Quotes For A Bitter Person の小説・ストーリー

“’Wag mo nang pilitin. Hindi bagay sa iyo ang black coffee.” Napatingin siya sa akin. “Hindi bagay? So ano ang bagay sa akin?” “You like sweet things,” sagot ko. “And you hate anything bitter.” Nagtaas siya ng kilay. “Observant mo ah. Pwede bang huwag mo akong i-analyze? Baka isipin ko may pagtingin ka sa akin.” Napangisi ako. “Kung meron, sa tingin mo tatanggi ka?”

As I drank the liquor for my last shot glass, I tasted the bitterness. Napakapait. This life isn't really fair. Life is bitter. Mukha lang maganda ngunit sa totoo lang ay mapait. Lalo pa akong napaitan matapos masagi ng mga mata ko ang lalaking may berdeng mata na nakatitig sa akin. May mga kasama at mukhang nagkakasiyahan. While I, on the other hand, embrace the bitterness alone. Nagpuyos lang lalo ang damdamin ko sa kaisipang sinusundan niya ako. Na ano? Balak na naman niya? Did he enjoy his sinful night so much that he found time to follow me here?!

Lumapit siya sa floor-to-ceiling window, tanaw ang lungsod—mga ilaw, mga tao, mga buhay na nagpapatuloy kahit may nabibitak sa loob niya. Hindi siya galit dahil sa interview. Hindi iyon ang dahilan. Galit siya dahil hindi siya binanggit ni Sebastian bilang problema. Wala siyang pangalan sa bibig nito. Wala siyang eksena. Wala siyang kontrabida moment. Para sa isang babaeng sanay maging sentro ng lahat—iyon ang tunay na insulto. “Who do you think you are,” bulong niya sa salamin, sariling repleksyon ang kausap.

Then, a bitter laugh escaped Zarina's lips. “Tama…” she murmured, her voice low, almost venomous. “LC is a bitch.” Hindi siya galit. Hindi lang basta galit. She was insulted. She was challenged. Talagang sinusubukan siya nitong inisin. At kunin ang loob ni Antoine—sa harap pa niya? Para masaktan siya? Puwes, hinding-hindi mangyayari iyon. Zarina’s jaw clenched. Her grip on the crystal wine glass tightened. She could almost feel it cracking beneath her fingers.

CINEMA "And I can see you years from now in a bar.Talking over a football game With that same big loud opinion But nobody's listening.Washed up and ranting about the same old bitter things Drunk and grumbling on about how I can't sing But all you are is mean" "All you are is mean And a liar, and pathetic, and alone in life And mean, and mean, and mean, and mean"

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

It was like my life, may tamis sa unang pagsubok ko ng inom ngunit nando'n ang pait sa dulo. It's like, I was very in love and have a happy moments at the first moment but in the end I experience the most bitter lovelife. Hindi ko inakalang 'yon ang pinakamasakit sa akin. Nakakainis ang bartender na 'yon, nawala na siya, sisigawan ko sana. Gusto kong makalimot tapos ito binigay, idedemanda ko lang siya! Ilang oras na akong lagok ng lagok sa alak, this is my friend, love and my vitamins for the meantime. Tinutulungan niya kasi akong makalimot sa lahat ng bagay, I smiled like an idiot.

Asar ko siyang nilingon kasabay ng pagsasalubong ng dalawang kilay. "Talagang binanggit mo pa iyan," sarkastikong sagot ko. "Hindi ako nandidito para sa iyo, Likhaan... kaya mabuti pang wag mo nang mabanggit ang namagitan sa akin." "How cold." He chuckled but I sensed bitterness on it. "Ikaw siguro ang taong mabilis ngang makalimot pero mahirap magpatawad." Natahimik ako at naikuyom ang isang kamay. "You don't know me well, and you have no idea what I really feel," I said with my blank face.

Parang hindi niya ako sinaktan at parang hindi niya ginawang miserable ang buhay ko kasama siya. A bitter smile formed to my lips. "That's it?" I said sarcastically. "Pagkatapos ng lahat ganon nalang? Sasabihin mo lang na you want me back tapos okay na?" Mas tinatagan ko ang loob ko. Ayokong umiyak sa harap niya. Ayokong kaawaan niya ako at ayokong makita niya kung gaano ako kahina pagdating sa kaniya.

Napakahilig ko pa naman sa mga sweets. Nakiramdam at lumingon-lingon pa ako sa paligid bago ko iyon binuksan. 'Yong totoo, wala naman akong paki kung mahuli man ako ni Francisco. Dinala niya ako rito kaya wala siyang magagawa dahil gagawin ko lahat ng gusto ko. At wala rin akong paki kung hindi iyon para sa akin. As if naman kakain siya ng ganito. Hindi akma para sa kaniya. Ang bagay niyang lamunin ay papaitan, tulad ng mindset niyang bitter at mahirap maunawaan.