Putol Na Puno Drawing Novels & Stories

“Bakit gising ka pa?” “Nag-drawing po ako.” Lumapit siya at hinalikan ang noo nito. “Dapat tulog ka na.” “Last na po.” Inangat ni Nate ang papel. “Look.” Tiningnan ni Fiona ang drawing. Simpleng drawing lang ng bata. Stick figures. May isang babae na may mahabang buhok. Isang maliit na batang lalaki. At isang matangkad na lalaki sa gilid. Itim ang damit ng lalaki. May hawak itong chocolate sa isang kamay.

Napalunok ako nang makita ko ang mga lapis na puwede naming gamitin sa contest. Charcoal. Dalawa lang iyon at baka hindi ko pa makuha. Mongol??! What the fuck? Ano naman ang magagawa ng mongol para sa portrait? Kinakabahan ako at hindi ko mai-relax ang muscles ko. Baka manginig ang kamay ko kapag nag-drawing na ako. Isa-isang tinawag ni president ang mga mauunang kukuha ng lapis at sigurado akong unang mawawala sa table na iyan ang charcoal pencil.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Pagkatapos ng ilang sandali, wala pa ring maisip na kahit anong ideya o solusyon si Charlie. Subalit, isang kulay itim at puting sketch sa loob ng opisina ni Yolden ang nakakuha ng kanyang atensyon. Simple lamang ang pagkakaguhit nito at sa pamamagitan ng ilang strokes, nabuo ang isang anyo ng puno. Walang kakaiba sa itsura nito, madalas hindi masasabi ng kahit sino kung ano ang species ng puno dahil sa hugis nito.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

Bumalik siya sa mommy niya at dalawang kamay na inabot ang papel dito. “Look po, oh. That's him.” Proud niyang ipinakita sa mommy niya ang drawing ng daddy niya. Hindi malaman ni Rinoah kung paano itatago ang reaksiyon sa anak habang tinitingnan ang drawing nito. Noong una iyong ipakita sa kaniya ng anak bilog palang iyon para sa mukha at matang walang kulay. Ngayon ay kinulayan na nito ang pupil, kasing-kulay na iyon ng mga mata nito, mas madilim pa nga. May ilong na rin—isang bilog na mas mukhang oblong na pahiga at dalawang mas maliit na bilog para sa butas ng ilong.

Pitong araw siyang gumawa ng drawing ni Joshua sa easel niya, mula sa itsura ni Joshua noong una niya itong makilala hanggang sa lalaking nakasuot ng pulang shirt at naghihintay sa ilalim ng bintana. Ang lahat ng ito ay mga alaala na dumaan sa isip niya. Naalala niya ang lahat ng panahon na trinato siya ng mabuti ni Joshua, at… nagdrawing siya ng mga imahe ng gwapo at malamig na mukha ni Joshua. Pagkatapos, nilagay niya ang mga drawing na ito sa buong kwarto niya. Paulit ulit na sinasabi ni Luna sa sarili niya na pupuntahan siya ni Joshua at mahal siya ni Joshua.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

“Oui, Mommy! I drew something for you!” Tiningnan ni Carol ang hawak nitong papel—isang masayang pamilya, may isang babae, isang maliit na bata, at isang lalaking may matipunong katawan, pero ang mukha ay mukhang hindi nito nalagyan ng detalye. Napahigpit ang hawak ni Carol sa papel, ngunit pinilit niyang ngumiti. Alam niya kung sino ang lalaki sa drawing, ngunit hindi siya nagpaepekto.