Pinaparinggan In English นิยาย & เรื่องราว

tila inis nitong usal ulit kaya nabitin ang pag subo ko sana at napatingin ako dito ang kulit din ng isang ito istorbo talaga. "Puwede ba wag kang istorbo hindi mo ba nakikita kumakain ako panira ka sa sarap ng kain ko e! saka wag ka nga English ng english hello!!! nandito tayo sa pilipinas kaya mag tagalog ka!!" singhal ko dito. "Sorry i just wan----" naputol ang anomang sasabihin nito ng tinaas ko ang hintororo ko dito. "kasasabi ko lang wag mag english diba, kaya puwede ba kumain kana doon" yamot kong wika.

“Maaari ho bang pakihatid na lamang po sa harden? “Sige, hija. Ipapadala ko roon.” Akmang papasok muli sa kusina si nanay Ging nang awatin niya ito. “Nay.” Tawag niya rito. “Hindi ko po alam kung papaano ko po kayo mapapasasalamatan sa kabutihan n’yo sa amin ng papa.” Wika niya sa naghihirap na kalooban.

Sinipa pa niya ako habang nagsasalita. "Babe, tingnan mo, humingi na siya ng paumanhin. Pagmultahin mo na lang siya at tapusin na natin," dagdag pa niya, kunwaring inosenteng anghel, napakatamis ng ekspresyon ng mukha.

Nakangising wika ni Rain. Napalunok si Roxanne dahil sa mayabang na pagkakasabi ng lalaki. "Oo nag-init lang tayong parehas no'n pero hindi ko inaaahang may mabubuo sa isang beses na p********k nating dalawa." Buong tapang na wika ni Roxanne sabay buntong-hininga. Nagsalubong ang kilay ni Rain. "Anong…anong ibig mong sabihin?"

Nevermind! “Putangina! Ang daming puwedeng subject ang ibigay sa’kin. Bakit ang English pa talaga?” bulong ko sabay basa ulit ng dictionary habang tinatranslate ang libro na nakasulat sa English to Filipino para mas maintindihan ko ang kahulugan ng mga ito. “Tang*na talaga...nakakatang*na talaga” marunong naman talaga ako mag english pero pansin ko… nakakapag english ako kapag nagagalit ako hayy.

Inis pang anito. "Wow... Ang galing mo namang mag-english." Aniya na ibinaba ang kutsara at pinalakpakan pa ito. "Kaso di ko naintindihan. Kaya ulitin mo, yung tagalog version." Aniya saka ipinagpatuloy ang pagkain.

BeLyn “Hindi na ako magapaligoy-ligoy pa Mr Ching, Mrs. Ching. Paano ako makasisiguro na maayos kayong kausap? Ayaw kong maging kawawa ang anak ko na kapag ayaw na ng anak n'yo? Basta lang aatras sa kasunduan natin. Kahit naman kailangan namin ang pangalan n'yo. Kung napipilitan ang anak n'yo, mabuti pang wala na lang maganap na kasalan.” Napaangat ako ng tingin kay Daddy. Ewan ko kung nakita nito abot tainga ang aking ngiti. Maging sa aking kinauupuan umayos ako sa aking pagkakaupo. Handang makinig kung ano pa ang iba niyang sasabihin. Natuwa ako roon sa sagot ni Daddy, kay Mr. Ching. Nabigyan ako roon ng mahigit libong pag-asa. Ngayon pa lang gusto ko ng yakapin si Daddy ng isang milyon na

BAGYO: NAPANGISI ako sa isip-isip ko ng mapalunok itong bumaba ng tingin sa mga labi ko. Sinadya kong iawang ang mga labi kong bahagyang ikinakibot ng mga labi nitong napaawang din. Dahan-dahan kong iyinuko ang mukha ko at mahinang natawa ng itingala din nito ang mukha na tila hinihintay dumapo ang mga labi ko dito at napapikit.

Hindi n'ya maihakbang ang kan'yang mga paa ng mga oras na iyon. "P-Pumpkin," nanginginig ang boses na tawag n'ya rito.

“Putangina.” Napapikit ako. Marami pang mura ang lumabas mula sa bibig ko. Sinubukan kong kumalma pero hindi ko makontrol ang pangangati ng mga kamay na kaladkarin palabas ang malanding babaeng iyon!