Poem About Myself As A Student Novels & Stories

Parang may sariling mundo. Habang nasa daan ako ay iyon na nga ang hindi maiwaksi-waksi sa isip ko. Normal naman sa akin na maging concern sa student ko pero hindi normal itong hanggang pag-uwi at paglalakad ay naiisip ko ito. So far, she's the only girl I've seen with the simplest clothes and appearance here on campus. Nowadays that's where I'm drawn to. In things I'm not used to seeing...

Na may magkakagusto sa akin. Puro lang kasi ako aral at trabaho. Nerd pa kung tawagin minsan kaya akala ko malabo akong makahanap ng taong tulad ni Dylan. Sino ba naman ako ‘di ba? I’m just an ordinary scholar student who strives to survive. Hanggang sa dumating ang order namin at sabay kaming kumain. Pinagsilbihan pa niya ako. Nahihiya tuloy ako kaid amo ko siya tapos biglang magiging sweet sa akin.

Who would have ever expected that until now, she was still a complete-packaged chaos? Kuya Liam just blankly stared at me—as if waiting for me to explain more of myself here. Actually, hindi ko rin alam kung paano ko ide-defend ang sarili ko sa harap ng taong lubusang pinagkakatiwalaan ko ngayon because all I had right now were lame excuses. A grown-up man and an all-time achiever should not act like this! I am a Summa Cum Laude and a board exam topnotcher, pero bakit parang naduduwag ako sa mga posibleng mangyari?

I think of you every day tho, tainted as mud clay; Still, I've been waiting for you. Come to me sooner! - Your future wifey.” As usual nag-lipstick ako at inimprinta ko ang aking labi sa papel. Ipinasok ko ito sa itim na sobreng may katitikang ginto. Kumuha lang ako ng sweater para takpan ang manipis na sanding suot ko. Lumabas ako at lumingon sa katapat na pinto, mamaya ko na ilalagay ang poem ko para sa aking dean bebeloves. Tumungo muna ako ng 7-11, malapit lang sa dorm. Nakaipit lang ang buhok ko gamit ang ballpen at nakasuot ako ng mask para hindi ako makilala ng iba. Hindi naman sa feeling famous ah, nag-iingat lang ako baka may makakilala sa akin tas makikita nila ang dami kong binili

"Hindi man ikaw ang pinaka magaling sa klase, ang pinakamagaling sa math, ang pinaka magaling na musikero o ang pinaka magaling na atleta, but you can still be the best version of yourself that you or anyone have ever seen." "I am not here in front you as someone who received the highest academic honor, nor someone who topped the board exam 'coz I never expected myself to be in this position. I am here because I overcame myself. I overcame all the failures , the heartaches, and all the pains. And I am glad to say, that you did too."

Nakasimangot siyang tiningnan ako. "Sorry." Sambit ko at sinundan ko siya ng tingin. Kabadong kabado ako habang nanatili din ang kanyang titig sa repleksyon ng kanyang salamin. Shit! Akala ko si Labce. Umupo ako sa isang bench at huminga ng malalim para mapakalma ang sarili. Iginala ko ang paningin ko sa malaking unibersidad na ito. Punong puno iyon ng mga kaka graduate lang ng highschool na mga bata at grupo grupo sila kung makapag lakad. Lumunok ako at nainggit sa mga buhay nilang walang problema. Siguro ay ang mga magulang pa nila ang nag tu-tuition sa kanila at hindi sila namomroblema sa pamasahe.

I’m a college student po, mas uunahin ko palagi ang aking pag-aaral dahil isang taon na lang ay makakapagtapos na ako sa pag-aaral. Ako po ay natutuwa sa tuwing may nakikita akong mga komento sa bawat kabanata. Hindi ko man kayo mapapasalamatan isa-isa, taos puso po akong nagpapasalamat sa inyong lahat. Bukas ay kwento naman ni Brielle ang isusulat ko. Sisikapin ko pa rin po ang makapag-update araw-araw.

Ayaw niyang sabihin sa akin kung sino talaga siya, at kahit dapat sana ay natakot ako, aaminin kong medyo natuwa ako. Nakaupo ako roon nang mag-isa, hinihiling na sana ay isa na lang akong estudyante sa kolehiyo na ang tanging inaalala ko ay ang susunod niyang assignment o ang pagpasok sa klase sa oras, at bigla na lang siyang darating na parang isang puwersa ng kalikasan.

Lira’s POV Hindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko ngayong umaga. Siguro dahil first day ko ulit bilang estudyante. O siguro dahil sa katotohanang… hindi ko na alam kung saan ako lulugar sa buhay ko ngayon. Nakatayo ako sa harap ng salamin, suot ang simpleng blouse at jeans. Hindi ito mamahalin, pero malinis. Maayos. Presentable.

Madalas kasi itong tambayan ng mga estudyante. Tumatambay sila dito o di kaya dito sila gumagawa ng mga assignments, research papers, basta mga ganun. Minsan nga ginagawa pa itong praktisan ng sayaw eh. Maluwag kasi dito saka mahangin, perfect talaga sa mga ganun. "Hayy." nasabi ko sa sarili saka tinignan ang kabuuan ng campus. Mula kasi dito ay tanaw ang bandang harapan ng campus namin.