Purpose Driven Life Novels & Stories

"Gusto! Gustong-gusto ko! Inaalay ko ang aking buhay para sa trabahong ito! Ipapatunay ko sa iyo na karapat-dapat ako sa posisyong ito." "Rule number one. The assassin lives with a purpose. What purpose? Why do you wanted to become an assassin? Can someone tell me the answer?" "To terminate bad people. To clean the trashes that rests in the world." "Maging tagapagligtas!" "Lagi n'yong tatandaan, ang pagiging assassin ay hindi lamang para sa pansariling layunin kundi para sa lahat." "Kung gusto mo maging assassin, pagbutihin mo ang bawat ensayong ibibigay ko sa iyo. Ayoko ng palpak. Nagkakaintindihan ba tayo? If you want to become an assassin, then act like one."

Pinili kong ipahayag ang mga natutunan ko mula sa trabaho at kung paano ito konektado sa mga aral sa buhay. “Ang pagiging matagumpay ay hindi lang tungkol sa pag-akyat sa taas, kundi tungkol din sa pagtulong sa iba at pagbuo ng mas magandang kinabukasan para sa lahat,” sabi ko, tinitingnan sila na puno ng pagmamalasakit.

hindi ko na natapos ang gusto kong itanong sa kanya ng harapin niya ulit ako at magaang binigyan ng ngiti. "Ang gusto ko lang sabihin sa 'yo ay naka-plano na ang buhay natin umpisa pa lang. Talagang, minsan, may kailangan lang talaga tayo pagdaanan na hirap sa buhay natin. Dahil kasama iyon sa plano ng Tadhana para sa atin para mas maging matibay tayong tao at para rin mahanap rin natin ang sarili natin."

"Hindi mo naman maiintindihan itong designs ko. Bakit ba kasi you're so business minded? You always think about the pros and cons. You always think about assets and liabilities, Kairos, why don't you just use your imagination and your heart?" I use my imagination. I used it by thinking about my future. A family and now I have two beautiful kids and a lovely wife. My life is complete. Of course, I use my heart, I love my children, I love my wife – I mean I have to love her because if I don't hat will be wrong.

“Grabe hindi ko alam na ganito pala kahirap pumunta sa lugar na ‘yon. Parang hindi pa ata sapat yung kikitain natin sa pagbubuwis natin ng buhay sa pagpunta pa lang doon,” Naiinis man, wala kaming magawa dahil kung gusto naming kumita ng malaki, kailangan muna naming paangatin ang aming mga karanasan. Ito lang din kasi ang misyon na maari naming makuha ng araw na iyon. “Teka nga pala dre, ano nangyare sayo kanina? Ikaw ba talaga ‘yon? Nag-iba itsura mo, ano na naman nangyari sayo?”

Malaya akong magmahal, magbigay ng tawad, magbigay ng inspirasyon, at lahat-lahat para mai-offer ko sa buong mundo ang layunin kong dapat na gawin. Despite the hard times in our lives, we seldomly forget to see the good things. I know it's too blurry to see how to survive but isn't always about merely surviving. It's all about living. It's all about how you are existing at the moment, if we only die once? Then live now. I'm not saying that it will be easy, but take your time, after all this isn't a race, it's about championing your own path in the pursuit of your victory.

"EasyWrite had been my dream company, simula pa noon. I was just a ghost writer before. And who would have thought that I could comw this far? Makapagtrabaho at makapag-publish lang ng libro ang pangarap ko pero ngayon higit pa roon ang natanggap ko. I don't deserved it, actually. But still, God gave me everything and I am so grateful up until now. But.. I had enough. I had more than enough. Maraming taon ang ginugol ko sa pagsusulat at passion ko but never did I gave up on it kahit pasukong pasuko na ako. Ni minsan hindi ko naisip itigil ang pagsusulat. Pero habang nakikita ko ang anak kong lumalaki, nakakasama ko ang mga taong nandiyan parati sakin.." Napalunok ako ulit. Ayokong umiyak. Ta

Bilin pa ni Jc. Lihim na napangiti siya. Dahil sa isang babae ay tila mapapadali ang misyon niya. Kung makikipagkita ito bukas, isa lang ang ibig sabihin nito— aalis ito ng mas kaunti ang bantay. May pagkakataon silang mahuli ito ng buhay. Kailangan nilang mahuli ito ng buhay dahil marami pa silang dapat malaman.

Isang malaking setback para sa isang lalakeng walang ibang pangarap kundi ang umakyat sa pinakatuktok ng corporate ladder. Pero ngayon, habang pinagmamasdan ko 'yung mga white tents na may maliliit na fairy lights para sa binyag bukas, narealize ko kung gaano kababaw 'yung depinisyon ko ng tagumpay noon. Ang tagumpay pala, hindi 'yung dami ng taong natatakot sa'yo sa tuwing papasok ka sa opisina. Kundi 'yung ganitong katahimikan—'yung alam mong ligtas ang asawa at anak mo sa loob ng bahay, at may komunidad kang unti-unting nabubuo sa labas ng sarili mong comfort zone. Si Celeste, sa simpleng determinasyon niya para sa center at sa farm, ang nagturo sa akin na ang totoong legacy ay hindi itin

Sa kanilang paningin, ako ay tila pumipigil sa pag-asenso, ngunit sa katotohanan ay sinisikap kong tiyakin na ang pag-asensong ito ay mananatili at hindi maglalaho sa isang iglap. “Ang mga hangganang itinakda natin,” dugtong ko pa, “ay hindi ginawa upang ikulong ang ating kakayahan, kundi upang bigyan ng puwang ang buhay na patuloy na umiikot. Ang ilog ay hindi lamang daluyan ng tubig — ito ang ugat ng lupa. Ang mga puno sa bundok ay hindi lamang kahoy — ito ang mga tagapag-ingat ng balanse. Kung aalisin natin ang mga ito, inaalis din natin ang pundasyon kung saan nakatayo ang lahat ng ating tagumpay.”