Purple Screen Novels & Stories

‎Pagkatapos biglang nagkaroon ng static ang screen. ‎“No— no, wait!” ‎Mabilis akong lumapit. ‎Pero bago pa mawala ang video— ‎may isang bagay na nakita ko sa likuran niya. ‎Isang pintong bakal. ‎At nakapinta roon— ‎ang parehong simbolo sa pendant ko. ‎BEEP. ‎Namatay ang screen. ‎“CRAIG!” sigaw ko. “Nasaan siya?!”

Maya-maya, mula sa mahaba, patag, at nakabibinging tunog ng monitor, biglang nagbago. “Beeeeeeeeeeeeeeeeee—...Beep! “Beep!..Beep!... Beep!... Beep!” Ang pulang linya na kanina ay tuwid at patag ay biglang tumaas, gumawa ng matutulis na bundok sa screen. Ang numerong "0" ay biglang umakyat sa 38... 52... 68..." hanggang sa mag-kulay berde ang buong screen. Napahinga ako ng maluwag at ganon narin ang buong team habang ako ay ipinagpatuloy ko ang aking ginagawa.

At kahit pa nga may sakit siya ay hindi pa rin nito natatakpan ang kanyang kakaibang alindog. Hindi na nga napigilan pa ni Francis na abutin ng kanyang kamay ang screen ng monitor na iyon upang haplusin ang pisngi ni Sophia ngunit malamig na screen lamang nga ang kanyang naramdaman. Walang init, walang lambot at walang totoong koneksyon.

Pero sa mismong sandaling iyon, biglang nag-blackout ang lahat ng screen ng mga computer sa command center. “Anong nang—” tanong ng isa, pero napatigil nang biglang umilaw muli ang mga monitor. Sa halip na system dashboard, lumabas sa lahat ng screen ang isang animated cartoon character na nakatuwad, nakadila, pinapalo ang sariling puwit, habang nakangising parang nang-aasar. Tahimik ang lahat. Parang natulala ang buong IT team. Tumingin silang lahat kay Axel, naghihintay ng reaksyon.

Habang tumatagal, napansin niya ang isang maling linya sa pangatlong screen. "May mali dito," aniya, sabay turo. Napakunot-noo si Shaun. "Saan?" Tinapik ni Yesha ang screen, binura ang code, at nag-type ng panibago. Bago pa man siya pigilan ni Shaun, pinindot na niya ang enter. "Hoy, huwag mong—!"

Isang maliit, hindi kapansin-pansing red light sa gilid ng kanyang personal laptop ang patuloy na kumikislap sa dilim—isang tahimik, digital na saksi sa kanyang nalalapit na kapahamakan sa kamay ng keyboardist. ​Habang mabilis na nagta-type si Katrina sa kanyang penthouse sa Maynila, hindi niya napansin ang isang maliit na glitch sa kanyang screen—isang mabilis at pamilyar na pagkurap ng pixel na may kulay asul.

“Nasaan si Lucien? Sabihin mo sa kaniyang pumunta rito—ngayon na…” Isang kaluskos. Saka narinig ang boses ng lalaki mula sa background. “Who is it? Sabihin mo nagpapalit pa ako.” At sa ganoong paraan— Naputol ang linya. Nakatitig si Amara sa screen. Baterya: 1%. Isang pulang babala ang kumislap. Nawalan ng signal. Saka— Tuluyang nagdilim ang screen.

Pag-angat ko, agad ko itong hinarap sa camera. “Let me show you something.” Halatang dumami agad ang viewers base sa bilis ng galaw ng comments. “Innove Mobile sent this the other day,” sabi ko habang iniikot ang phone para makita nila ang likod. “Ito yung bagong model nila, and guess what… ang ganda niya.” Nilapit ko pa sa camera para kitang-kita ang kulay. Purple. Hindi naman sobrang dark, hindi rin sobrang light. Yung tipong classy pero cute.

malamig na sabi ni Sabrina. “Sorry po, Manager Carpio… binibilisan na po namin…” sagot ng isa. Dahil sa sinabi ni Sabrina, lahat sila napatayo. Pero bago pa sila makapagsalita nang maayos… Biglang may malakas na tunog. Bumagsak ang laptop sa sahig, diretso sa harap ng mga paa nila. Nag-blue screen kaagad ang monitor. “Manager Carpio! Anong ginagawa niyo?!” gulat na sigaw ng isa.

Nang matapos ang tawag ay muli siyang nahulog sa malalim na pag-iisip. KUMUNOT ANG NOO ni Crimson nang biglang lumitaw ang warning sign sa isang monitor. Nagkulay pula ang special led light na ikinabit niya sa isang bahagi ng dingding. Naka-konekta iyon sa monitor na biglang nagkaroon ng warning sign kaya kaagad siyang tumayo at humakbang palapit doon.