Poem About Student Life 소설 & 이야기

Kanina pa ako wala sa sariling naglalakad sa gilid ng kalsada at hindi ko na alam kung saan pa ba ako idadala ng aking mga paa. Bumungad sa akin ang napakalaking unibersidad na may malaking karatulang Worth Life University. Nakaukit ito sa kaligrapiyang pamamaraan na may pinaghalong kulay asul at puti. Mas lalo itong nakakahalinang tignan dahil sa magandang unbersidad na nakaguhit sa likod ng naglalakihang letra. Binaling ko ang aking paningin sa mga estudyanteng labas-masok sa unibersidad na iyon tsaka sila wala sa sariling pinagmasdan. Dumaan sa harapan ko ang limang dalagita na masaya at tuwang-tuwang nagkwe-kwentuhan tungkol sa nangyari sa araw nila, mga binatang nag-uunahan at naghahabu

Ang pasasalamat ko na banggit sa hangin kasabay ng pagbuka ng bibig ko. "Inaantok pa ako. Buwesit naman kasi na student life na ito. Bakit pa kailangan pumasok sa paaralan? Hindi nalang magdiretso sa paghahanap ng trabaho." Ang reklamo ko sa aking sarili saka tumayo na ako mula sa aking higaan. Inayos ko na muna ang aking hinigaan saka ko na kinuha ang tuwalya sa gilid nitong kwarto ko.

Natawa nga ako dahil nagmumukha kaming nalalaro sa gitna. Today I can eventually say, the last page of my high school life ends here. Now, another experiences and battles will be face as another book opens up. College life, here I come.

“You’re too hard on yourself. You’re home. You must take a break for a while. Dibale nang ma stress ka ulit sa school. Make home a place where you unwind. Not where you throw your stress at.” Inalok ko ang tsaa sa kanya at kunot noo naman siyang bumangon. “You’re not even doing bad. You just feel like it because some students are smarter than you. You don’t have to always be on the top. I think college is all about actually surviving it. Not a competition of who's smarter and who's not.” “Did you fail all of your subjects?” “No.” “You just failed one quiz right?” tanong ko at tumango siya.

Gusto ko sana sabihin sa kanila pero hindi naman sila nagtatanong, at isa pa hindi naman na 'yun mahalaga dahil tapos na ang chapter ng buhay ko na 'yon. Halos lahat ng estudyante napapatingin sa'min kapag dumadaan kami. Kumalat na yata ang balita na sinabi ko kay Winter kanina. Expected ko na na mangyayare 'yun at wala rin akong pakialam kung malaman ng buong mundo. And I think this is better. Walang manggugulo sa'kin. Walang mangbubully. Walang kahit ano. Tahimik ang buhay. Katulad ng dati. Sa dati kong school.

she said followed by a humorous laughter, umirap na lang ako. “How I wish,” I muttered at itinuloy ang pag kain. Maingay ang cafeteria, dahil maaga pa, maraming students sa paligid, most of them were just hanging out, probably waiting for their first classes. Sa Id lang naman malalaman kung ano ang course mo, since wala kami uniform, minsan mahirap din mag isip nang damit, mag mix and match araw araw.

Samantalang siya ay dalawampu't isang taong gulang pa lamang—mas nababagay pa rin siya sa buhay sa paaralan. Sa eskwelahan, kahit pa simpleng puting t-shirt lang ang isuot ng mga estudyante, ramdam mo pa rin ang liwanag ng kanilang kasiglahan. Ang mga kabataang tulad niya ay puno ng enerhiya, parang araw na nagbibigay liwanag at inspirasyon sa bawat isa.

I sighed in frustration. "Looking at the beautiful sea. Holding a can of beer to ease my anxiety. I realized that I Still cannot see the real meaning of things that put through my shoulders. Although the sky reflects the tranquility, even the ocean waves tried to reached the sand. My eyes saw the visibility of a raging waves having the shadow of the sun. I am lost cause I felt the chain attached to me and I will never be free."napatulala lang ako lalo habang binibigkas ang sarili kong poem na nagawa sa pagmamasid sa paligid at pag iisip. "How to escape this kind of destiny? If my mind is troubled with uncertainty." I continued.

Muli ay hindi ko nagustuhan yon, at hindi ko man aminin, alam kong nakakaramdam ako ng selos dahil noon ay ganiyan din sya kung makangiti sa akin. We went on the next program, nagsimula na kaming kumanta ng graduation song at gaya ng inaasahan ay marami nga ang nag-iyakam, estudyante man, school staffs, at mga magulang. Maski ako ay naiyak rin naman dahil sa wakas ay natapos ko na rin ang high school at ngayon ay ang college life naman ang paghahandaan ko. Hindi lang naman dahil doon, naiyak din ako dahil may munting kirot sa puso ko dahil alam kong sa panibagong buhay na tatahakin ko ay hindi ko na makakasama si Kyline, gayong ipinangako namin sa isa't-isa na sabay naming tutuparin ang mga

Darating sa eskwelahan na mau sapat na baon. Their only goal is to study and do their best. Far away from mine which is to live and make sure that my life will be progressive. And in those moments where I find myself looking at them, I’ll realize how I’m way far ahead of them. How my living is significantly different from theirs. It must be good to live a luxurious life, I wonder. And I would always find myself imagining that. Dreams are free, after all.