Priceless Moments Meaning Novels & Stories

"Mukhang matagumpay ang lahat, at maraming tao ang nag-enjoy." "I’m glad na nagustuhan mo," sabi niya. "Minsan, kailangan nating maglaan ng oras para sa mga ganitong pagkakataon upang maipakita ang pagpapahalaga sa isa’t isa." "Tama," sabi ko. "Ang mga ganitong moments ay talagang nagbibigay ng halaga sa ating trabaho at sa relasyon natin sa bawat isa."

"Athena! No! Please! I'm begging you! Don't leave me! No!" Naririnig ko pa rin ang sigaw niya kahit hindi ko na maidilat ang mga mata. Nararamdaman ko pa rin ang mahigpit na yakap niya habang unti-unting nawawala ang aking diwa. Sometimes, it's not always a happy ending. Kahit gaano kalayo ang tinakbo namin ay siguro hanggang dito lang kami. I will treasure every moments with him. Hindi man kami hanggang sa huli, masaya ako na minsan ko siyang nakasama. I realized, we should value every second we have with our loved ones. Because in life, there are no replay and rewind, only flashbacks.

“Lahat ng pinagdaanan mo, lahat ng natutunan mo, lahat ng nakamit mo ngayon… worth it lahat iyon.” Umupo kami sa isang mesa sa gilid ng backstage. Kumakain ng konti, nagkukwentuhan. Simple lang ang moment, pero ramdam ko ang bigat at halaga nito. Wala nang sigawan, wala nang tampuhan. Ang meron na lang ngayon ay katahimikan at pagmamahal.

Napangiti ako nang malungkot nang may mapagtanto. Life is nothing but moments. Every time you spent with your loved ones is just a moment. The argument you had with your friends or even your family is just a moment. Every ups and downs and everything in between is just a moment. Ang bawat oras na kasama mo ang mga taong mahalaga sa buhay mo ay isa lamang pagkakataong ipinagkaloob sa atin. Maaaring maalala mo ang mga pagkakataong ito at maaari ring hindi, but what you will remember for sure are the people whom you've spent those moments with and the way you felt.

Hindi awkward, kundi parang may respeto sa pagitan nila. Bahagyang lumambot ang tingin ng lalaki, parang may natamaan sa loob niya na hindi niya inaasahan. “You have a point,” sabi nito, mas mahina na ang boses, parang nag-iisip. “Yung best moments sa buhay… usually may dalawang bagay, celebration…” bahagya niyang tinapik ang mesa gamit ang mga daliri, “...at mga taong mahalaga.”

“A-ang liit-liit ko na... S-sobrang baba na ng tingin ko sa sarili ko p-pero may mas iliit pa pala 'ko…” Umiiyak na turan ko habang nakatayo lamang si Xence sa harapan ko. Napaiwas ito ng tingin bago marahang umupo sa harapan ko para magtapat ang mga mukha namin. Mas lumapit pa ito para alalayan at aluin ako pero pumipiglas ako sa mga hawak nito. “You're priceless for me, Bellissima… No amount of money can buy your smile, your pureness, your heart… No one can even buy you, Bellissima. Kahit ako, wala akong karapatan at hinding hindi kita mabibili...”

At nadouble nga ang pagiging matatag mo dahil sa akin. Kuya, may mga moments tayo na di ko makakalimutan. Memories of pure joy, like a beautiful moments na kala nga natin di natamasa ang pangit na buhay na dumating sa atin. Moments of emptiness, longing for someone to understand a world beyond all contemplation. Di ko makakalimutan ang pa-ice cream mo lagi kapag umiiyak ako. Moments of sadness, lost in an abyss far deeper and more terrifying than even the darkest of worlds.

Hindi ko na kailangang punasan ito dahil ang hangin na ang tila pumapawi sa mga luha ko. That will be my last moment with him. It was fun. If only I wouldn’t end my life tonight, I would treat that moment as ordinary. Because we always go out and hang out. It would be a simple hang-out day for us but since I knew it would be my last day with him, that became a hundred times more memorable and important to me.

“My prize possession, one and only. Adore you, girl, I want you . . .” Watching her, I felt a surge of gratitude. It was in these moments—filled with laughter and simple pleasures—that life felt truly beautiful. Ang tagal ko nang buhay sa mundo. Twenty-four years na, pero parang ngayon ko lang ‘to naramdaman. At nararamdaman ko 'to habang pinagmamasdan siya. “The one I can't live without. That's you, that's you . . .” Poppy’s eyes sparkled with wonder, and I knew that this day would be etched in her memory forever. Siguradong gano’n din ako.

Lalo na ang malamang birhen pa ito. He will never forget that priceless moment of his life. Ang matinding pagkasabik niya rito na hanggang ngayon ay parati niyang hinahanap-hanap. Kinagat niya ang pang-ibabang labi at mag-isang napangiti habang inaalala ang lahat, sa kung paano ito tumugon sa bawat haplos niya na tila ito napapaso. Sa mga yakap at mga halik niya, at sa bawat pag-ulos niya rito na masuyo nitong tinatanggap at sinasabayan.