Quotes About Past Memories Novels & Stories

sabi nito. Pinag-ikot niya ang kaniyang mga mata. “Oo nga naman. Pero minsan, hindi basehan ang haba ng panahon para masabing magaganda at solid lahat ng memories na nabubuo natin. May maiiksing moment pero makabuluhan ang memories. Depende. Nasa tao naman ‘yan kung paano tanawin ang memories. Kasi, kahit gaano ‘yan kadami, iilan lang ang tatatak talaga sa atin, iyong mas beneficial. Admit it,” buwelta niya. Natahimik na ang panig ni Janica.

“Coming in the door and getting a hug from you was a breath of life for me at the end of a long day. We could sit and play or read and it was so easy to be together.” Dahil sa hikbi ni Missamy, niyakap ko na siya. Yeah, I think we were close those times Dad. “Time is strange thing. It's hard to appreciate what you have until you're looking back at it. Those days are gone and exist only in happy and bittersweet memories. How can happy memories make me so sad? Did I hug you enough back the? Did I appreciate what I had? Probably not. Oh, to have those little hugs again.”

Siguro, kaya napansin ko agad siya kasi may kakaiba sa article patungkol sa kanya. "Past has a lot of unknown and unfinished stories, isn't it?" tanong na naman nung lalaki kaya muli akong napatingin sa kanya at ngumiti. "Pero may hindi dapat kinakalimutan para hindi mabago." Kasi hanggang ngayon, may mga taong gusto pa ring baguhin ang history. Well, they can't do that today. We will never forget. Never again.

kumunot ang noo niya sa sinabi ko. “Bakit naman ate? Malungkot ka ba ngayon?” I smiled dryly, “Malungkot dahil… we always tend to remember memories in good moments like this. Maganda o masalimuot man ang mga alaala. Malungkot dahil napakabilis ng oras at sa isang iglap lang ay ang mga ginagawa natin ngayon ay maging isang alaala na lamang.” “Eh bakit po naging malungkot iyon?”

"Gusto kong malaman kung ano talaga ang nangyayari, pero alam kong ayaw mo pang sabihin sa ngayon." Huminga siya nang malalim at pinagmasdan ang hindi mabilang na mga punongkahoy na halos takpan na ang kalangitan. "It's easy to say that we should forget all our problems for a while and let ourselves enjoy. But in every giggle I make, in every smile and in every guffaw, my problems always interrupt. Because we don't have the power to shut down our memory. When it wants to come, it comes."

Bakit pati sa iniwan nilang letter sa locker ko noon ay binanggit niya ang tungkol sa kanila? "Base sa research na isinagawa ng mga bata ko tungkol sa 'yo, mukhang hindi mo naaalala ang ilang mga bagay tungkol sa buhay mo four years ago. Alam mo bang nakakapanghinayang dahil nakapag-ambag pa naman ako sa memories na 'yon ng mga bagay na hinding-hindi mo makakalimutan?" T*nga talaga ang isang ’to. Kung talagang hindi kalimut-limot ang bagay na 'yon, bakit hindi ko maalala ang mga ‘yon ngayon?!

"Of course. Kaya nga naisip ko na hindi ko naman kailangang kalimutan yon. I don't need to forget my past, all I need is to use that as an inspiration to be a better person. Also, yung past ko dad ay natakpan ng magandang memories ko with you." Gulat na gulat ako sa narinig. Ni hindi ako naghinala na meron siyang naaalala pero ngayon ay naghihinala ako kung 5 years old lang ba talaga s'ya dahil sa uri ng mga salitang ginagamit n'ya. She's indeed special. She's a genius kid and much matured for her age.

Grandma patted my head slowly. "I also miss the time when your mom and dad send us your picture every time you win in a swimming competition, but our Princess we want the best for you, kaya siguro mas mabuting i-look back na lang natin ang pangyayari than doing it again. We can't afford if something will happen again like five years ago, that is why Grandma just put all the memories together so you can just look at it if you will miss it." She said trying to comfort me.

Napa-iling na lang ako at marahang napatawa sa sinabi niya. Nag-usap kami ni Remus at napansin ko na mas matangkad na talaga siya sa akin ngayon. Nag kuwento lamang siya ng tungkol sa naging past life niya roon sa dating tini-tirahan at dating eskuwelahan niya. Maya-maya pa ay nagpaalam na siya sa akin at babalik na lamang daw siya bukas. Bitbit ang ngiting ibinigay sa akin ni Remus, ay pumasok na ulit ako sa loob ng bahay namin at dumiretso papasok ng aking kuwarto.

Parehas kami ng kaibigan niya na hindi malaman kung anong point niya. "Wag natin silang kalimutan bagkus itanim natin sa puso at isipan natin ang mga masasaya nating memorya kasama sila. Karamihan kasi sa atin pag nasaktan tayo, we tend to forget all of our good memories with them to heal. Pero para sa akin mali iyon. Hindi ka tunay na gagaling kung iniiwasan mo ang mga memoryang binuo niyong magkasama. Kasi pag nakalimutan na natin sila sasabihin natin okay na, pero pagkaharap na natin ang mga taong sabihin nating nanakit sa atin, babalik at babalik pa rin lahat ng sakit. Though kaunti na lang pero naroon pa rin ang sakit. Sa case ko kasi hindi ko sila kinalimutan tinanggap ko ang naging ka