Pangarap English Novels & Stories

“Ano ka ba Ate, naiintindihan ko po. Siguro nga paraan ng Diyos iyon para mapaglayo kami at magtagumpay muna ako sa aking pangarap. Bago kami muling pagtagpuin. Hindi natin alam. May nakalaan pang pagkakataon para sa amin. Hindi rin siguro kami para sa isa’t isa. Hindi itinadhana. Kaya I am just open to all the possibilities na lang. I am not a day dreamer, I am a believer, that after every painful love I have gone through, it is just an experience to crack open the deepest parts of my core and allow to me to delve into a passion so rare, that I will find a love that was almost, never meant to be” “Grabe ‘no. Kahit yung pang-English mo ibang level na. Parang call center yung bitaw mo ng mga

Third Person's POV "So, paano ba 'yan? Mauna na 'ko," wika ng binata na ngayon ay nakatayo na sa harapan ng kotse niya. Madilim na ang paligid at lumalamig na din sa labas. Isang araw na naman ang natapos. Bahagya siyang yumuko upang mapantayan si Marga. Madungis na ito at maasim na ang amoy. Masyado kasing nag-enjoy sa paglalaro niya kanina kasama ang ibang bata.

Parang convertible or cabriolet car lang ang peg. Ayy sandali! Mukhang convertible car nga itong kotse na gamit namin! "Wow, ang galing!" natutuwa kong litanya at napapa-angat ng sariling mga kamay sa ere. "Woah! Ang sarap ng hangin!" hiyaw ko habang nililipad ng hangin ang aking mahabang buhok. Ang sarap sa pakiramdam ng malamig na hangin na humahampas sa kabuoan mo, lalo na sa mukha. Animo'y para kang kinikiliti in a way na hindi naman nakakakiliti.

Parang gumuho lahat. It's like shit! Lahat ng pangarap namin— biglang nawala. Naglaho. Nasira. At doon ko naintindihan kung bakit planned na kahit ang kabaong na gagamitin sa kanya. Lahat pala… pinaghandaan. End of flashback Lumapit ako sa kabaong. Hinawakan ko ang gilid nito, halos ayaw bitiwan.

Wow, infairness hindi nalaglag 'yung damit. “Hoy, kayong tatlo! Hindi porket mga pogi kayo ay gagawin niyo na ang bagay na iyan! Hindi niyo alam na baka mamaya ay marami pa palang pangarap itong babaeng n*******d!” pangangaral ko pa sa kanilang tatlo habang isa-isa ko pa silang dinuro-duro.

Napatangu-tango siyang sinabi ang salitang, "Ahh...yun pala iyon. Marunong ka naman pala magtagalog, bakit ka nag-eenglish? Hindi ko tuloy gets." "Ahh... hindi ka marunong mag-english?" tanong nito. Umiling siya at ang sabi nito. "Paktay ka kay Matteo." "Luhh bakit?" Kinabahan siya. Sumagot ito. "Magwawala iyon kapag hindi ka marunong mag-english, 10.5 million ka pa naman, tapos hindi ka pala marunong mag-english, bully pa naman iyon. Kailangan mag-english ka talaga mamaya para ligtas ka, kasi kung hindi ewan ko na lang."

pangangaral nito. Yumugyog ang balikat niya, matunog s'yang ngumisi at inirapan ito. "For the good of us? Hindi mo ba nakita ang resulta ng pinanggawa mo? Everything I’m going through right now—every bit of pain—it’s because of you! Don’t you dare call me selfish when you’re the one who only ever thinks of yourself!"

sigaw ko. 'Patawad, mahal ko. Patawad kung nasira ko ang pangarap natin ngayon. Pero maniwala ka, hindi ito ang katapusan. Lalaban ako. Lalabas ako dito kahit anong mangyari.'

Parang isang pusang handang sumunggab sa maliit na daga. Nilapitan niya pa ako, halos magdikit na ang mga mukha namin. Nararamdaman ko ang init ng hininga niya sa pisngi ko. Amoy alak, mukhang galing sila sa inom at inumaga. Kaya pala iba ang paglalakad niya, parang lasing pa.

---PATALASTAS MUNA--- This is it, pancit! Hanggang sa Ending na po ito. Iba-iba po ang opinyon niyo kaya kahit ano man ang kahinatnan nitong kwento, inaasahan ko nang may matutuwa, merun ding hindi. Kaya pasensya na po, I’ll do better next time.