Quotes On Hiding Pain Mga Nobela at Kwento

"I wasn't really planning to hide from you forever. Natatakot lang ako na gumawa ng desisyong baka pagsisihan ko sa huli. I just needed time. Natatakot lang kasi ako na baka hindi mo ako matanggap." "What are you saying? Bakit naman hindi kita tatanggapin? Will I search for you like crazy kung hindi kita kanyang tanggapin? You have no idea how hurt I was when I found out that you left just to hide from me. Para akong mababaliw and there's no way I'm letting you leave me again."

Tumutulo na naman ang aking mga luha. I didn’t see this pain coming. I was blind by his embrace. I was blind to the point that I forgot the fact that everything was wrong. It was too late when I realized it. Simoun Alexander Hord, you are my most terrible mistake.

Pagkatapos niyang sabihin ang mga salitang iyon sa kaniya ay tumalikod na siya at pinihit paikot ang door knob. Tipong bubuksan na sana niya ang pintuan nang muling magsalita si Ara at sa pagkakataong iyon ay mas lalo niyang ikinabigla. "Stage three, brain cancer. Iyon ang sakit ni Ethan, iyon din ang dahilan ng pagleave niya sa kaniyang trabaho but despite all of that, he's still choose to remain silent for the sake of you guys. You don't have any idea how painful it was, lalo na sa akin. Kapag nahihirap siyang huminga minsan, tapos iniinda niya yung kirot at sakit na nararamdaman niya. Pero ni isa man lang sa inyo ay walang nakapansin sa kakaibang nangyayari sa kaniya. Sinabi mo kanina na

Dahil nang mabasa ang iilan sa mga mensahe niya ay mas lalo akong nakaramdam ng sakit. Lord, forgive me, but I want to run to him and let him hug me until the pain disappears. But that's impossible. I immediately turned off my phone. Ayaw kong mas pahirapan lalo ang sarili ko. I hugged my pillow but I feel like someone's stabbing me on my chest. Ang sakit-sakit. I knoa that it's craziness but I really hope that pain reliever could ease the pain. Mabilis kong hinalungkat ang drawer ko at nang makakita ng pain reliever ay kaagad ko iyong ininom. Hindi ako nakuntento sa isa kaya lima ang sunod-sunod kong ininom.

Kapag iba ang pananaw mo sa kanila sa isang bagay, ikaw na ang mali. "A child that is being abused physically, emotionally or mentally by its parents doesn't stop loving their parents. It stops loving themselves and that can lead to depression." pagpapatuloy niya. "I advise you not to hide your feelings. Don't pretend to be okay when you're not okay. Don't pretend to be happy when you're sad it only leads you on to your misery. Shout if you needed to, cry if you want to, curse if it helps you, blame the person who hurt you. You should never keep the boiling rage to yourself, 'cause if you do, when that boil of rage can no longer contain inside you, it explodes. And explosions aren't art, it

“I–I’m glad to hear you like my tattoos,” ani ko, nauutal pa pero bahagyang napapangiti nang palihim. Pilit kong pinipigilan ang sarili na hindi basta sabihing ang salitang isinisigaw ng puso ko. Ayaw kong maramdaman niyang hanggang ngayon ay nababaliw pa rin ako sa kanya—na sa tuwing nagtatama ang mga mata namin, tila bumabalik lahat ng alaala na pilit kong nilimot. Ayaw kong makita niya na kahit anong gawin ko, siya pa rin ang dahilan kung bakit hindi ako mapakali. Kaya kahit sumisigaw na ang puso kong ‘Mahal na mahal pa rin kita’, pinipili kong manahimik. It’s better to hide everything than to show how much power she still has over me.

I became too good at hiding my pain in the crevices of myself I don't allow anyone in for the past years. You will not see me cry. You will not hear me erode away. You will never know of my burden unless you're prepared to release me of it. But he is weak. Weaker than he knows. "I'm sorry... You just... You just really look like her." he surrendered. Iniwas ko ang tingin sa kanya at napatingin sa tanggapan. Natulala ang babae sa amin. Ramdam ko pa rin ang pagtitig ni Lazarus sa akin.

Araw-araw ako nagpapakalasing para matulog at hindi maisip ang sakit. Napalabi ako bago magsalita. “Naiintindihan ko ang ibig mong sabihin, Alyanna. Para sa akin, ang ginagawa mo ay panandaliang solusyon lamang. Hindi ito makakatulong sa paglimot mo. Bakit hindi mo na lang tanggapin para maibsan ang sakit na iyong nararamdaman?” “Eh?” Kinuha ko ang whiskey ko at sumimsim. “Sometimes accepting the pain can help you to move forward.”

May nakasulat sa hawakan no'n na kung hindi tititigan ay hindi mapapansin. "Placer o dolor" bulong ko sa aking sarili. Para saan ang mga katagang 'yon? Hindi naman big deal para sa akin ang nabasa ko. Ngunit iyon ba ang sagot sa binitiwang salita ni Daddy kanina? "Because I'm happy when I see you in pain, but keep on pretending like it's not painful."

Sa gitna ng maingay na paligid, makapal na usok, at nakakabiglang amoy ng alak at pera dito sa loob ng Hide Out, parang lalong kumakain sa akin ang sakit. Every single second feels like torture. Bawat sandali, ang mukha mo at ang paraan ng pagtingin mo sa akin ay paulit-ulit na naglalaro sa isipan ko—isang tingin na parang wala akong halaga, parang hindi naging bahagi ng buhay mo. Kahit anong dami ng inumin ko, kahit anong tapang ang ipakita ko, nandiyan pa rin ang hapdi na parang nanunuot hanggang sa buto ko. I need something else. Anything. Kailangan ko ng anumang bagay na makakapagpatalsik sa’yo sa isip ko, kahit saglit lang. Kahit sa marahas na paraan, kahit sa maruming paraan... basta m