Pigsang Walang Mata นิยาย & เรื่องราว

Puno ng pawis ang kanyang noo at puno ng hindi pangkaraniwang pagkabalisa ang kanyang mga mata. Sa mga araw na ito, binabangungot siya ng kanyang sarili na namamatay tuwing gabi. Ang pinaka-nakakatakot na bahagi ng mga panaginip ay na siya ay palaging isang hindi kumpletong bangkay na nabawasan sa isang hindi nakikilalang gulo ng dugo at laman. Sa mga panaginip na iyon, siya ay nabubulok, napapaligiran ng mga langaw at uod.

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

Makakatanggap ka ng 3 milyong dolyar at tatlong alipin na sira ang isipan. Agad na tumahimik ang tatlo. Pinunasan nila ang mga luha nila at tumingin sa likod ko. Nakayuko ang mga ulo, sunud-sunuran ang mga katawan. Ito ay kakaibang nakakaaliw. Ang mga manonood ay naghandog ng kanilang hindi mapakali na pagbati, nalulugod na hindi sila. Ang ilan ay tumingin sa kanilang mga asawa, bumubulong, "Maswerte ka na hindi ako..."

Tumingin ako sa sahig, mabilis ang kurap ng mga mata. "Anong part ng 'mababaliw ako sa 'yo' ang hindi mo naintindihan?" Nasa tapat ko na si Mateo. Damang-dama ko ang init na nanggagaling sa kanya. "Kaya kong mabuhay nang wala siya habambuhay. Pero hindi ko kayang lumipas ang isang araw na wala ka. Kailangan ko bang ulitin?" Tumingin ako sa kanya, pinunasan ko ang ilalim ng mga mata ko para hindi masira ang makeup. Hindi ako iiyak. Hindi dito. Hindi sa harap nila.

Slut Parang isang masamang panaginip lang ang lahat ng nangyari. I couldn't believe myself that I am still here, living in this world with a heavy heart. Dinilat ko ang aking mata. I didn't realize that I was already crying. Hinawakan ko ang aking pisngi nang maramdaman ang tubig na tumulo sa aking mata. I remember all the things that happened in the past. Sa araw na umalis si Mama hanggang sa namatay si Andeng. Everything looks surreal.

Sunog. Sunog hanggang buto. Mula sa kamay niya hanggang sa kanyang panga, puro kadiliman, pula, at hilaw na laman ang makikita. Nanginginig buong sistema ni Mateo. Parang sinasakal ang kanyang lalamunan. At sa isang iglap—nanigas ang kanyang mga kamao. Umalsa ang isang napakaitim, napakalamig, at pinakamapanganib na galit sa kanyang loob.

Parang may kung anong bulate naglulumikot sa tyan ko na parang tumatambling. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko dahil nakatanga lang akong nakatitig sa kanyang mala-abong mga mata na para akong hinihigop nito at napakakagat-labi dahilan para madapo ang mga mata niya sa mga labi ko. May kung ano sa mga mata nito na hindi mapangalanan. Napaka-intense nito parang anumang sandali ay parang lalapain ako.

’ Inayos ni Waylon ang dress ng piglet plushie at sinabing, “Hindi mo ba nakikita na magkamukha kayo?” “Baka may mali sa mata mo.” ‘Paano niya nasasabing kamukha ko ang bagay na ‘yo? Ako ba si Pigsy the Piglet!?’ Lumapit si Waylon at sinabing, “Namamaga pa ang mata mo.” Hinawakan ni Cameron ang mata niya at tinanong, “Talaga?” “Oo,” walang emosyon niyang sagot. Pagkatapos, pinigilan niya ang sarili niya na tumawa at inabot ang plushie sa kaniya. “Namamaga rin ang mata niya.”

PAG-AALAY Para sa matalik kong kaibigang si Bianca, at sa pinsan kong si Jomari na nangarap na maka-talik ang matalik kong kaibigan… Maganda ba ang langit? *** "MAMAMATAY NA AKO..." paulit-ulit na sinasabi ng maliit na boses sa isip ko. Walang iba kundi sa akin ang maliit na boses na iyon. Ito na yata ang pinaka nakakatakot na sandali ng buhay ko. Narito ako sa isang silid na bahagyang nasisinagan ng liwanag. Bahagya ko ring nasisilayan ang mukha ng walang hiyang kasulukuyang lumalapastangan sa akin! Nakangisi siyang parang isang demonyo!

Pabalikwas siyang bumangon at mariin na ipinikit ang mga mata. Naiinis siya sa sarili niya dahil hindi niya magawang kumalma. Tumingin siya sa saradong pinto. Wala ng ilaw sa sala pero may konting liwanag siyang nakikita galing sa bukas na television. Marahil nanonood pa si Craig ng movie.