Novel & Cerita Pigsang Walang Mata

POV: Bernard Ang sakit sakit ng ulo niya. Ayaw niya pang magmulat ng mata, subalit ang nakakasulaw na liwanag na nagmula sa isang flashlight ang siyang nag uudyok na ibukas niya ang kanyang mga mata. Dahan dahan niyang iminulat ang mata, saka naaaninag ang malalabong pigura sa paligid. Unti unting luminaw ang mga hugis. Mga familiar na mukha pa rin.

Unti-unting nanlaki ang mga mata ko habang nalaglag ang panga ko. "Kasal?"

Pagkatapos ng sampung minutos na paghihintay ay may isang malaking baboy nanaman ang pumaroon at kinakain ang pagkain na nilagay doon ni Sage. Nagiging pasmado bigla ang mga kamay ko! Pag ito, nakawala nanaman ay baka ako na ang ihain ni Sage doon! I looked at Sage, he's looking at the pig busy eating with his food. Poor piggy, hindi mo alam na isa yang trap para sayo. Tumango si Sage sa akin, Okay? Bitawan ko na? Iyon na ba ang signal niya? Bitawan ko na? Pinanlakihan niya ako nang mata kaya binitawan ko na. Napapikit ako then I heard the pig crying, napatingin ako doon, Shit, nahuli ko!

Sa hindi inaasahang pagkakataon, nang mapatingin siya sa maliit na siwang ng pinto, tumama ang tingin niya sa isang pares ng madilim na mga mata. Anong klaseng mga mata ang mga ito? Madilim, walang emosyon, at malamig. Ilang segundo silang nagtitigan, at biglang nakaramdam ng kilabot si Camila. Bumalik sa isipan niya ang iba’t ibang nakakatakot na tsismis tungkol sa bar: isang babae na biglang nawala, mga bakas ng dugo sa kisame, isang inosenteng dalaga na napadpad sa bar at naging target ng masamang tao bago pinatay, at isang multong puno ng hinanakit na nagpapakita tuwing gabi…

"Scarlet Elizalde, may nagpiyansa na sa 'yo." May nagpiyansa sa kaniya? Pero wala naman siyang tinawagan kahit sino. Iminulat ni Scarlet ang kaniyang mapungay at basang mga mata upang tingnan kung sino ito. Isang matangkad na pigura ang nakatayo sa tapat ng liwanag na nagmumula sa pintuan ng presinto—ang kaniyang mga mata ay malamig, matalim, at walang kahit anong emosyon.

Ngunit ang pinakanakakapanlumo ay ang kanyang mga abong mata—pula, lubog, at may maiitim na eyebags dahil sa kawalan ng tulog. Halos dalawang araw na siyang walang pikit. Bumukas ang pinto ng *War Room* at pumasok si Mateo, may dalang isang tray ng pagkain at mainit na kape. Bakas din ang matinding pagod sa kanang-kamay ng bilyonaryo, ngunit mas nangingibabaw ang pag-aalala nito para sa amo.

Sa sandaling makita niya ang matangkad na pigura na nakatayo sa kanyang likuran, ang kanyang mukha ay nawalan ng kulay. Awtomatiko niyang kailangang tumingala para salubungin ang mga mata ng lalaki. Sa loob ng ilang segundo... Masyado siyang natulala na kahit isang salita ay hindi niya nagawang mabigkas

Umigting ang kan'yang panga habang nanunuod dito hanggang sa mapatay ang ilaw at iyon na nga ang senaryo na nagkagulo ang lahat. Ang kasunod na nakita sa screen ay ang pagbukas ng ilaw at hindi na namataan pa ang naturang stripper sa lugar. Ilang segundo lang ang nagdaan ng mamatay ang ilaw at agad itong nawala na parang bula at walang may nakakita kung saan ito pumunta.

Mataray kong sabi at humiga ulit, pinikit ko yong mata ko. Narinig ko naman yong pag bukas at pag sara ng pinto, unti-unti kong minulat yong mata ko at sinilip kong wala na ba talaga sya dito sa kwarto. Nakahinga naman ako ng maluwag, nang wala na nga talaga sya.

Hindi 'yon kalakihan kaya siguro hindi ko agad napansin. Tumingin naman ako sa damit ng mga taga Tres at doon ko napagtanto na meron din silang pin ngunit ang sa kanila naman ay isang mata, ang matang iyon ay kulay pula at napaka 3-d ng pagakakagawa. Pipihit na sana ako ng lingon para makita ko naman 'yong sa Dos ngunit napatigil din ako dahil nararamdaman ko pa rin hanggang ngayon ang mga tingin nila. Mamaya ko na lang siguro sila iispatan.