Novel & Cerita Pamilya Tula Tagalog

Bali din ang dalawa niyang braso at mga ilang buwan pa bago ito gumaling. Humagulhol ng iyak si Mama, hinihimas ang buhok ang walang malay na si Kuya. “ Ano bang nangyayari sa atin? Ano bang mali ko at nangyayari ito sa pamilya natin? ”

Patuloy silang nag uusap nang muling tumunog ang isang malakas na putok ng baril. Nagtinginan silang dalawa dahil sa gulat, Ngumiti ng bahagya si myla kay irish "K-kung sakaling makaalis ka ng buhay dito, hanapin mo ang pamilya ko pakisabi na patawad dahil hindi ko na sila mabibigyan ng magandang buhay gaya ng inaasahan nila saakin, pakisabi mahal na mahal ko sila a-at maraming salamat sa lahat".

kuwento nito. Tumango-tango siya. “Sobrang tagal na pala talaga nila. Kaya pala parang pamilya na kung ituring mo sila.” Ngumiti ang lalaki.”Oo naman. Sila ang tumayong mga magulang ko nang mamatay ang Mama at ang Papa. Muntik na nga raw silang palayasin ni Mama nang mahuli silang lihim na nagtatagpo sa isang madilim na bahagi ng bakuran ng mansyon namin sa Maynila,” natatawa pa nitong dagdag sa kuwento na sinasabayan pa nito ng pailing-iling.

Hindi ito agad nagagalit sa mga bagay-bagay pero kapag tungkol na kay Yzainna ay ang bilis nitong sumabog. Si Yzainna nalang kase ang tanging pamilya nila. Sabay na namatay ang pamilya nila ni Lucé. Kapatid na rin ang turing ni Lucé kay Yzainna kaya hindi na siya magtataka kung ganito na lamang ang galit nito nang malaman na pupunta ng Pilipinas si Yzainna. Saka may iniiwasan si Lucé roon sa Pilipinas para sa kaibigan kaya ayaw nitong mag-isa si Yzainna pupunta roon. Galit na galit ito sa taong iyon.

Hindi gaya nang langit na kulay abo at nagbabadya ang pag-ulan. “This will be the chance for our family to connect, hindi magtatagal at magiging isang pamilya na rin tayo. You can just always treat our family as your very own. Don’t worry our daughter is a good kid, hindi kayo magsisisi na siya ang napili niyo.”

Na tuwing naririnig niya ang salitang Davao ay nawawalan siya ng lakas. Her family is her weakness, lahat naman siguro diba? Kapag pamilya na ang nasasangkot, nawawala ang tapang na mayroon ang katawan. Kapag pamilya na ang pinag-uusapan ay gagawin talaga ang lahat. Kapag pamilya na ang kalaban, hindi na matukoy kung ano ang dapat na gawin.

Hindi ko alam kung paano sasagutin ang mga tanong niya. Ngunit hindi pa siya tapos. Mas naging mabigat pa ang sumunod na sinabi niya. “Huwag mong kalimutan, ang ating pamilya ay isa sa pinakamayayaman sa buong Manila. Sa ganitong kalaking pamilya, ang manugang na hindi makakapagbigay ng anak… ay magiging malaking kahihiyan para sa ating lahat, hindi lang yun kukutyain at mamaliitin din tayo ng lahat.”

I felt the sadness in his voice. “Galit kaba sa amin anak?” tanong ni mama sa akin at hinaplos niya ang aking mukha. Tumulo ang luha sa mga mata ko. “Inaamin ko po na mayroon akong pagtatampo sa inyo dahil hindi ninyo sinabi sa akin ang katotohanan ng maaga. Hindi ko alam kung bakit ayaw sa akin ng lahat, ngayon ay malinawag na sa akin ang lahat. But I wanted to thank the both of you for taking care of me, for treating me as your child. You gave me a home, a family. Kung hindi dahil sa inyo baka matagal na akong patay. Thank you," niyakap nila akong dalawa and everything felt a little fine.

Medyo naguguluhan ako. "Pamilya? Sinong namatay?" "Buong pamilya niya!" "Kung gano'n...sino po kayo?" Napa-attras ako. Inangat ni Tita Cyntai ang mukha niya. "I adpoted him."

Parang may humigpit sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit. Pero mas masakit marinig iyon kaysa sa lahat ng galit na naramdaman ko noon. Dahil habang kami ay abala sa mga pagkakamali namin... May batang nangangarap lang pala ng simpleng pamilya. “Kuya.” Napatingin ako sa kanya. “Kapag naging family tayo...” Bigla siyang nag-isip.