Novel & Cerita Poem About My Life

-- I thought I'm just a nobody, I thought I'm just a victim of bullying, I thought I knew my parents, I thought I knew myself. At least I was right in not wishing for a thrill in my life. Because now that my life is full of thrill, I don't know how to escape it anymore. Or will I even escape it.

Inilibing ko rin si Kangan na siyang hindi na nagalinlangan na iligtas ang aking buhay. Maghapon akong naghukay at naglibing ng mga katawan. Isang buong araw akong nagpagod habang durog na durog ako. Ako mismo ang naglibing sa mga taong pinakamamahal ko. Ako mismo ang naglibing sa mga taong kinalakihan at naniwala sa kakayahan ko. Habang walang humpay ang pagtulo ng aking luha ay ang aking pagsisisi sa aking sarili. Ako ang dahilan ng lahat ng ito. Ako ang naglagay sa kanila sa kalagayang ito. Siguro kaya ako nabuhay ay para pagsisihan ko ang lahat ng ito. Ang buhay ay isang pagdurusa. Ang buhay ay isang pighati. Ang buhay ay mapait pa sa pinakamapait.

I got a lot of realization when I was in the hospital. Everyone has to grow with time. At twelve, I thought life is all about playing and conquering the world. At eighteen, I thought I figure it all out. At twenty-one, I was slapped by reality so hard. And now, at twenty-three, I still feel lost. Well, that summarizes what happened to my life. I clasp my hands over my chest. At this age, I have little understanding of life but who cares? At least I decided to live or at least tried to live—the way I want. And that is to annoy all my cousins. Bakit naman hindi? Tutal, wala rin naman akong magawa sa buhay ko.

Jazmine Ilang buwan ko pa kayang pilit na tatakasan ang buhay na sana ay panghabambuhay na akong hindi na guguluhin pa. Ngunit sabi nga nila, walang permanente sa mundo. Lahat may hangganan, lahat natatapos. Kung ngayon man ay masaya, maaring bukas hindi na. Kung sa ngayon ay puro pagdurusa at sakit, maaring bukas tapos na. Kaya alam ko at naniniwala ako, na lahat ng mga nararanasan ko ngayon ay matatapos din. Dahil tiyak ko na maaaring bukas o makalawa ay matutunton na ako ng aking mga magulang o maging ni David.

Basta gusto ko nang matupad ang lahat ng pangarap ko sa buhay. Sa tuwing ako lang mag-isa, hindi ko mapigilang magmuni-muni habang iniisip kung ano kaya ang magiging buhay ko sa loob ng limang taon. Peeo ngayong taon pa nga lang, parang pagod na ako, pero natutunan ko na dapat hindi ako mapagod. Kahit mahirap, kahit nakakapagod, hindi ako papayag na isipin ko lang ang pagod. Basta, gusto kong maging maganda ang buhay ko dahil sa mga pagsisikap ko.

Tuluyan na akong nanghina at binawian ng buhay. "BUTI pa sa inyo at nasa pribado kayong libingan. Kahit na hindi na kayo maalala ng mga kamag-anak niyo ay okay lang. May maglilinis pa rin sa mga damong tatakip sa lapida ninyo," bakas ang pait sa siinabi ko. Bumuntong-hininga ako upang alisin ang inggit na nararamdaman ko. Umiling si Heart nagpakunot sa noo ko.

Napapalakas at Galit na si Rosalia. " Hindi Ako patay, Buhay na Buhay Ako at Hindi matatapos ang Buhay ko sa ganito lang , kailangan na gawin Kong miserable Ang Buhay mo at ng pamilya mo, ayoko na kayo lang ang magiging masaya, Hindi Ako papayag, pahihirapan ko kayo, pahihirapan ko kayo!." nanlilisik na mga mata ni Angela.

Not so long ago This earth was just a field Of cold and lonely space, without you Now everything's alive Now everything's revealed And the story of my life Is all about YOU Nilingon ko si Dindo sa tabi ko. Tumingin siya sa akin. Sabay kaming ngumiti. Kumindat siya sa akin. Pinisil ko ang kamay niya. Huminga ako ng malalim. Gusto kong damhin ang kasiyahan ko ngayon. Gusto kong ipunin sa aking isip ang lahat ng nangyayari ngayon sa amin para sa aking pagtanda ay magiging ito ang dahilan ng aking bawat pagngiti. Sumasabog ang dibdib ko sa sobrang saya. For if you feel the cool winds

Pinikit ko ang mata at sa pagdilat ay. I saw how my world beautiful is. My daughter ,my wife is my life. -THE END.-

And all those hardship I've been through was a thing that will teach me so much lesson about life. Life is unfair. Life willis always throw you millions of dagger but in that million of dagger there are always the one who can cure everything and right after that they will gave you more damage than that million one. "Carmella" Mom called me. Agad ko namang pinahid ang mga luhang lumandas sa mga pisngi ko. "Ma. What brings you here. You should be in salon. What it is?" I asked her hiding all of my sadness.