Poem About Student Life Romane & Geschichten

Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay. Pero napangiti siya nang bahagya sa sarili niyang isip. Hindi pa ba totoong buhay ang dinadaanan niya? Simula first year college, siya na ang nagpapaaral sa sarili niya. Siya ang nagbabayad ng tuition. Siya ang naghahanap ng part-time. Siya ang nagtitipid para may pambaon. Wala siyang magulang na naghahatid. Wala siyang magulang na magbibigay ng allowance. So ano pa ba ang tinatawag nilang “real world”?

Wala na akong lakas to even pretend to look cute today. By the time I leave the dorm, medyo umaaraw na, but the ground is still wet. The smell of damp soil fills the campus air, and usually gusto ko yung amoy na ’yun. Soothing. Peaceful. Pero ngayon, it just reminds me of last night. I walk to class slowly, each step heavier than the last. Students pass me, laughing, talking about exams, org events, crushes. Normal life. A world still spinning.

Those sleepless nights for reviewing, for doing the projects, submitting sobrang nakakapagod. Hindi talaga madali ang buhay kolehiyala. You will live alone, adjust to the new environment and adjust to new people around you. Ang nakasanayan ko noon, si Mama ang nagsasaing at nagluluto ng ulam. Ngayon, ako na lahat. Kailangan kong gumising ng maaga para magsaing, it's either magluto o bumili ng ulam. Labhan ang mga damit at minsan kapag nagkakasakit ka walang Mama na nag-aalaga.

Why I felt torned into pieces, a fragile that might broke in any minute. It was very far from my life before.I am just a nobody and a loner in human world, I don't have friends nor lover.A simple student who wants to graduate, a person who ignores chances and just facing the truth that everything will be turned out on something bad.And I really don't expect that I'm going to fall in love either. I really don't expect to love,to care and be needy to someone.

She never imagined someone would see her beauty as a bad thing. Back at her tiny apartment, she let out a long sigh. Another rejection. She was so exhausted from all these failed applications. This wasn’t the life she imagined after college. She used to think life would be all rainbows and butterflies. But reality? It was a slap in the face—cruel and unfair. Her classmates all had jobs they wanted. Meanwhile, she couldn’t even land a low-level position without being humiliated. Her stomach growled loudly, breaking the silence. She pouted and dragged herself to the kitchen, half-hoping for some food to magically appear. But of course, her fridge was as empty as her wallet.

Isang maaraw na hapon sa unibersidad. Punong-puno ng mga tao ang paligid—mga magulang, kapatid, kaibigan, at mga mahal sa buhay na nagtipon-tipon upang saksihan ang pagtatapos ng mga estudyanteng minsan ay nangarap lamang makatawid sa kolehiyo. Sa gitna ng masayang kaguluhan, naroon sina Danielle, Clark, at ang kanilang mga kaibigan—handa nang harapin ang bagong yugto ng kanilang mga buhay.

Ang kaniyang mga mata ay napuno ng malalim na pag-iisip at pag-uusisa tungkol sa nakaraan ng dalaga. Sumagot naman ang babaeng estudyante sa kaniyang tabi, "Ano naman ngayon kung totoo man 'yan? Kung ang lahat ng nakatira sa paligid ko ay mga tsismosa, mapanghusga, at madaldal na lalaking katulad mo, tiyak na madedepress din ako sa buhay at gugustuhing mamatay na lang..." "Hoy, ikaw...!"

Being a student in this Academy is a pleasure for me. Hindi ko alam kung bakit ang gan'to ang nararamdaman ko rito, ngunit napakasaya ko dahil parang unti-unting nabubuo ang kasiyahan sa 'kin. Parang dito ko nahanap ang saya sa 'king buhay. Ang kapiraso ng aking buhay. Dito ko unti-unting nahanap ang saya na no'n pa man ay hinahanap-hanap ko pa. Pero hanggang ngayon ay pakiramdam ko may kulang pa rin.

Noon, hindi ko alam kung kaya ko bang mag-isa sa college. Ngayon, kaya ko nang magsalita sa klase nang hindi nanginginig. Kaya ko nang magturo ng mga bagay na natutunan ko rin. Kaya ko nang magsabi ng hindi nang hindi nagso-sorry. Pero kahit ganoon, may mga bagay na hindi nagbabago. Sa sketchpad ko, isinulat ko... “Some summers stay with you forever. Some names too. Even when you try to bury them under exams and org projects, they stay. Like roots you can’t pull out.”