Quotes On Cooking Novels & Stories

Yet she looked at me as though the idea had never occurred to her. She lowered the ladle into the pot before speaking again, her voice quieter than before. "Alam mo, Winston, palaging sinasabi ng papa ko..." She smiled faintly, though there was unmistakable fondness in her eyes. "...food tastes better when it's shared." A gentle silence settled over the kitchen. No one spoke, not because they were intimidated by my presence. But because every person inside that room seemed to understand the meaning behind those words. Chef Roberto quietly cleared his throat and busied himself arranging the ingredients on the counter.

Ngumisi siya at napakagat labi. “Assuming ka na naman,” pag bibiro ko na ikinahalakhak niya. Tumalikod na ito at tinuloy ulit ang ginagawa niya. “Manang taught me how to cook. Minsan naman 'yong chef ko, pero madalas nanonood ako kapag may nag luluto” aniya. Nagulat naman ako sa sinabi niya. Ang akala ko siya lang mag isa rito sa bahay na 'to?

“Oo nga pala, hindi na kita pinagluto ng pagkain dahil mukhang nagluto ka na kanina.” Agad lumapad ang ngiti ni Luisa sa sinabi ng matanda. “Nagulat ako, hindi ka naman marunong masyado magluto. Paano ka nagluto ng ganito kasarap na menudo?” Marahan siyang natawa. Totoo ang sinasabi nito, walang alam sa pagluluto si Luisa. It was Levi who in fact taught her how to cook. Dahil maaga siyang natapos sa trabaho at mayroon naman siyang mga ingredients sa bahay, nagprisinta ang

Napansin ko ring pare-pareho kami ng naging reaksyon nang matikman namin. “Ang sarap mo pala, Gab!” Natawa kami sa bulalas ni Lorreine. “Charing lang! Pero ang sarap mong magluto, Gab! Hindi ko inaasahan, ah? I thought heirs like you are spoiled. ‘Yong tipong may personal cook sa bahay.” Nahihiyang nagkamot ng batok si Gab. “It’s just my hobby. Nagpaturo ako sa cook namin sa bahay para kapag nagutom ako sa kalagitnaan ng gabi, mapagluluto ko ang sarili ko.”

pag hingi ko ng paumanhin kahit may laman ang bibig ko. “Amoy masarap tara kakain tayo, hindi tayo dapat nag aaksya ng pagkain. Celci sumalo kayo dito..” aya ni Don Ernest. “Well, minsan lang naman tayo kakain ng ganito..” wika Miss Via. Ngumiti naman si Sir Val sa akin at humalik ito sa buhok ko. “Good morning my Wife, i didn’t know na you can cook pala..” bulong nito na nginitian ko lang.

Most of all, kagat-kagat lang ang ginagawa nito sa mga pagkain, at nahihirapan na itong magisip ng ipapakain sa anak na pasado sa panglasa nito. "You should teach me how to cook good food, Amber. Para makita ko lagi si Rowan na ganado sa pagkain." "I think, hindi 'yan ang dahilan, Rochelle." wika ko rito. Kumunot ang noo nito. "What do you mean?"

Hindi niya inaasahang may pagkaganid din pa lang ugali ang taong kaharap niya sa pagkain. Hindi niya sinunod ang sinabi ng lalake at mahigpit na hinawakan ang nakabalot na pagkain na para sa natutulog na kasama. “If you want to eat it... Just cook it yourself!” matapang na singhal niya at binangga ang balikat ng lalake ngunit dahil sa ibang lahi nanggaling ang lalake ay hindi man lang ito gumalaw mula sa pagkakabangga ng dalaga.

Tanging tunog ng mga kubyertos ang maririnig sa hapagkainan. "How's the food?" Matatapos na akong kumain nang magsalita si Nick. "It taste good. Marunong ka pa lang magluto." "Not really. Ni hindi ko nga alam kung nagugustuhan mo ang mga pagkaing iniiwan ko para sa 'yo. Baka hindi masarap. Alam mo na, I'm not a chef. Hindi ko forte ang pagluluto but I'm trying my best na paglutuan ka."

Kahit madalas niyang nabibigyan ng maling kahulugan sa tuwing binibili ko lahat ng stocks ng pagkain. Isa pang dahilan kung bakit nagpanggap akong walang panlasa: kapag TLE namin sa Home Economics para sa cooking, ako ang kumakain sa mga niluto niyang hindi masarap. Isang beses, sa isang cooking project, sobrang pangit ng lasa ng niluto niya at plano na itong itapon ng teacher. Pero hiningi ko, kasi nakita ko ang effort niya. Kahit masama ang lasa, tinikman ko pa rin, para lang ipakita sa kanya na pinapahalagahan ko ang ginagawa niya.

Nang makarating sa dining area, agad akong umupo sa harapan niya at bigla ko na lang naalala ang sinabi sa akin ni Roan nang pagmasdan ko ang luto ni ne-Efraim. "Cook for him! You should know how to cook, yan ang pinaka nakakaakit sa mga lalaki!" Err, should I buy a cooking book and watch a cooking show? My goodness! "Hindi ka mabubusog kung tititigan mo lang yan." Agad ko siyang tinignan saka ngumiti, "Ah, naakit lang ako sa ulam. It looked so yummy!" He didn't answered and started eating. I'll do the same. Patingin tingin pa ako sa kaniya para makita ang reaksyon ng mukha niya.