Novel & Cerita People Are Selfish Quotes

nakasimangot na saad ko. "It's final! Whether you like it or not sisisantehin na kita bukas na bukas sa trabaho mo." mariing wika nito. Ang ayoko talaga sa lahat 'yong pinapangunahan ang mga desisyon ko sa buhay. I hate to say this but; "Napaka selfish mo!" singhal ko. "Paano ako naging selfish?" nakasimangot na tanong nito.

Mas lumago pa ang mga luhang gumulong pababa sa pisngi nito. "Grabe ka, Parker. Para sa sanity mo ay gagawin mo ang lahat kahit alam mong magiging komplikado ang lahat. Bakit ang bilis lang para sa inyo na maging selfish? Ang selfish mo sa part na iyan. I-Ilang taon akong nakipagbardagulan sa sarili ko, pero I ended up running after you para sa sanity ko. Kaso, ang labo, e. Ang labo dahil kayong mga mayayaman lang ang may karapatang makuha ang gusto. Kayong mga mayayaman lang ay may karapatang magkaroon ng sanity, habang kaming mahihirap ay okay lang na mabaliw kaiisip sa mga bagay-bagay. Ang selfish mo talaga," sabi nito sa kaniya.

malamig niyang sabi. "Kung ang pagpili sa sarili ko ay pagiging selfish, sige. Maging selfish na ako. Hindi ko na kailangan ng kahit anong sentimo mo. Iwan mo na ang papel na 'yan, pirmahan mo, at huwag mo na akong gambalain pa."

I was talking about how I got a two lady in my life and I don't want to loose any of them. And then a girl who I think a slut become interested of my bullshit story and take a sit beside me to laugh. Like I want to put a bullet in the middle of her forehead. "Gusto mo ang isa, and the other one is just for the deal—in short wala kang gusto pero pinapatulan mo dahil lang kailangan ng pamilya mo,"she clarify. "Kasi kung ako, iyong gusto ko ang pipiliin ko. Ayokong masaktan ang mahal ko dahil lang sa pagiging selfish ko—no offend po, ah,"ani bartender na agad pinabulaan ang huling sinabi.

Palapit sa mukha ng babae. "Selfish ka!" singhal ni Ysabella. Bahagyang natawa si Daniel. Selfish. Inggitero. Masamang tao. Hindi na siya nasasaktan sa ganoong mga tawag sa kaniya. He will live by it if he needs to. "Really? So, do you want me to show you how selfish I am?"

Nais ko namang hanapin ‘yong sarili kong kasiyahan. Nais ko namang pangarap ko naman ang maging priority ngayon. Nais ko namang makawala sa anino ng ibang tao. Nais ko namang tumigil nang maging selfless, nais ko ring e-try maging selfish. P’wede naman na siguro, hindi ba?

sagot ko at inilapag ang bagong table napkin na nirequest nito. "But I do mind. I mind, Xylca. Iniisip ko kung ano ang sasabihin ng iba dahil may pinroprotektahan akong reputasyon. The things that may not matter to you may matter to other people. Stop being selfish." Natahimik ako. Oo nga naman. Tama ito. Iba-iba ang mentalidad ng mga tao. "Oo nga naman. Pasensya. Hindi na mauulit."

nang huminto sa harap niya ay hirap nitong tanong sa kanya. "Alam naman natin na darating ang araw na 'yon, 'di ba?" Gumuhit ang ugat sa noo nito. Umulap ang mga mata nito. "Ilang beses ko mang sabihin sa sarili ko na handa akong mawala ka pero hindi ko kaya sa totoo lang. I want to keep you with me. Forever." "Pero hindi ba at napaka-selfish no'n?" "Ano ang hindi selfish, ha, ang susuko agad-agad?"

Mukhang alam niya na kung saan patutungo ang kwentong iyon. "May nagpasabog sa sinasakyan namin kaya wala kaming nagawa kundi ang mag kanya-kanya ng labas at iligtas ang aming mga sarili. H-ow selfish w-e were, right?" Mapait na ngiti ang pinakawalan nito. "Pinabayaan niyo si Xandra?"

“Kung hindi mo naman…kung hindi mo naman mamasamain.” “O-Oo naman.” “Ganyan ka ba talaga mag-isip.” Tila nang-iinsulto ito. “Sa totoo lang huh. You think what you did is selfless? Kasi mahal mo siya? No I think what you did is selfish!” Binigyang diin pa nito ang huling sinabi. Ang initial reaksyon ng lahat ng tao kapag may ibang taong nagkumento sa desisyon niya sa buhay ay magalit. Hell. April’s automatic reaction of course is range!