Poetry For Self Novels & Stories

Dahil sa mundong ginagalawan namin, hindi na namin alam kung alin ang totoo. Hindi lahat ng nakikita namin ay totoo. This is an entertainment world. We’re all belong to that world, kung saan marami sa’min ang nagpapanggap. Minsan nga baka isa rin ako sa mapangpanggap na tao. Dahil sa pagiging artista ko, hindi ko na kilala ang sarili ko. “Flowers for you,” aniya saka inabot ang pompom na bitbit niya.

At tinadyakan ko ito sa likod ng tuhod niya pagkauwan ay siniko ko ito sa likod ng leeg nito dahilan para mapaluhod ito. Ningisihan ko lag ang harapan ko na ngayon ay may bahid na galit at nandidilim ang mukha. Inilipat ko ukit ang tingin kay Black o kung sino man siya. "Gaya nga ng sinabi mo hindi mapagkakatiwalaan ang nasa paligid ko..." saad ko rito na ngayon ay umiimpit sa sakit. Akma na sana akong tatalikod ng may maalala ako. "And by way, you don't know me will...the way I don't know myself either...kaya wag mong pangunahan ang sarili ko."

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

I'm not perfect, I have flaws, I have sins and I am mute. I have nothing to offer but only myself and my sincerity in this cruel world. At kahit alam kong napaka-imposible mangyari... sana may taong tatanggap sa akin bilang ako. Iyong hindi magsasawa sa akin sa kakakumpas ko ng mga kamay para lang magkaroon kami ng komunikasyon, o 'di kaya 'yong hindi mapapagod umintindi bumasa ng bibig ko kahit na walang lumalabas na tunog. Iyong pwede kong gawing model kapag nasa mood talaga ako magpinta. Naging malupit sa akin ang mundo at sana dumating ang taong magiging pahinga ko sa araw-araw.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Nang makita ko ang mga ito, dali-dali kong dinala paisa-isa sa aking silid. Wala naman akong problema o baka ayaw ko lang aminin sa aking sarili na may problema ako. Sobrang bigat ng pakiramdam ko. Hindi ko alam kung tama bang nararamdaman ko ito. Kaya imbes na magmukmok ako buong araw, susubok nalang akong gumawa ng painting para maalis ang isip ko sa mga nangyari. Buo ang loob ko na magpinta. Hinayaan ko lang ang aking sarili na ihayag ang aking nararamdaman sa pamamagitan ng aking ginagawa.

Ang bagong siya ay isang bagyo na handang lumamon sa sinumang tumawid sa kanyang landas—malaya, walang takot, at puno ng apoy na handang sumunog sa lahat ng nakapaligid sa kanya. Sa bawat paghampas ng musika at pagpatak ng alak, paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili: “Wala nang makakasakit sa akin. Wala nang makakabasag sa akin. Dahil ako na ang gumawa ng pader sa paligid ng puso ko, at ang pader na ito ay gawa sa apoy at bakal.”

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Kinutusan ko naman ang sarili na hindi talaga ako nanaginip na nangyari na talaga 'yon kagabi. Dahan-dahan akong bumangon. Napahinga ako ng malalim ng maka-upo ako sa gilid ng kama. Dahan-dahan akong tumayo at halos mawalan ako ng malay sa sobrang sakit. My knees wobble the reason why I feel in the mattress.

Dion's POV "...You have a lot to say with your eyes. I'm particularly taken with your frowning expression. Unique and stunning that you stand out from the crowd." I read aloud the final stanza of my fourth poem. I've been writing since this morning, and my mind and hands seem to be working nonstop to create poetry. To be honest, I'm very productive right now. It's amusing how many ideas pop into my head. "Hep, hep, hep! And who's that lucky person you dedicate that poem to, huh?" Dad's sudden appearance behind me surprised me.