako plus, ginigipit din ako ng pamilya ko. Ayaw

Pahayag nito. "Isa pa, diba? Malapit na tayong makompleto sa pamilya, isang bakla, isang lesbiana at bisexual. Yehey! We are a happy family" Pabirong sabi naman ni papa dahilan upang mapatawa ako at ganoon din si mama.

Day 0060—AUGUST 19, 2023 PHILIPPINES "Mayaman pala talaga kayo—sana all. Ang ganda ng mama mo. Gwapo naman ng papa mo't ka-look alike naman ng kuya mo ang papa mo, tapos itong babae—maganda pero walang hawig ni isa sa inyo. At ikaw naman—kamukha ng mama at papa. Perfect family—lahat profesional at mataas ang standard sa buhay. Pinagpala kayo sa lahat. Nakakainggit!"

bwelta ko din na lalong kinagalit nito. "Tarantada ka...ano sa tingin mo sa pamilya ko mamatay tao, alam mong isa kaming pamilyang walang kaprobleproblema at isang pamilyang sagrado. Pamilya kami ng may mabuting kalooban," sigaw nito na lalong nagpailing sa akin. Muntik ko ng sabihing pamilyang mapagkunwari.

“Baka nakakalimutan mong pinalaki kita! Dugo at laman kita!” Huminto ako sa paglalakad. Dahan-dahan akong lumingon sa kanya. “Ang tunay na pamilya ay hindi nasusukat sa dugo,” sabi ko habang nangingilid ang mga luha ko. “Nasusukat iyon sa pagmamahal, pag-aaruga, at pagkalinga. At ang katangian ng isang ina ay malayong-malayo sa kung ano ka.”

“At kung magbabalik pa man ang alaala mo… hindi ko kayo iiwan. Hindi kita kailanman hahayaang mag-isa.” Sa gitna ng hardin, sa ilalim ng payapang sinag ng araw, bumuo sila ng bagong pangako: Hindi na sila mga kakambal na nagkalayo, Hindi na sila mag-ina na nagdusa, Sila ay isang pamilya—sa bawat luha, tawa, at pag-ibig.

" Naluha ako. Pinakita ng paintings ang saya, hirap, at pagmamahalan namin—mula sa una hanggang sa ngayon, kasama ang mga bata. Muling nagparamdam ng emosyon ang bawat brush stroke, parang iniikot nito ang aming kwento sa harap ng aming mga mata. Nang matapos ang kanta, lumabas ang mensahe sa screen: "Madrigal Family Forever" Nagulat kami sa palakpak sa pinto—ang pamilya at mga barkada namin, umiiyak sa tuwa at sobrang saya. Ramdam ko ang pagmamahal nila para sa amin. Kinagabihan, nagpaalam silang lahat. Pinagdiwang nila ang ginawa ng anak ko at ang pagmamahalan ng pamilya namin.

Sa ilalim nito, nakasulat sa malalaking titik "Ang Aking Pamilya" Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata. Kahit hindi pa niya kayang sabihin nang malakas, kahit kailangan pa naming magtago ng katotohanan, nasa puso at isipan na niya ang tunay na anyo ng aming pamilya. Si Enzo ang kanyang ama, at ako ang kanyang ina kahit hindi pa ito pwedeng ipagsigawan sa buong mundo.