Piece Of Cake นิยาย & เรื่องราว

Iniabot nya kay Glayscent ang isang platito ng cake at isang baso ng iced mocha. Agad na tinikman ni Glayscent ang cake at namangha sa napakasarap na lasa ng kinain, “Napaka sarap naman ng cake na ito, ngayon lang ako nakatikim nito. Wow, parang kahit ito lang ipakain sa’kin araw-araw ay hindi ako magsasawa. Hmmm!” Literal na napapikit pa sya upang lasapin ang kinakain.

Napakalaki ng cake na iyon kung tutuusin at hindi niya akalain na makakalahati niya ito at sa puntong iyon ay bigla siyang nakaramdam na tila ba masusuka siya kaya binitawan niya ito at tumakbo sa banyo upang sumuka. Pagkatapos niyang magsuka ay pinulot niya ulit ang cake at nagsimula na namang kumain. Hindi niya napigilan na hindi mapaiyak, kumakain siya habang umiiyak. Ang alat at lasa ng cake ay naghalo na at hindi na niya mawari kung ano ang lasa ng kinakain niya dahil ang alam lang niya ay kailangan niyang ubusin ang cake.

Pagbalik ay may dala na itong tatlong tasa ng mainit-init pang tsokolate at sandwich. Pagkatapos nilang pagsaluhan ang inihanda nitong almulsal ay agad na siya nitong inihatid sa kanyang magiging silid. Tinulungan naman siya ng kaibigan na ayusin ang mga gamit. Hindi ito pumasok ng araw na iyon para samahan siya at pag-usapan ang kanyang mga plano.

“Just try it.” Ngunit sa halip na tanggapin, malakas na itinabig ni Talia ang kamay niya. Nahulog ang cake sa sahig at nadurog. Saglit na nanahimik ang kwarto. At unti-unting bumaba ang tingin ni Caden sa nahulog na cake. May bahagyang kislap ng galit sa kanyang mga mata. “Talia,” mababa ang boses niya, “don’t make me angry.”

“Mommy, kumain po siya ng cake! Sabi po ni ate kainin daw po namin... tapos bigla na lang pong naging gan'yan si Kairo!” Nangangatog ang mga labi ni Kiara habang tumitingin siya sa ibabaw ng lamesa. Doon ay nakalapag ang isang hiwa ng cake na may makapal na white frosting. Pero dahil may kagat na ito, lumabas ang kulay dilaw na laman sa loob. Mango flavor iyon.

“Seryoso ka ba, Ma'am Jade? Ang dami naman nito. Sapat na sa akin ang isang slice.” “Sa iyo na. Please, ilabas mo na ang cake na 'yan sa opisina ni Evren. That cake doesn't belong here. I-share mo na lang sa iba, 'wag lang sa asawa ko.”

NAKATINGIN ako sa cake na naka-display sa may estante. Maliit lang 'yon at tama lang for four slices. May design kasing batang lalaki sa may gilid at kulay blue ang icing. Sobrang cute. Gusto ko sanang bilhin. Thirtieth birthday ng tukmol ngayon. Imagine that, ambilis ng panahon. Naalala ko pa noong nagpunta siya sa birthday celebration ng co-teacher ko na kasunuran niya lang pala ang birthday. Kung anu-anong nangyari, magiging kami rin pala.

Naantig siya nang husto… at kasabay nito, tila pinipiga ang kanyang puso sa matinding pangungulila at sisi. Pinigil ang pait na umaakyat sa kanyang lalamunan, kinuha niya ang bag, binuksan ang kahon sa loob, at tumambad ang isang maliit at hindi pantay na cake—halatang gawa ng mga kamay ng isang bata. Kumuha siya ng isang subo. Matamis, malambot, at hindi nakakaumay. Simple lang ito… pero hindi inaasahang napakasarap.

Bumagsak ang aking balikat at tila ba ay nanghina ako sa 'king sinabi. Nanlaki ang mga mata niya. Nabitawan din niya ang hawak niyang glass kaya natapon 'to sa table. Pumasok ang isang crew, hindi ko masyado 'to binigyan pansin ngunit may hawak itong cake na 2ft ang taas. Ganitong-ganito 'yong napapanood ko sa Netflix. 'Yong tipong pagka-slice sa cake ay may singsing pala sa loob, tapos may mga aawit at may confetti na puputok...omyghadd!

It was a busy Tuesday afternoon sa Shelly’s Cake Corner. The café was packed of freshly baked premium cakes and brownies, and Shelly was currently in the zone. Naka-apron siyang may kaunting bahid ng flour at icing sugar, busy sa paghahanda ng mga orders.