Poem About Student Life Novels & Stories

Marami pa akong gustong marating at maabot sa buhay. Unang-una na roon ang makapagtapos sa kolehiyo. Pero mukhang sa ngayon, ay malabo pa iyong mangyari. Sa estado kasi ng aming pamumuhay, ay parang malabo pa talagang matupad ko ang pangarap kong iyon.

Parang hindi na ako nabubuhay nang totoo—survival mode lang, isang araw sa isang pagkakataon. Lahat ng tao sa paligid ko mukhang naka-move on na, pero ako? Parang stuck ako sa never-ending na cycle ng heartbreak. Ang mundo ko ngayon ay madilim at malamig, at pakiramdam ko mag-isa lang ako. “Miss Sharp, are you okay?” tanong ni Mark, isa sa mga estudyante ko.

Lalong lumakas ang tawanan naming lahat. Habang nakikinig ako sa walang katapusang asaran nila, hindi ko napigilang mapangiti. Minsan ay nakakalimutan kong ganito dapat kasimple ang buhay. Walang iniisip na negosyo. Walang iniisip na trabaho. Walang iniisip na mga responsibilidad na naghihintay sa akin sa labas ng campus. Sa mga sandaling ito, isa lamang akong ordinaryong estudyante na kasama ang kanyang mga kaibigan.

"Akala natin pagka-march, tapos na. Pero ang totoo, nagsisimula pa lang ang tunay na kalbaryo. Look at us, graduates na tayo pero parang mas lalo tayong naging alipin ng mga libro." Sumakay ako sa sasakyan ko nang hindi na nakikipag-usap nang matagal. Habang nagmamaneho ako pauwi sa condo, ang bawat kanto ng siyudad ay nagpapaalala sa akin ng mga panahong estudyante pa lang ako. Ang mga kapehan kung saan kami nag-aaral, ang mga bookstore na naging pangalawang tahanan ko.

Ibang-iba na siya. Umaabot sa aking pandinig ang halu-halong boses ng mga nasa loob—ingay na nabubuo kapag vacant ng klase o wala pa ang subject teacher. Wew, student life. I've been a student too. I can relate somehow. Though all of those are now just fading memories. Sinipat ko ang aking pambisig na relo—five minutes na lang ay seven twenty na. It would be the start of classes Ivy have said.

Ibang-iba na siya. Umaabot sa aking pandinig ang halu-halong boses ng mga nasa loob—ingay na nabubuo kapag vacant ng klase o wala pa ang subject teacher. Wew, student life. I've been a student too. I can relate somehow. Though all of those are now just fading memories. Sinipat ko ang aking pambisig na relo—five minutes na lang ay seven twenty na. It would be the start of classes Ivy have said.

"Pwede naman tayong pumasok sa unibersidad na naka convoy ang sampung gwardiya at sumasakay sa pribadong sasakyan. Bakit kailangan pa nating magpanggap na mga simpleng estudyante at itago ang apelyido natin sa karamihan." Ngumiti nang napakatamis si Mikaela at inabot ang ibabaw ng kamay ng kanyang kakambal para marahan itong pisilin. "Kuya gusto ko lang naman makaranas ng normal na buhay estudyante kahit sandali. Gusto kong makahanap ng mga totoong kaibigan na lalapit sa akin hindi dahil sa pera ng pamilya natin kundi dahil sa kung sino talaga ako bilang tao. Wag ka na masyadong mag aalala dahil kasama ko naman ang pinakamagaling na bodyguard sa buong mundo. Ikaw."

Everyone fell silent, all eyes fixed on me. "Thank you," I began, my voice steady yet filled with emotion. "Today, as we stand on the threshold of a new chapter, I find myself reflecting on the journey that brought us here. We've weathered storms of exams, danced with the thrill of discovery, and forged enduring friendships. But there's something else that has been a constant companion — the pressure to be the best." A knowing nod passed through the audience, as if each person had felt the weight of expectation at some point in their academic journey.

Pagpasok ko sa gate, ramdam ko agad ang sigla ng mga estudyante, at sa malayo’y nakita ko ang kambal na sabik na sumalubong sa amin. Pagdating namin sa university, ramdam ko agad ang ingay at kasiglahan ng paligid. May mga estudyanteng nagmamadali sa klase, may iba namang nakatambay sa ilalim ng puno habang nagtatawanan. Ang amoy ng kape mula sa maliit na café malapit sa gate ay sumalubong sa amin, halatang paboritong tambayan ng mga estudyante. Pag-park ko ng sasakyan, halos hindi pa ako nakababa nang makita ko na ang kambal. Kumakaway na sila mula sa malayo, parehong nakangiti at tila sabik na sabik.

Ganito kami kasaya na sa wakas ay mga degree holder na kami. College life is one of the worst part of my life as a student. Hindi naman ako bobo, sadyang nakakalusaw lang ng braincells sa dami ng gagawin. Kaliwa't kanang ipapasa. Reporting doon, exam at quiz dito, roleplay dito, sayaw diyan. Hays! Basta ang dami kaya deserve naming magsaya ng matagal dahil after this, back to normal na naman. Well, we don't have any plan yet.