Novel & Cerita Poem About Myself As A Student

Madalas kasi itong tambayan ng mga estudyante. Tumatambay sila dito o di kaya dito sila gumagawa ng mga assignments, research papers, basta mga ganun. Minsan nga ginagawa pa itong praktisan ng sayaw eh. Maluwag kasi dito saka mahangin, perfect talaga sa mga ganun. "Hayy." nasabi ko sa sarili saka tinignan ang kabuuan ng campus. Mula kasi dito ay tanaw ang bandang harapan ng campus namin.

Palagi namang anak ang tawag niya sa mga estudyante niya. Tumango ako at tipid na ngumiti. “Leana, you’re the top of the school. A lot of students consider you as a role model. I hope you get back to your usual self soon. I’m not saying this because I don’t want the school to lose its pride. It is because I’m concerned.” “Thank you po.” Nginitian niya ako ng matamis bago tumalikod at naglakad palayo. Napapansin na nila? Grabe naman. Inililihim ko nga eh dahil ayokong mag-alala sila o magtaka sila kung ano ang nangyayari sa akin.

Bahagya pang naka kunot ang noo nito. Sa dinami rami ba naman nang pwede nitong i- akala sa kanya, ay ang pagiging estudyante pa talaga? 'Ano ba ako? Mukhang bata lang?' piping bulong niya sa sarili, at tila gusto niyang mag protesta sa sinabi nito. Tumikhim muna sya bago muling sumagot.

Anong klaseng hangin ang umihip sa utak nito para maging mabait ito sa kanya at nagiging madaldal na? Hindi niya na lang ito binara at sinagot na lang ang tanong nito. “Parte kasi ako ng student’s council sa school. Kahit na gusto kong magpahinga, they won’t let me, telling me that I have a responsibility I need to partake. Hindi ko namang pwedeng bumalik ako ng Manila para sa kanila. May thesis pa akong need ng revision. Nakakapagod ang buhay ko.” “And how does it connect to the pictures you’re taking?”

Kahit sandali lang, nakahinga ako nang malaya-wala si Asmodeus sa tabi ko, at para bang may sariling mundo ako ngayon, kahit ilang oras lang. Habang naglalakad ako papasok sa campus, pinagmamasdan ko ang paligid. Ang mga estudyante na nagmamadali, ang mga guro sa harap ng building, at ang tunog ng mga yapak sa sementadong daan-. May kaba man sa dibdib, may maliit na ngiti rin sa labi ko. Simula ito ng bagong chapter sa buhay ko bilang nursing student, at kahit sandali, ramdam ko ang kalayaan.

Naging karaniwang panunukso na lang din ang lahat para sa akin. Sa kasalukuyan ay fourth year high school na ako. Hindi naman kalayuan sa amin ang paaralan kaya nagtyatyaga na akong lumakad araw-araw. Tiis-tiis lang kahit walang baon. Hindi naman kasi importante ang baon para sa akin e. Ang mahalaga ay ang sipag at tiyaga kapag nag-aaral. At the end of the day kasi, hindi naman ako gutom kahit hindi ako nakapunta ng canteen para magsnacks.

“And of course, alam ko naman na wala kang pakialam.” For a while, he sounded a bit hopeless when he said the last sentence. Pero mas pinili kong ibaling ang tingin ko sa labas. I couldn’t handle this right now. Walang umimik sa pagitan naming hanggang sa makarating kami sa university. Bumaba ako nang parang lumulutang. Ang daming estudyante, maingay, at masyadong makulay. Masakit sa mata pati na rin sa tenga.

Ni minsan hindi ko man lang narinig na nakipag-basagulero ito kahit na ang totoo galing din ito sa mayamang angkan. Marami kaming mga ka-classamates niya ang nalilibre niya ng mga pagkain kapag nakakasabay namin siyang kumain sa canteen. Iyun nga lang dahil pahinto-hinto ako sa aking pag-aaral, hindi na ako nakasabay sa kanya hangang sa napag-iwanan na ako. Twenty two years old na ako ngayun pero nasa third year pa rin ako sa kurso kong business management. Minsan, parang gusto ko nang sumuko. Ang hirap ng ganito. Pahinto-hinto sa pag-aaral at minsan aminado ako sa sarili ko na nawawalan na din ako ng gana na mag-aral.

At ang pinakamatagal ko nang hinihintay, sa pag-uwi ko rito ay planado ko na ang mga gagawin bukod sa pagtatrabaho at normal na buhay ko. Ang paghahanap sa mag-ama ko. Napabalik ako sa huwisyo nang malakas na magtawanan ang mga estudyante ko, teka ano na palang nangyari? Nakita ko na lamang na naupo na ang isa kong estudyante at tumayo naman 'yung batang na-late na bida-bida na sinabing kapangalan ko raw ang aso niya. --

Typical Suarez. Hindi ko mapigilan ang sumagot sa note niya. You're an asshole that's why you're bored - EDZ Napatitig ako sa blankong papel at nagsimula ng magsulat ng isang tula. I read my own title and I don't know why I suddenly felt how empty my heart is. 'Go Beyond Limitations'