Poem About Student Life นิยาย & เรื่องราว

“Sabagay consistent top sa President’s List sa buong campus. Kulang na lang uno lahat ang grades. Pero hindi iyon ang gusto kong sabihin. Kilala ka sa buong campus ng College of Medicine at iba pang colleges na masungit, suplada, walang kaibigan at anti-social. Have you realized that?” “Why not? Sinadya kong maging gano’n hanggang sa nasanay na ako na tutukan lang ang pag-a-aral ko, ang sarili kong buhay kaysa pansinin at pakialaman ang buhay ng iba. At alam kong ikaw ay busy.” “Busy saan?” “Sa pangingialam sa buhay ko? Kilala mo ako hindi kita kilala. Ibig sabihin pinakikialam mo ang buhay ko habang ako walang kaalam-alam sa’yo.””

Hindi ko na kailangang maghanap dahil ang mga babae ang kusang lumalapit sa akin. Inilibot ko ang aking tingin sa paligid. I wonder why my sister wants to stay in such a crowded place? Ang iingay ng mga studyante na ginawang tambayan tong coffee shop. Students nowadays, puro pagpapasarap lang sa buhay ang alam.

patuloy na sambit ni sir sa harap ng klase. Four years in university and I have seen students crying in the comfort room, roofdeck, gymnasium and other corner of this place. University is cruel. The snake culture, sick teachers, family problems, GPA and anxiety, for the future to take away all of your happiness and kill your will to live. The saddest thing I have ever seen.

Anong klaseng hangin ang umihip sa utak nito para maging mabait ito sa kanya at nagiging madaldal na? Hindi niya na lang ito binara at sinagot na lang ang tanong nito. “Parte kasi ako ng student’s council sa school. Kahit na gusto kong magpahinga, they won’t let me, telling me that I have a responsibility I need to partake. Hindi ko namang pwedeng bumalik ako ng Manila para sa kanila. May thesis pa akong need ng revision. Nakakapagod ang buhay ko.” “And how does it connect to the pictures you’re taking?”

Minsan, napapatawa niya ako sa kanyang mga kwento, lalo na kapag binabanggit niya ang mga simpleng bagay na nagbibigay kulay sa kanyang buhay bilang isang estudyante. "I'm trying my best, Ate Esme," sabi niya habang pinaglalaruan ang isang hibla ng buhok. "Minsan, ang hirap mag-balance ng school at personal life, lalo na when you feel like you have to prove something to everyone."

Contrary to what she is, this woman is a pure best friend. Nang dumating na ang order namin, nag-usap lamang kami ng tungkol sa mga chismis meron ang ibang mga department since malapit na ang Intramurals. The university has been so busy the last few weeks and students are all enjoying the temporary break. But worse comes next, midterm will soon come so there are also some, or maybe few students, who are idling and staying inside the library. As for Lorraine and I, we are both good in cramming kaya habang may oras kaming gumala, then we’ll take advantage of it. We don’t do pure academics here, it’s ‘lakad with acads’ that we keep on telling ourselves. It’s like, we wanted to become successful

Bills piled up on the table, and my landlord's not-so-friendly warning about overdue rent echoed in my head. "Perfect," I sighed, filling my instant noodle with boiling water. "Dream life unlocked. Broke, jobless, and single. Triple threat." Nakaupo lang ako habang titig na titig sa aking marangyang hapunan. Dahil sa kawalan ko ng gana ay hindi ko na tuloy maiwasan isipin ang naging buhay ko noong college. Those late nights studying, the countless lesson plans, the dreams I'd once had of shaping young minds.

Dahan-dahan siyang napatayo. Sa labis na lakas ng tinig, hindi siya maaaring magkamaling nasa malapit lamang iyon. Na tila’y nasa loob lamang ang mga iyon ng unibersidad. Na nasa harapan lamang iyon ng kanilang kinabibilangang gusali. Napahinto siya; halos hindi lumanghap ng hangin. Ano . . . ano’ng mayroon sa kanilang paaralan?

Alas nuebe ang unang klase ko ngayong araw kaya meron pa akong 30 minuto para maglakad papunta sa aming classroom. Isang karaniwang umaga lang sa unibersidad ang maaabutan ngayon. Students laughing and talking like they haven't seen each other for decades, they're so noisy. I can see others flirting at the corridor, not minding if they are in public or not. Ang iba naman ay may dalang papel o libro na kanilang binabasa. At ako na mag-isang naglalakad sa gitna nila. Everyone looks happy with their own circle of friends. Minsan naiinggit ako pero madalas ay wala lang talaga akong pakialam. Ayaw ko na may dadagdag pa sa iisipin ko. I just want to

Tawa nito at sumabay pa ang mga estudyante na nakikinood. Wala ba silang balak na tulungan ako? Ah-ha-ha ano ba ang inaasahan ko? Tutulong ba sila sa PINANDIDIRIAN nila? No, imposible iyon. Kung sa w*****d life siguro pwedeng baguhin ang pangyayare ngunit iba 'to eh. Real life to. Mahirap takasan ang mangyayare. Kasalanan ko itong lahat...