Poem About Student Life Novels & Stories

sabi ni Edward habang iginiya ang dalawa papunta sa kanilang upuan. Habang naglalakad, napalinga-linga si Pealle sa paligid. Nakaka-miss din pala ang buhay-kolehiyo, naisip niya. Ang ingay ng mga estudyante, ang mga pamilyar na mukha, at ang kakaibang enerhiya sa loob ng unibersidad. Marami rin siyang nakagawang kalokohan no'ng nag-aaral pa lamang siya.

Kahit sandali lang, nakahinga ako nang malaya-wala si Asmodeus sa tabi ko, at para bang may sariling mundo ako ngayon, kahit ilang oras lang. Habang naglalakad ako papasok sa campus, pinagmamasdan ko ang paligid. Ang mga estudyante na nagmamadali, ang mga guro sa harap ng building, at ang tunog ng mga yapak sa sementadong daan-. May kaba man sa dibdib, may maliit na ngiti rin sa labi ko. Simula ito ng bagong chapter sa buhay ko bilang nursing student, at kahit sandali, ramdam ko ang kalayaan.

sagot ni Jessica habang sumulyap sa magkaibigang binatilyo at dalagita sa katabing mesa. "Kung nakita mo sila, gano’n din halos ang itsura ko noon." Sa totoo lang, kadalasan sa high school life ay inuubos sa tambak ng assignments at pagsusulit. Nakakainip, paulit-ulit, at parang walang katapusan. Ang tanging pahinga lang ay ang oras ng pagkain—doon lang nagkakaroon ng halakhakan at kasiyahan.

"We haven't enjoyed our student days enough yet." School days were pages in battlefield. Students risked their freedom to enjoy in exchange for high grades. Pero kung tutuusin, iyon din ang panahon na punong-puno nang napakaraming mga ala-ala. Memories of sacrifices, pain, and struggles, but there were also happiness, excitement, and completeness. Studying made me feel so alive. Hindi dahil madali, pero dahil doon ako masaya. "Halos buong college nga tayong naging abala sa pag-aaral." Pagpapaalala ko sakanila habang natatawa. "Kaya sige, payag din ako diyan!"

BREE LIVING is so freaking expensive. Life will give you a bill so long, you'll end up broke. Literally and figuratively. I embody it–the brokenness, as I stand in front of our campus gate waiting for Lev, pacing back and forth. Seems that I paid handsomely just for a glimpse of happiness pero mukhang galit at pagkawasak ng puso ang maiuuwi ko?

" Kinabahan siya at mababawasan ang sahod niya. "Hija, alam ko ang buhay estudyante lalo na at college ka. Sa ngayon ay wala pa gaanong activities and kailangang aralin. Huwag kang nag alala at hindi mabawasan ang sahod mo." "Po?" Nagulat siya sa sinabi ng ginang.

Sa unang buwan ko bilang college student, normal naman ang lahat. Maraming mga pamilyar na mukha ang nakikita ko sa loob ng unibersidad na ito na nagmula rin sa paaralang pinasukan ko noon. Maayos ang lahat. Tama lang. Hindi masaya pero okay na. Iyong tipong ngumingiti ka pero hindi mo kayang tumawa. Iyong nabubuhay ka lang dahil hindi ka pa namamatay. Iyong tipong sumasabay ka na lang sa agos ng buhay.

But at least I am already a twenty-five year old guy and have a stable life. I’m no longer a child like them who is still at school and learning to become an adult person. Right? At kung lalandi man ako sa iba ay hindi rito sa paaralan. “We don’t need that, students. Makikilala ko naman kayong lahat sa recitations and attendance.” napangisi ako sa sarili nang mabanggit ko ‘yon.

“So youʼre student, huh.” Hindi ako nakasagot. Wala akong lakas para magsalita. Ang tanging kaya ko lang gawin ay sumabay sa kaniyang ritmo. Sa bawat pagbaon niya, tila ba nawawala ang lahat ng bigat ng buhay ko sa labas. Dito, sa dilim na ito, wala akong iniisip na tuition, walang landlord, at walang nanay na pumatay sa tatay ko. Ang tanging totoo lang ay ang init na nararamdaman ko ngayon.

Dahan dahan siyang yumakap dito. At agad siyang niyakap pabalik ni Nando. Mas mahigpit. Mas matagal. Parang gusto nitong ikulong siya sa mga bisig nito at huwag nang pakawalan kailanman. Kinabukasan. Normal na normal ang campus. Parang walang nangyari kagabi. May mga estudyanteng nagkukwentuhan. May naglalakad sa hallway. May nagtatawanan.