Poem About Student Life Novels & Stories

Anong klaseng hangin ang umihip sa utak nito para maging mabait ito sa kanya at nagiging madaldal na? Hindi niya na lang ito binara at sinagot na lang ang tanong nito. “Parte kasi ako ng student’s council sa school. Kahit na gusto kong magpahinga, they won’t let me, telling me that I have a responsibility I need to partake. Hindi ko namang pwedeng bumalik ako ng Manila para sa kanila. May thesis pa akong need ng revision. Nakakapagod ang buhay ko.” “And how does it connect to the pictures you’re taking?”

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

Bills piled up on the table, and my landlord's not-so-friendly warning about overdue rent echoed in my head. "Perfect," I sighed, filling my instant noodle with boiling water. "Dream life unlocked. Broke, jobless, and single. Triple threat." Nakaupo lang ako habang titig na titig sa aking marangyang hapunan. Dahil sa kawalan ko ng gana ay hindi ko na tuloy maiwasan isipin ang naging buhay ko noong college. Those late nights studying, the countless lesson plans, the dreams I'd once had of shaping young minds.

Dahan-dahan siyang napatayo. Sa labis na lakas ng tinig, hindi siya maaaring magkamaling nasa malapit lamang iyon. Na tila’y nasa loob lamang ang mga iyon ng unibersidad. Na nasa harapan lamang iyon ng kanilang kinabibilangang gusali. Napahinto siya; halos hindi lumanghap ng hangin. Ano . . . ano’ng mayroon sa kanilang paaralan?

Tawa nito at sumabay pa ang mga estudyante na nakikinood. Wala ba silang balak na tulungan ako? Ah-ha-ha ano ba ang inaasahan ko? Tutulong ba sila sa PINANDIDIRIAN nila? No, imposible iyon. Kung sa w*****d life siguro pwedeng baguhin ang pangyayare ngunit iba 'to eh. Real life to. Mahirap takasan ang mangyayare. Kasalanan ko itong lahat...

Marami pa akong gustong marating at maabot sa buhay. Unang-una na roon ang makapagtapos sa kolehiyo. Pero mukhang sa ngayon, ay malabo pa iyong mangyari. Sa estado kasi ng aming pamumuhay, ay parang malabo pa talagang matupad ko ang pangarap kong iyon.

Parang hindi na ako nabubuhay nang totoo—survival mode lang, isang araw sa isang pagkakataon. Lahat ng tao sa paligid ko mukhang naka-move on na, pero ako? Parang stuck ako sa never-ending na cycle ng heartbreak. Ang mundo ko ngayon ay madilim at malamig, at pakiramdam ko mag-isa lang ako. “Miss Sharp, are you okay?” tanong ni Mark, isa sa mga estudyante ko.

Lalong lumakas ang tawanan naming lahat. Habang nakikinig ako sa walang katapusang asaran nila, hindi ko napigilang mapangiti. Minsan ay nakakalimutan kong ganito dapat kasimple ang buhay. Walang iniisip na negosyo. Walang iniisip na trabaho. Walang iniisip na mga responsibilidad na naghihintay sa akin sa labas ng campus. Sa mga sandaling ito, isa lamang akong ordinaryong estudyante na kasama ang kanyang mga kaibigan.

Contrary to what she is, this woman is a pure best friend. Nang dumating na ang order namin, nag-usap lamang kami ng tungkol sa mga chismis meron ang ibang mga department since malapit na ang Intramurals. The university has been so busy the last few weeks and students are all enjoying the temporary break. But worse comes next, midterm will soon come so there are also some, or maybe few students, who are idling and staying inside the library. As for Lorraine and I, we are both good in cramming kaya habang may oras kaming gumala, then we’ll take advantage of it. We don’t do pure academics here, it’s ‘lakad with acads’ that we keep on telling ourselves. It’s like, we wanted to become successful

I wasn't able to finish my college, knowing that I am running for suma cum laude. I wanted to fit to the youth Jose Rizal called 'hope'. A lot of people envied me, loathed themselves for not being me. Tapos heto, heto ang nangyari. If this life of mine is not a hell then I don't already know what to call it. And if it's unreasonable to feel miserable, then fuck off, Universe! Sit in a cactus.